Οι γονείς του είχαν ναυτιλιακή εταιρεία με αρκετά πλοία.
Κάποια στιγμή πριν από αρκετά χρόνια πούλησαν τα πλοία και έκλεισαν την εταιρεία.
Το shipping είναι αθεράπευτα brutal industry, ειδικά εδώ στην Ελλάδα όπου όλα τα 'κακά' μεγενθύνονται από τη νοοτροπία που υπάρχει.
Εκείνα τα χρόνια ψώνιζε από Ελβετία, έκανε αρκετά ταξίδια εκεί και από όσο γνωρίζω πολλά ρολόγια τα αγόραζε από Γενεύη.
Βγαίνουμε για καφέ και κάθε φορά μου έρχεται με άλλο κομμάτι, μιά με το RO skeleton, την άλλη με το Breguet (για να το δω), κλπ.
Το Freak δεν το έχω δει. To ένα DD II που έχει είναι με την ολόμαυρη πλάκα, χωρίς τα hour markers.
Έχει και ένα Chronometre Blue του F.P. Journe, αυτός ήταν που μου είχε πει ότι ο Journe είναι εξαιρετικός ωρολογοποιός αλλά πολύ κακός άνθρωπος...
Μιά φορά που του περιέγραφα τον πόνο μου για μια ενζενί, μου λέει "...κι εγώ είχα χαρίσει ένα Day-Date 36-άρι σε μιά γκόμενα κάποτε..." (ντόινγκ!)
Τώρα βέβαια έχει το σπιτάκι του, τα εκατομμυριάκια του στην άκρη, δεν τραμπάρει ρολόγια και απλά κρατά αυτά που έχει - απλός και ήσυχος.
Κάποτε σου φεύγει αυτή η μανία, γιατί μεγαλώνεις λίγο και βλέπεις πως η ζωή είναι πολλά άλλα πράγματα - κι όχι μόνο τα Πατέκ και τα ΑΡ.
Είχε κάνει και σεμινάρια ωρολογοποιίας, με όλα αυτά που αγόραζε.
Μου έχει αναφέρει πως μιά φορά ένα σεμινάριο ήταν με τον Kurt Klaus της IWC.
Το σημαντικό είναι πως όταν αποκτήσεις τέτοια τριβή με ιδιοκτησία, ουσιαστική χρήση αλλά και δοκιμές τόσο ακριβών μοντέλων, αποκτάς έναν αέρα που σου επιτρέπει να έχεις άποψη και θεώρηση από εντελώς άλλο επίπεδο. Μου περιέγραφε πως κατά καιρούς παλαιότερα είχε πολλές επαφές με άλλους 'συλλέκτες' και πως μέσω αυτής της συναναστρφής μάθαινε ακόμη περισσότερα. Και είναι φυσικό, αυτό είχα ζήσει κι εγώ όταν ήμουν με τους ρολογόφιλους φίλους στην Ασία.
Για την Πατέκ μου είχε αναφέρει ότι δεν είναι εταιρεία για σπορ ρολόγια. Το Ναυτίλο δεν τον θεωρούσε κάτι ιδιαίτερο. Μου είχε πει πως "...αν πάρει κάποιος ένα Πατέκ, θα πρέπει να είναι dressy, κλασικό κομμάτι, αυτό είναι που ξέρει να κάνει πολύ καλά η εταιρεία εδώ και 100 χρόνια, π.χ. ένα Calatrava - όχι ατσάλινο Ναυτίλο..." Τί δείχνει αυτό; Το θέμα δεν είναι τί λέει ο συγκεκριμένος φίλος μου. Είναι πως αυτοί που έχουν αποκτήσει και διατηρούν τέτοια καλά κομμάτια, λένε (σε γενικές γραμμές πάντα) και βλέπουν πως η Πατέκ είναι εκεί, για παράδειγμα. Είναι στο classic, όχι στο σπορ. Αυτό είναι το pedigree, το DNA της εταιρείας.
Μιά μέρα μου ανέφερε επίσης ότι τα καλύτερα κομμάτια είναι τα Greubel Forsey, που προσωπικά δεν είχα ακόμη την τύχη να πιάσω ποτέ στα χέρια μου αν και έχει 2 κομμάτια ένας φίλος στο Hong Kong. Μου είχε πει λοιπόν ο φίλος μου εδώ ότι "...αυτά είναι ανεπανάληπτα κομμάτια, τα τρίβουν απ'το πρωί ως το βράδυ..." Σκέψου δηλαδή αν ένα καλό Πατέκ το πιάνεις στα χέρια σου και κοκκαλώνεις, τί είναι το GF...
Το push button στο συγκεκριμένο AP (at 10 o'clock) πρέπει να είναι αυτό που περιστρέφει τη στεφάνη μέσα στο dial.
