Γιατί πάντα κατακρίνουμε αυτόν που φοράει ρέπλικα/μαϊμού κλπ κλπ;
Και για να φτάσω στο τέλος του συλλογισμού μου:
Αυτή δεν είναι η κοινωνία μας;
Αυτή δεν είναι η βιτρίνα μας;
Αυτό δεν μάθαμε;
Αυτό δεν μαθαίνουμε;
Έχουμε αναγάγει τη βιτρίνα σε τρόπο ζωής.
Έχουμε κάνει την εικόνα τρόπο ζωής.
Έχουμε κάνει το σπάσιμο των πιάτων (κάποτε) και τα λουλούδια στις μπουζουκλερύ τρόπο ζωής.
Πήραμε "τζιπ" για να καβαλάμε τα πεζοδρόμια και να παρκάρουμε όπου νά ΄ναι.
Πήραμε smart και το αφήνουμε όπου νά 'ναι.
Η βιτρίνα του "Εγώ μπορώ/Ξέρεις ποιος είμαι εγώ"
Και όλα αυτά με φωτογραφίες στο insta και το fb.
Και μετά αναπαράγουμε τις ανησυχίες μας ότι μας παρακολουθούν από το fb!!!!
Ξέρω βαρύ για την ώρα, βαρύ γενικά δηλαδή.
Δεν είναι άδειος μέσα του αυτός που φοράει τη μαϊμού.
Άδειοι είναι οι περισσότεροι.
Ούτε κι εγώ πάω με τον σταυρό στο χέρι.
Ούτε είμαι κανένας αναρχοαυτόνομος γόνος πλούσιας οικογενείας και πλέον επαναστάτης με rolex.
Ούτε είμαι θυμωμένος με την πουτάνα την κενωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις.
Ένας πτωχός κουιζάκιας είμαι εθισμένος στα ρολόγια.
Και βλέπετε τελικά τι συμβαίνει;
Είναι τόσο το μέγεθος του κύματος του να είμαστε άδειοι μέσα μας, που το πρώτο πράγμα που θα δούμε σε έναν άγνωστο που φοράει rolex είναι να προσπαθήσουμε να μάθουμε αν είναι άδειος μέσα του. Γιατί deep down που λένε κι οι φίλοι μας DrEvangelos και blah έχουμε χάσει την πίστη του αυθεντικού.
Cheers mates!
