Ενα μηχανικό ρολόι, δεν επηρρεάζεται από την ακινησία. Το αντίθετο, το ωφελεί.
Το μηχανικό ρολόι, είτε χειροκουρδιζόμενο, είτε αυτόμάτου κουρδίσματος, βασίζει την κίνησή του στην ενέργεια που αποδίδει το ελατήριο του.
Κουρδίζοντας, το συμπιέζεις ( φόρτιση ), και στην επαναφορά του ( εκφόρτιση ), στην θέση ηρεμίας, όπου είναι η φυσιολογική του θέση, κινεί, μεσω του ελέγχου της διαφυγής, τον μηχανισμό και τους δείκτες.
Τα ελατήρια, έχουν έναν τόνο ( σταθερά ελατηρίου ), ένα ποσό ενέργειας που μπορούν να αποθηκεύσουν.
Το ολικό ποσό, από την χρήση σιγά-σιγά, εξασθενεί. Στην αρχή, απαιτείται Χ ενέργεια για την πλήρη σύμπτυξη, αλλά μετά από κάποιες χρήσεις, με την εξασθένηση, η ενέργεια που απαιτείται, είναι λιγότερη μεν, αλλά το ίδιο και η αποδιδόμενη. Ειδικά, στα όρια της εκτόνωσης. ( Νόμος του Hooke )
Αρα, ένα ελατήριο, με συγκεκριμένες προδιαγραφές, επίσης προσδιορίζεται από τους δυνατούς κύκλους φόρτισης / εκφόρτισης, που όσο πιο αργά τις κάνει, τόσο το καλύτερο για την μακροζωϊα του.
Από την άλλη, τα λάδια πλέον των μηχανισμών, είναι συνθετικά, και προσκωλλώνται καλύτερα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν στραγγίζουν προς την πλευρά που είναι στραμμένο. Εδώ, φταίει ο Νεύτωνας.
Συνεπώς, καλό είναι να το κουρδίζουμε που και πού, και να αλλάζουμε και την θέση τοποθέτησης κατα την ακινησία.
Φυσικά, η χρονομετρία ΔΕΝ επηρρεάζεται, παρά μόνον μετά από πολλούς κύκλους, που το ελατήριο θα εξασθενήσει, και πάντα προς το τέλος της εκφόρτισης, αν και είναι πιθανότερο να μειωθεί η αυτονομία ( .....λόγω εξασθένισης ), παρά η χρονομετρία, αν η διαφυγή είναι καλής ποιότητας.
Τι έγραψα πάλι
