Γέννημα θρέμμα Αμπελοκιπιωτης(και παραμένω πιστός στο κέντρο),πήγα γυμνάσιο το 1983 ,μέχρι το δημοτικό φοραγα ζιτα δικά μου ή από τα μεγαλύτερα ξαδέρφια μου(τότε ήταν σύνηθες και νομιζω επανηλθε στα χρόνια της κρίσης ),στο γυμνάσιο έπιασα την πορτοκαλια μπάλα και από τότε έμεινε κολλημένη πάνω μου μέχρι το τέλος του σχολείου.
Στα τέλη του γυμνασίου πήγα με την μητέρα μου σε ένα γειτονικό κατάστημα με αθλητικά παπούτσια για να διαλέξω ο ίδιος ,η μυρωδιά από τα αθλητικά έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου όπως και του βιβλιοπωλείου ,ήξερα ότι η δουλειά που ήθελα να έχω ήταν ένα κατάστημα αθλητικών ειδών,το μέλλον όμως με διέψευσε πανηγυρικά για ακόμα μια φορα.
Τα παπούτσια που διάλεξα ήταν εξωφρενικά ακριβά για την εποχή adidas top ten θρυλικά μιας και τα φορούσε ο μάγος Ντραζεν Πέτροβιτς,όμως για έναν έφηβο στην ανάπτυξη που χρειάζεται δυο με τρία ζευγάρια τον χρόνο ,το οικογενειακό μπατζετ εκτινάσσεται στα ύψη
Την επόμενη μέρα σχολείο ήμουν σαν το κοκορι και την ώρα του μπάσκετ η αυτοπεποίθηση μου στο ζενίθ.
Ήρθε και το πανευρωπαϊκό με τον γκάνγκστερ Νίκο Γκάλη και τα θρυλικά του Pony που όμως δεν τα τίμησα ποτε χωρίς να ξέρω τον ακριβή λόγο
Αργότερα που θέλαμε κάτι πιο mainstream για σινεμά και βόλτα η πιο ασφαλής λύση ήταν τα θρυλικά Stan Smith που και αυτά τώρα βλέπω επέστρεψαν στην μόδα
Ελπίζω να μην είμαι πολύ off topic αλλά ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας ίσως γιατί ήταν τα πιο αγαπημένα παπούτσια που έχω φορέσει μέχρι τώρα στη ζωή μου και διαβάζοντας το post ανασύρθηκε στη μνήμη μου ακομα και η μυρωδιά από το μαγαζί που δεν υπάρχει πια...
Sent from my iPad using Tapatalk
