Οταν ξεκίνησαν τα έργα του Βενιζέλος, ( χωματουργικά ), κάπου σε κάποια ελιά, βρέθηκαν κάποια αρχαία χρυσά.
Κάποιοι έξυπνοι, με τρόπο, το επικοινώνησαν,
και κάποιοι συλλέκτες, ενδιαφέρθηκαν.Εβλεπαν τα χρυσά, πλήρωναν χοντρά, και όλοι ευτυχισμένοι.
Ενα βράδυ, σε κάποια συναλλαγή, μετά από κάποιο καιρό, οι "πελάτες" βγάζουν ταυτότητες, και συλλαμβάνουν τους αρχαιοκάπηλους.
Στο τμήμα, οι πωλητές είπαν το παραμύθι.
-Χρυσοχόοι είμαστε, και μέσα στις πτυχές των κοσμημάτων, θα δείτε το κωδικο του εργαστηρίου μας και τα καράτια. Απατεωνίσκοι είμαστε, οχι αρχαιοκάπηλοι. Αντίγραφα μουσείων φτιάξαμε.
Κόκαλο οι ανακρίνοντες, η κατηγορία καταπίπτει, αλλά για να υπάρξει δίωξη για απάτη, πρέπει να κάνουν καταγγελία οι εξαπατηθέντες.
Ποιός όμως θα ερχόταν να δηλώσει ότι πήγα να αγοράσω αρχαία για την συλλογή μου και με κορόϊδεψαν ? 
Και οι τύποι, απλώς "αφέθησαν ελεύθεροι", έχοντας "κονομήσει" τρελλά ποσά.
Συνεργάστηκα με έναν από αυτούς, ( σοβαρός και ΠΑΝΕΞΥΠΝΟΣ ), και κάποιος φίλος χρυσοχόος που με είδε με ρώτησε από που τον ξέρω.
Λέω πελάτης και συνεργάτης είναι.
Μου λέει ΠΟΛΥ ΧΡΗΜΑ, έκανε μια "φτιάξη" κάποτε, και μετά σωστή διαχείριση. Και μου ξεφούρνισε το μυστικό. Τον κυνηγήσανε λίγο κάτι "παλληκάρια", τους ενημέρωσε ότι έχει κρατημένα στοιχεία σε συμβολαιογράφο, και καθήσανε ................................φρόνιμα.
Αμα έχει η κούτρα σου ψείρες...........
