Κάτι παρόμοιο έπαθα κι εγώ Γιώργο (Χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου παρεμπιπτόντως)
Περίπου ίδια χρονιά με σένα, Μάιος μήνας, πέφτω μεσημέρι να κοιμηθώ μετά από ψιλοξενύχτι και πολύ απαιτητικό εργασιακό πρωινό.
Ξυπνάω και βλέπω στο CASIO μου
οτι είναι 7 η ώρα (δεν το είχα σε 24ωρη (Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.)), ώρα που έπρεπε να είμαι στη δουλειά.
Panic, σηκώνομαι ξυρίζομαι (τόσο βαθειά που φάνηκαν τα ούλα (Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.)), ντύνομαι και κατεβαίνω να πάρω το αυτοκίνητο για να πάω στη δουλειά που απείχε 25'.

Γελάω, γιατί έχω πάει και εγώ Κυριακή πρωϊ στο γραφείο,

Εχω βρεί την πύλη κλειστή, οι φύλακες απόρησαν, και ..........δικαιολογήθηκα.
-Είχα πολλά πράγματα να κάνω, και είπα να έρθω να τα τελειώνω.

Ετσι με ακολουθούσε πάντα η φήμη του φιλότιμου, του εργατικού, κλπ.

Ρε, τι έχουμε τραβήξει
