Τοτενες, οι διαφημίσεις ύπαρχαν στον τύπο, περιοδικά και εφημερίδες.
Επειδής δεν ύπαρχεν τελεόρασις, κάποια διαφημιστικά, έβγαιναν στο ραδιόφωνο.
Ενα από δαύτα, για το συγκεκριμένο ήντανε
Κολγκέιτ με γκαρντόλ,
ολη μέρα την αναπνοή δροσίζει,
δόντια άσπρα και γερά χαρίζει,
γιατί μονον η κολγκέιτ έχει γκαρντόλ.
Το θυμάμαι από παιδάκι.
Βασικά, την εποχή εκείνη, αυτά τα προϊόντα θεωρούντο είδη πολυτελείας, σε μια Ελλάδα που έχει βγεί από έναν εμφύλιο, με ανοικτές πληγές ( που ακόμα κάποιοι φροντίζουν να τις διατηρούν ανοικτές και χαίνουσες ), με την οικονομία κατεστραμμένη, και μεγάλα μέρη του πληθυσμού στα όρια της φτώχειας αν όχι και πέρα από δαύτη.
Παρατηρείται, ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης, 50-60 προς άλλες ηπείρους, Αμερική - Αυστραλία, για μια νέα ζωή και με τον φόβο ( υπήρχε το 50 τόσο), επανάληψης των εχθροπραξιών, όπου είχαν ήδη χαθεί πολλοί ειδικά από οικογένειες της επαρχίας.
Επίσης, προς την ανοικοδομούμενη Γερμανία, όπου η έλλειψη εργατικών χεριών, ήταν βασικό μειονέκτημα για την επανόρθωση. Αλλά αυτοί, ήταν "κοντά" και μετά την πρώτη ανάκαμψη κάποιοι ξαναγύρισαν, ενω από μακρυνούς προορισμούς, ΗΠΑ και Καναδά, στην προσπάθεια επιστροφής, βρέθηκαν σε πολιτιστικό / πολιτισμικό επίπεδο δεκαετίες πίσω, και ..........ξανάφυγαν.
Τους έζησα σε Αμερική - Καναδά στα μέσα του '70, και τα γνωρίζω πολύ καλά.
Οπότε, αυτά τα προϊόντα ήταν μακράν των καθημερινών προμηθειών / συνθηκών στις τότε συνθήκες της Ελλάδας..
Και η πρώτη που εισέβαλε στον χώρο, ήταν η Κολυνός, με κάποιες άλλες να ακολουθούν.
Και ήταν χαρακτηριστικό ότι όταν κάποιος αναφέρετο σε οδοντόκρεμα, την έλεγε Κολυνός, ασχέτως αν η αγορά αναφερόταν σε άλλη μάρκα - συσκευασία.
Και υπήρξαν και άλλες, πχ Binaca, που είχαν και για διαφημιστικό, ένα αυτοκίνητο που για αμάξωμα είχε ένα σωληνάριο.
