Ο συγκεκριμένος χρονογράφος πρωτοπαρουσιάστηκε από την Omega στις αρχές του 1972 και αποτέλεσε ουσιαστικά το απολύτως πρώτο reference αυτόματου χρονογράφου της συγκεκριμένης εταιρείας, φορά δε τον Omega cal. 1040 (22 jewels στις 28.800bph) που προέρχεται με την σειρά του από τον Lemania cal. 1340.
Το reference αυτό κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις (με ιριδίζων μπλε και ασημένιο dial) ενώ παρέμεινε για πολλά χρόνια σχεδόν ολοκληρωτικά άγνωστο στην vintage κοινότητα διότι απλά κυκλοφόρησε για ιδιαίτερα σύντομο χρονικό διάστημα το οποίο μπορεί πλέον (με αρκετή δόση ασφάλειας) να τοποθετηθεί στους 3 με 4 πρώτους μήνες του 1972, κάτι που μάλλον λέει πολλά για την σημερινή του σπανιότητα. Αντικαταστάθηκε σχεδόν αμέσως από το ref. 176.007 (προσωπικά εκτιμώ ότι η παραγωγή των 2 αυτών references επικαλύφθηκε για πολύ λίγο) με το οποίο όμως έχει την σημαντική οπτική διαφορά της
απουσίας εσωτερικής ταχυμετρικής στεφάνης, κάτι που επιτάσσει το διαφορετικό ‘κόψιμο’ της κάσας σε σχέση με το μοντέλο που το διαδέχθηκε.
Η προσωπική μου σχέση με το εν λόγω reference ξεκίνησε με την απόκτηση του Seamaster 176.007 και το γεγονός ότι το εν λόγω κομμάτι που έτυχε να βρεθεί τελικά στην κατοχή μου, είχε μία ιδιαιτερότητα: To caseback του περιείχε εκτός από το ‘κανονικό’ ref. no. 176.007, ακόμη ένα (δηλ. το 176.001) που φαίνονταν όμως εργοστασιακά διαγραμμένο.
Η αρκετά ενδελεχής αναζήτηση που άρχισε τότε για την αναζήτηση της ύπαρξης ή μη του Seamaster με ref. 176.001 δεν αποκάλυψε αρχικά και πάρα πολλά πράγματα, ενώ επικοινωνώντας τόσο με μέλη από fora του εξωτερικού όσο και συμβουλευόμενος τον Μεγάλο Chuck Maddox η κατάσταση δεν έλεγε να ξεκαθαρίσει εύκολα αφού οι ελάχιστες φωτογραφίες (συνήθως αρκετά ταλαιπωρημένων δειγμάτων) του εν λόγω μοντέλου που υπήρχαν διαθέσιμες στο διαδίκτυο εκείνη την εποχή, έκαναν τους περισσότερους παρατηρητές να θεωρούν τα όποια κομμάτια συναντούσαν ως ‘πειραγμένα 176.007’.
Τα επόμενα χρόνια η περαιτέρω αναζήτηση καθώς και διάφορες επαφές που έγιναν με την Omega αποκάλυψαν ότι το συγκεκριμένο reference είχε φυσικά υπάρξει, αλλά λόγω της εξαιρετικά σύντομης παραγωγής του είχε ξεχαστεί ακόμη και από την ίδια την εταιρεία... Χαρακτηριστική κατάσταση δηλαδή που συναντούν οι εκάστοτε ‘βαριά ασθενείς’ της χρονογραφοαρχαιολογίας.
Η γνωριμία με τo εν λόγω κομμάτι είχε γίνει πολύ πριν αυτό εισέλθει στο πεδίο σκόπευσης του γράφοντα, αφού κάποιες φωτογραφίες του ίδιου αυτού ρολογιού υπήρχαν ήδη στο αρχείο μου εδώ και μερικά χρόνια. Καθόλου τυχαίο γεγονός που σε συνάρτηση με το ότι το ρολόι αγοράσθηκε εξαρχής ως δώρο προς το
έτερον ήμισυ, έδωσε στην χειρονομία άλλη βαρύτητα...
Το ρολόι ήρθε σε αρκετά προσεγμένη για την ηλικία του κατάσταση με το original κουτί του, ενώ διέθετε ακόμη το original (και μάλλον αρκετά δυσεύρετο σήμερα) perforated λουράκι της Omega το οποίο όμως επιλέχθηκε να αντικατασταθεί από το stingray που φαίνεται στις φωτογραφίες.
Enjoy!
X
