Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, που είχα άπειρα χιλιόμετρα με ποδήλατα. Στη κυριολεξία, όταν έχανες πεταλιά, βίωνες μια πολύ άσχημη εμπειρία. Ο αστράγαλος σου αποκτούσε από καλό γδάρσιμο, έως και
ράμματα, από το γρανάζι και την αλυσίδα, όταν δεν υπήρχε κάλυμμα προφυλαχτήρας σ΄αυτά. 
Τι ωραία χρόνια! 
Εννοείς όταν γλύστραγε το "πατούμενο" στο πετάλι. Και μπορεί να έχανες και την ισορροπία σου και .........ψώνιζες οικοπεδο.
Ηταν τότε κάτι Phillips, Eska, Peugeot, και κάτι άλλα κουρσάκια, όλο χρώμιο αλλά σκούριαζαν στο παραθαλάσσιο εξοχικό.
Και είχαν και ανασυρόμενο δυναμό, για φώτα μπρός -πίσω. Α ρε πράμα.
Ειχα ένα Phillips, κόκκινο με χρώμια φτερά, άσπρες ντίζες και σέλα. Και τρόμπα στον σκελετό. Και στον χωματόδρομο, όλο έσκαγαν οι σαμπρέλλες και πλακώναμε τα Tip-Top, ξύστρα, κόλα, μπάλωμα.
Με το ΚΟΝΑ, έχω μέχρι τον Οκτ του 23, 12.000 χιλ, από χρήση στην περιοχή, S/M κλπ. αλλά και βόλτες στον Υμηττό, όταν είχα κέφια - χρόνο και ηρεμία, κτύπαγα 20-22-24 χιλιομετρα στην βόλτα. Ανέβασμα - περιφερειακό - πίσω. Και σου λέει ο άλλος, κάνω 30-40-50 στην βόλτα, και ..........παθαίνω.
Στους ποδηλάτες της περιοχής, που εντάχθηκα, κάποιοι κάνανε έναν Μαραθώνα για ζέσταμα πριν έρθουν στην Κυριακάτικη βόλτα στις 12.30 !!!!
Μετά τους παράτησα, γιατί το πολιτικοποίησαν, και άρχισαν ενέργειες που δεν μου άρεσαν.
Μια πρόχειρη από την κορυφή του Υμηττού, με το παληο ( σωλήνα υδραυλικού με 2 ρόδες
). ¨ηθελε τεράστια δύναμη να προχωρήσει. Οταν έκανα μετά με το ΚΟΝΑ, με την ίδια πεταλιά, έκανα σούζα !
