Με την ευκαιρία της συνάντησης, τα ρολόγια εξήλθον ( sic ) της τραπεζικής θυρίδος, όπου διάγουν τον λιτό τους βίο (
)
Πολλά έχουν ακουστεί για αυτήν την επιλογή, που πολλές φορές με "γονατίζει", αλλά, στα ακούσματα "μπουκάρησαν και δεν άφησαν τίποτα", "άνοιξαν της κας Χ και της τα πήραν όλα", και πολλών άλλων, προτιμώ ( .........ίσως λανθασμένα, πόσο θα ζήσω ? ) να τα έχω καταχωνιασμένα,
αλλά να τα έχω.Το ρήμα "εχω" , δηλώνει την κυριαρχία, την χρήση, την ευχαρίστηση, που σε αυτήν την περίπτωση δεν ισχύει, αλλά, παραμένει η έννοια "κατέχω", που σε μια ατυχή στιγμή, που πλέον κανείς δεν ξέρει πότε μπορεί να έρθει, θα έπαυε και αυτή.
Αρα, είμαι ιδιοκτήτης δύο ρολογιών, που επειδή χρησιμοποιήθηκαν μέχρι σχετικά πρόσφατα, έχουν και την προίκα τους.
Μια και ήταν "έξω" λοιπόν, είπα να κάνω έναν απολογισμό.
Τα ρολόγια.Γνωστά στις "πλατιές λαϊκές μάζες" του φόρουμ, ένα Submariner, ανευ ημερομηνίας, το κλασικό 5513, του 1983, και ένα GMT σκέτο ( όχι ΙΙ ), το περίφημο 16700 του 1994. Αμφότερα και τα δύο ( ! ! ! ), εννοείται με κουτιά, χαρτιά, αγυάλιστα, φροντισμένα, αν και φορεμένα. Δεν είναι NOS, δεν είναι άβρεχτα, έχουν χρησιμοποιηθεί, έχουν πάει ταξίδια στην μισή υφήλιο, έχουν συμμετάσχει σε χαρούμενα και λυπηρά γεγονότα, έχουν ζήσει τις χαρές της οικογένειας αλλά και τις στεναχώριες της.
Αντεξαν
και νάτα.
