Και ξανάνοιξε Γιώργο η αλλη μισή και θριαμβεύει...αυτό κάτι πρέπει να σου λέει.
Κι όσο και αν ενοχλεί η πονάει η δεν το δεχόμαστε, η GS καλά καλά δεν έχει αυτόματη μηχανή, 1000 τεχνολογίες να χρησιμοποιήσει, 100.000 να χρησιμοποιήσει τα spring drive είναι μείγμα χαλαζία
Στάλθηκε από το SM-N986B μου χρησιμοποιώντας Tapatalk
Φίλε Αλέξανδρε, την τελευταία εβδομάδα διάβαζα ως νέοπας στο θέμα για αυτό που ονομάστηκε "η κρίση του χαλαζία" (ή αλλιώς πως χρεοκόπησε σχεδόν το σύνολο της Ελβετικής Ορολογοποιίας την δεκαετία του '70). Η ιστορία - όσον αφορά τις αυτόματες μηχανές - έχει ως εξής, παρακαλώ διορθώστε με όπου κάνω λάθος.
Στα τέλη της δεκαετίας του 50', η SEIKO αποφάσισε να κοντράρει τους Ελβετούς σε ποιότητα και χρονομετρία. Να σημειωθεί πως εκείνο τον καιρό αφενός δεν υπήρχαν ακόμα αυτά που ονομάζουμε σήμερα ως ηλεκτρονικά ρολόγια, αφετέρου τα μηχανικά ρολόγια καθεαυτά ήταν χρήσιμα εργαλεία, όχι απλά είδη πολυτελείας που είναι σήμερα.
Για τον σκοπό αυτό, η εταιρία έσπασε μια από τις θυγατρικές της (Suwa) στα δύο. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο εταιρίες, η Suwa Seikosha (Grand Seiko) and η Daini Seikosha (King Seiko).
Το περίεργο της υπόθεσης ήταν πως η μητρική εταιρία
δεν επέτρεψε στις δύο θυγατρικές να έχουν κανένα κοινό σημείο. Άλλες εγκαταστάσεις, άλλο προσωπικό, άλλο design, άλλοι μηχανισμοί, μέχρι και άλλο σύστημα προμήθειας πρώτων υλών. Ο λόγος που έγινε αυτό ήταν γιατί η SEIKO πίστευε πως ο μόνος τρόπος να πιάσει τους Ελβετούς στα μηχανικά ρολόγια θα ήταν μέσω λυσσώδους ανταγωνισμού. Και ο καλύτερος τρόπος να το πετύχει αυτό ήταν..να βάλει τους ίδιους τους σχεδιαστές της να σφάζονται μεταξύ τους (κάτι σχετικά νεωτεριστικό για την εποχή και ερχόμενο σε κόντρα με την
πάγια πολιτική των Keiretsu στην βιομηχανία της Ιαπωνίας).
---
Άσχετο. Με τα ρολόγια δεν έχω μεγάλη εμπειρία ή σχέση, αλλά έχω τεράστια με την Ιαπωνική κουλτούρα και αντίληψη. Όταν λέμε λυσσώδη ανταγωνισμό, το εννοούμε.
Οι Ιάπωνες την δεκαετία του 60΄ εργάζονταν 8 ώρες για τον μισθό, 4 ώρες για το κράτος και άλλες 4 ώρες για την εταιρία. Καθημερινώς. Δεν μπορούμε να φανταστούμε αυτούς τους εργασιακούς ρυθμούς, αλλά - κυρίως - και τον ζήλο που είχαν οι εργαζόμενοι για την επιχείρησή τους. Ο συνδυασμός της μεταφοράς των
φεουδαρχικών κωδικών τιμής στην βιομηχανία με τις επιχειρηματικές κάστες και υποσύνολα που προωθούσε το μοντέλο του επιχειρείν της εποχής στην χώρα του Ανατέλλοντος ηλίου ήταν εκρηκτικός. Και εκδηλωτικός αυτού που οι ιστορικοί αργότερα ονόμασαν το "Ιαπωνικό Οικονομικό θαύμα".
---
Για να μην πολυλογώ, οι δύο θυγατρικές άρχισαν να σφάζονται σε ετήσια βάση για το ποια θα έβγαζε τον καλύτερο μηχανισμό, αυτόν που θα νικούσε τους Ελβετούς στο ίδιο τους το παιχνίδι. Την εποχή εκείνη, είχαμε κάθε χρόνο αρκετούς επίσημους διαγωνισμούς χρονομετρίας, κάτι σαν ολυμπιακούς της Ωρολογοποιίας. Ξεκίνησαν λοιπόν η Grand Seiko και η King Seiko να συμμετέχουν σε αυτούς..και τα πρώτα χρόνια έτρωγαν σκόνη. Σχεδόν κάθε έτος όμως πήγαιναν καλύτερα.
Και καλύτερα..
και καλύτερα.
Μετά από μια δεκαετία προσπάθειας, έφτασαν τα ρολόγια των δύο αυτών εταιριών να κερδίζουν ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ, τα πρώτα βραβεία ποιότητας και χρονομετρίας. Τους άλλαξαν τα φώτα κυριολεκτικά, σε σημείο που οι Ελβετοί ΑΚΥΡΩΣΑΝ τις συμμετοχές από την Ιαπωνία τους διαγωνισμούς εφεξής...ή έφτασαν να ακυρώσουν τους ίδιους τους διαγωνισμούς (βλ. 1968 και μετά).
Να σημειωθεί πως και οι δύο θυγατρικές (Grand και King) εκείνη την εποχή πήραν τα βραβεία με αυτόματους μηχανισμούς που έτρεχαν στα 36,000 bph. Εκδηλωτικό της υπόθεσης είναι το γεγονός πως μόνο για τους Ολυμπιακούς του ΄64, οι δύο θυγατρικές έφτιαξαν 36 διαφορετικούς μηχανισμούς για τα χρονόμετρα και τα ρολόγια των αγώνων.
Όταν λέμε λοιπόν πως η GS δεν έχει αυτόματη μηχανή, αυτό είναι κατά την γνώμη μου λάθος. Ιστορικά, αλλά και σε σχέση με τα σημερινά μοντέλα της εταιρίας.
