....εγώ, δεν είχα ΑΠΟΛΥΤΩΣ κανένα πρόβλημα, με το χρώμα και το .......φύλλο.
Αντίθετα, όπως μου έλεγαν και οι ...........προπονούμενοι, αυτοί που ανέβαιναν στο βουνό λές και ήταν με μηχανάκι, εγώ σταθερός στα 4,2-5, 5 χιλ / ω, με τέτοιο, ΔΕΝ κτυπάς νευραλγικά σημεία.
Και αν δεν είχε κλαπεί τον Μάρτιο του 2013, ακόμα θα το έιχα σαν δεύτερο, μια και η ποιότης ποδηλασίας μεταξύ των δύο ήταν κάτι το ασύλληπτο.
Η προσπάθεια κίνησης ήταν ελάχιστη συγκριτικά με την Κούλα, για τα φρένα δε, ότι και να πώ, θα είναι λίγο.
Αλλά την Φούξια, την πήγαινα στην παραλία, στην άμμο, εκεί που σκάει το κύμα, μια και πήγαινα στην θάλασσα στο νησί με το ποδήλατο, 10 +10 χιλιόμετρα, μετά το μπάνιο μέχρι τις Λεύκες, και πίσω, μπάνιο, και μετά σπίτι.
Και δεν είχε ταχυσυνδέσμους. Ολο με βίδες ήταν. Δεν σου έκλεβαν την ρόδα σε 5 ". ή την σέλλα.
Και με λάστιχα με εσωτερική φακαρόλα, και σαμπρέλα όσο χοντρή και το εξωτερικό, 3 χρόνια, σε πέτρες και εκείνα τα "τρίχινα" από τους θάμνους στο νησί, που τρύπαγαν και βράχο, ουδέποτε είχα λάστιχο.
Και είχα κρατήσει και τα νούμερα, αλλά, ............που να το βρείς.
Ο Μάριος, το έψαξε και ήταν τυχερός.
