Από αλλού ξεκίνησε, αλλά τέλος πάντων. Από έναν ψεύτικο τίτλο (χωρίς ανάλυση) που έτρεξαν πολλοί να αναμασήσουν χωρίς να αφιερώσουν έστω 2 δευτερόλεπτα να προβληματιστούν αν στέκει. Μας αρέσουν οι τίτλοι. Διαβάζονται εύκολα και μπορούμε να δώσουμε και ότι εξήγηση μας βολεύει.
Ε και αν δεν είναι έτσι, δεν πειράζει, πετάμε τη μπάλα στην εξέδρα. Έπεσε στο τραπέζι και το όνομα της Γκρέτας (που χ..νη την έχω να πω την αλήθεια) για να ανάψουν και τα αίματα του Γιώργου.
Τι ωραία λοιπόν που θα ήταν τα πράγματα και πόσο εύκολα θα τα λύναμε όλα με όπλο ένα πληκτρολόγιο και μία οθόνη, αν ήταν τόσο υπεραπλουστευμένα όπως τα λέμε εδώ.
Έτσι απλά και ωραία θα ήταν λοιπόν, αν η κατανομή του πληθυσμού αντιστοιχούσε και στην κατανάλωση ενέργειας, τροφής και γενικά καταναλωτικών αγαθών.
Έλα όμως που τα πραγματικά νούμερα διαφέρουν.
Ένα παράδειγμα: Οι ΗΠΑ είναι μια χώρα που αντιπροσωπεύει μόνο το 4% του παγκόσμιου πληθυσμού αλλά το 25% της κατανάλωσης ενέργειας (τα νούμερα μπορεί να έχουν αλλάξει σήμερα, αλλά όχι προς το καλύτερο).
Νομίζω καταλαβαίνεται ότι αντίστοιχα είναι τα νούμερα και για την κατανάλωση κρέατος, για την παραγωγή πλαστικών σκουπιδιών κλπ κλπ κλπ.
Η λύση προφανής... αν σταματήσει να γεννά ο Αφρικανός, ο Αμερικάνος θα σταματήσει να τρώει τόσο κρέας!
Είναι σαν το ανέκδοτο... όταν κόψεις και τα 4 πόδια του βατράχου, ο βάτραχος σταματάει να ακούει.
Και η Αμερική είναι μόνο ένα παράδειγμα. Αντίστοιχα ισχύει και στην Ευρώπη.
Όσο για την Κίνα, το μεγαλύτερο ρυπαντή λόγω βιομηχανικής παραγωγής, είναι νομίζω γνωστό ότι τα προϊόντα που παράγει δεν τα καταναλώνει ο πληθυσμός της ίδιας κατά κύριο λόγο, αλλά οι ανεπτυγμένες κυρίως χώρες (που μόνο από υπερπληθυσμό δεν χαρακτηρίζονται)
