"Φρεσκα κουλουρια" φωναζει ο κουλουρας!! Και γω συμφωνω με τον Νικολα, βεβαια δεν μένοχλει η προηγουμενη κτηση απο αλλον αλλα τα σημαδια του χρονου που πιθανον να φερει πασίδηλα πανω του (φθορες, γρατσουνιες κλπ) 
Έχεις δίκιο σ' αυτό.Αλλά συνήθως σε τέτοιας ηλικίας ρολόγια, με σχετικά λίγο ψάξιμο μπορείς να βρείς με κύριες φθορές στο τζάμι, μπρασελέ, λουρί και λιγότερο σε κάσα.
Το πιο ανησυχητικό είναι οι φθορές στον μηχανισμό και τυχόν αντικαταστάσεις δεικτών ή άλλων εξαρτημάτων.
Γι' αυτό καλό είναι να υπάρχουν φωτογραφίες μέσα έξω , μπρος πίσω του ρολογιού.
Οι άνθρωποι που πραγματικά συλλέγουν vintage,δεν αγοράζουν κάτι αν δεν είναι αγρατζούνιστο και all original.
Μέχρι κάποια μικρά hairlines ανέχονται όχι παραπάνω.
Αυτό απαιτεί επίμονο και -επίπονο οικονομικά- κυνήγι και έρευνα,γιατί πολλά μοντέλα είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στ άχυρα.
Μπορεί να περάσουν μήνες οι και χρόνια χωρίς ν αγοράσεις κάτι,μέχρι να βρεις το ένα το μοναδικό,το τέλειο.
Δεν μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε αυτό.
Όταν αναφέρομαι στο σχετικά λίγο ψάξιμο δεν έχω στον νου μου ρολόγια που είναι δυσεύρετα ή πανάκριβα.
Ανφέρομαι σε ρολόγια μικρού (σχετικό) κόστους της τάξης από 50 έως 200 ευρώ.
Και βέβαια είναι πως θα τα φέρει η στιγμή.
Μπορεί να κωλύσσω με ένα καινούργιο ρολόι αλλά μπορεί και με ένα παλιό που πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να αγοράσω.
Και στο δίλλημα καινούργιου ή παλιού , συνήθως η ζυγαριά γέρνει προς το παλιό.
Το να αγοράζεις παλιά ρολόγια από το να περιμένεις πολύ καιρό και να ψάχνεις πάρα πολύ απέχει αρκετά.
Ο πρώτος θεωρείται απλός λάτρης των παλιών και ερασιτέχνης , ο δεύτερος θα έλεγα επαγγελματίας αλλά κυρίως
πολύ καλός γνώστης του αντικειμένου.
Δυστυχώς , ούτε επαγγελματίας είμαι αλλά
ούτε έχω τις γνώσεις για να προβώ στην αγορά ενός "μοναδικού" παλαιού ρολογιού,καθώς και την οικονομική δυνατότητα.
