....απο μικρό παιδί, τα ρολόγια ασκούσαν μια έλξη επάνω μου.
Στην ηλικία των 7-8, ο "περιπτεράς" της γειτονιάς, Ανάπηρος Πολέμου, σε μεγάλο κτιστό περίπτερο στην περιοχή μας, ( ακόμα υφίσταται το κτίσμα και λειτουργεί ως κεντρικό περίπτερο), στην μέσα αριστερή γωνία του χώρου, έστησε έναν πάγκο, και "επισκεύαζε" ρολόγια. Αλλαγές τζαμάκια, λουράκια, κάποιες κορώνες που έφευγαν, ρυθμίσεις, κλπ. Δεν ξέρω αν έκανε εκεί ολικές επισκευές, ή τις προωθούσε αλλού.
Περνούσα με τον πατέρα μου, αγορά Καρέλια άφιλτρα κασετίνα για εκείνον, σοκολάτες ΙΟΝ για εμένα, και "....κάτσε λίγο ρε μπαμπά", και τον τραβούσα στην γωνία να δούμε τον κυρ Αποστόλη που σκάλιζε κάτι ροδίτσες που κάνανε το ρολόι να δουλεύει.
Ρολόγια με μικρά δευτερόλεπτα, με μεγάλα δευτερόλεπτα, με χρονόμετρο, όπως το τότε του πατέρα μου, ( Technos δώρο αρραβώνων το 1941 σε χώρα του εξωτερικού ), αντρικά-γυναικεία, μικρά και μεγάλα, αυτά τα μαγικά στρογγυλά κουτάκια, αν και είχε και κάποια τετράγωνα, που τικ-τακ-τικ-τακ, με κάποιο μαγικό τρόπο, προχωρούσαν οι δείκτες, και έδειχνε την ώρα. Θαύμα.
Και γελάγανε οι μεγάλοι, με τον πιτσιρίκο που τόσο ενδιαφέρον έδειχνε, το οποίο και μεταφραζόταν σαν αγάπη προς τις μηχανικές κατασκευές, που απο τότε είχα. Ναι μεν, είχα και έχω την λατρεία προς κάθε κατασκευή, από υποβρύχια μέχρι διαστημόπλοια, αλλά το κίνητρο μάλλον δεν ήταν αυτό. Ηταν ΚΑΙ για το ρολόι καθεαυτό. Που βγήκε λίγο αργότερα.
Τι είναι το ρολόι ? Ο ΔΥΝΑΣΤΗΣ.
Μια ζωή, να τρέξω, να προλάβω, πάει η ώρα πέρασε, πάλι στο ....αχ - βαχ είμαστε.
Αλλά για λόγους μαζοχισμού, εγώ εκεί, στο ρολόι, ...ποιό ρολόι ? Στα ρολόγια ! Δεν μας έφτανε μόνο ένα. Θέλαμε και δεύτερο, μετά και τρίτο, και........ων ουκ έστιν αριθμός.
Και τι εκπροσωπεί ένα ρολόι ? Για μένα ήταν -είναι- και παραμένει, ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ, αυτός που είναι μαζί σου παντού, που αγαπάς να τον έχεις εκεί, δίπλα σου, που σε στρεσάρει, σε ζορίζει, σε προβληματίζει, αλλά ταυτόχρονα σε αγαλλιάζει, σου δίνει χαρά, ομορφιά, παρέα.
7/24 σε συντροφεύει, καθοδηγεί, συντονίζει. Τι θα έκανες χωρίς αυτόν ?
Και μετά από κάποια χρόνια, με την τρέλα δεδομένη, σου προσφέρει η πολυαγαπημένη αδελφή, ενα ακριβό, εξαιρετικής ποιότητας και μάρκας αναγνωρίσιμης απανταχού της γής ! Για να σε ευχαριστήσει, με ότι καλύτερο, έχοντας απέραντη αγάπη προς εσένα, τον μικρό της αδελφό.
Το ταξίδι πλέον ξεκινούσε για άλλα πελάγη, τι πελάγη, θάλασσες, τι θάλασσες, ωκεανούς. Και αρχίζει η εμπλοκή, να και τούτο, να και το άλλο. Υψηλότερα και ευρύτερα. Πάρε κόσμε. Δώσε ρολόγια, και πάρε μου την ψυχή.
Το ταξίδι αυτό συνεχίζεται. Με διάφορα. Και φθηνά αλλά και ακριβά. Και κάποια ,.....πανάκριβα. Που δεν κόλλησαν.
Γιατί πήρες αυτήν την γυναίκα που έχεις ? Με την λογική ή το συναίσθημα ? Με παρόρμηση ή με ψυχρή λογική ? Και την κράτησες ? ή πήγες για άλλα ?
Δεν προσδιορίζονται τα συναισθήματα και οι στιγμές. Και οι καλές, αλλά και οι κακές. Και ξεκινάς με όνειρα, να αλλάξεις τον κόσμο, και καταντάς να αλλάζεις τα κανάλια, που λέει και το ανέκδοτο.
Και αφού αποκτήσεις εμπειρίες, κάποια γνώση, που ποτέ δεν είναι αρκετή, ωριμάζεις, και καταλήγεις.
Αγάπη είναι, όχι ψευδαίσθηση. Δεν είναι ερωτας περαστικός, αλλά κατασταλαγμένη επιθυμία, ανάγκη, πόθος, για τα μικρά μηχανάκια που καταγράφουν τα δευτερόλεπτα της ζωής μας.
Και εγώ, τα λατρεύω, από πλαστικά μέχρι διαμαντένια, απλώς μερικά μου αρέσουν πιο πολύ. Και τα θέλω πάντα δίπλα μου, μαζί μου, να ζούμε μαζί, κάθε στιγμή, σαν να είναι προέκταση του εαυτού μου.
Και με την άδεια του φίλου Βασίλη, για να μην ξαναγράφω τα ίδια. Copy-paste.
" Το ρολόι για εμένα ΔΕΝ είναι μέσo επίδειξης και επιβεβαίωσης του εαυτού μου. Δεν είναι δηλαδή ένα αντικείμενο που το φοράω για να το βλέπουν οι άλλοι, ούτε ένα αντικείμενο μέσω του οποίου θεωρώ ότι γίνομαι καλύτερος, σπουδαιότερος ή περισσότερο αποδεκτός από τους άλλους ή από τον εαυτό μου.
Επίσης, το ρολόι για εμένα ΔΕΝ είναι, σε καμία περίπτωση, αντικείμενο επένδυσης ή συναλλαγής. Δεν θα επιλέξω ένα ακριβό ρολόι επειδή πιστεύω ότι στο μέλλον θα έχει μεγαλύτερη αξία, ούτε θα αγοράσω ένα ρολόι που βρήκα σε ευκαιρία, για να το δώσω άμεσα και να βγάλω 10-20 ευρώ."
Ετυχε να αποκτήσω ρολόγια, που για κάποιους άλλους αποτελούν ίσως και απραγματοποίητο όνειρο ζωής.
Τα αγάπησα, το φρόντισα, τα χρησιμοποίησα, αλλά δεν έγινα δέσμιος της τάδε μάρκας, επειδή τράβαγε, έκραζε, ήταν ζηλευτή.
Το ρολόι με ένοιαζε, και με νοιάζει. Και τώρα, στην σχεδόν δύση του ωρολογιακού μου βίου, αφού βίωσα, εκπαίδευσα, παρότρυνα εκατοντάδες, ακόμα μαθαίνω, ακόμα λαχταράω, ακόμα αποκτώ, αν και λόγω συνθηκών, πιο φθηνά σε τιμή, αλλά όχι και σε ποιότητα.
Και η ανάγκη εκεί. Υπάρχει. Την ζητάω. Αρα, καλά το σκέφτηκα πρίν. Μας δυναστεύει, μας υπενθυμίζει τον χρόνο που περνάει, αδυσώπητα, χαράσσοντας ρυτίδες εμπειρίας στους καρπούς μας και στην ζωή μας.
Σύντροφος λοιπόν, ανάγκη, βίτσιο, παρέα, συντονιστής, ΔΥΝΑΣΤΗΣ. Αν και δεν φταίει αυτό. Αυτό απλώς δείχνει.
