Φίλε leon, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο απ' αυτό που περιγράφεις.
Το κουρδιστό το "φορτώνεις" μια φορά την ημέρα .Έχει μια σταθερή φόρτιση.
Δεν είμαι ειδικός, αλλά πιστεύω ότι η ένταση από την πλήρη φόρτιση μέχρι και λίγο πριν σταματήσει, στα κουρδιστά, παραμένει η ίδια.
Όχι! Κλασσική, ξεκάθαρη, Νευτώνια Φυσική:
Δύναμη Ελατηρίου = Σταθερά Ελατηρίου x Μετατόπιση (όπου εδώ, μετατόπιση είναι η φόρτιση, μεγάλη, μεσαία ή ελάχιστη)
Το κυρίως ελατήριο δηλ., καθ' όλη τη διάρκεια της αποφόρτισής του
ΔΕΝ ωθεί τον 2ο, 3ο, 4ο τροχό και τελικά τον τροχό διαφυγής με την ίδια δύναμη.
Καθώς λοιπόν αποφορτίζεται, η "κλωτσιά" που τρώει η άγκυρα (pallet fork) και συνεπώς η δύναμη κίνησης που ταλαντώνει το μπαλανσιέ (balance wheel, η "ρόδα" που θα έλεγε κι ο μπαρμπα-Μήτσος ο ρολογάς) ολοένα και μειώνεται. Μέσα στη "ρόδα" είναι το hairspring (η "τρίχα" που θα έλεγε κι ο george_ ο μάστορας), που αναλαμβάνει να δώσει το σταθερό ρυθμό. Για να πάρεις μια ιδέα, το εύρος ταλάντωσής του hairspring από ~300º (mainspring φουλ κουρδισμένο), πέφτει σχεδόν στις 100º (mainspring «τελειωμένο»). Αν πας το κουρδιστό σου σ' ένα τεχνίτη να το μετρήσει (μια στην αρχή και μια στο τέλος), θα το δεις ξεκάθαρα, μιας και το μηχάνημα μετράει και το amplitude, το εύρος ταλάντωσης της τρίχας.
Εμείς όμως θέλουμε η χρονική περίοδος της ταλάντωσης να είναι σταθερή και ανεξάρτητη από το εύρος της, θέλουμε δηλαδή ένα «ισοχρονισμένο» hairspring. Είναι το γνωστό πρόβλημα του
ισοχρονισμού του ελατηρίου. Θεωρητικά, όλα τα ελατήρια είναι ισόχρονα (αφού ακολουθούν το Νόμο του Hooke), στην πράξη όμως είναι πολλοί παράγοντες, όπως η ασυμμετρία του ελατηρίου, η θέση του κέντρου βάρους του, positional errors κλπ., που τα καθιστούν... μη-ισόχρονα.
Μια πρακτική αντιμετώπιση του προβλήματος είναι το Breguet Overcoil. Στην ουσία είναι ένα ελατήριο το τελευταίο τμήμα του οποίου στρέφεται σε ένα άλλο επίπεδο. Η σχεδίαση αυτή επιτρέπει στο ελατήριο να «αναπνέει» και να διατηρεί το σωστό rate ακόμα κι όταν το κυρίως ελατήριο ξεψυχάει... Πάντως, με την εξέλιξη στα σημερινά μέταλλα και κράματα, τα σύγχρονα επίπεδα hairsprings (Nivarox, Spron, Si-14, πυριτίου κλπ.) «κοιτάνε στα μάτια» το Breguet Overcoil, το οποίο λόγω του υψηλού κόστους κατασκευής του, το συναντάμε πια μόνο σε πολύ ακριβές υλοποιήσεις.
Στο δια ταύτα, γιατί ξέφυγα:
Μεγαλύτερη ευαισθησία σε σφάλματα ισοχρονισμού έχουν τα κουρδιστά ρολόγια, κυρίως αυτά με μεγάλο power reserve (πχ. 8-ήμερα),
γιατί σ' αυτά το ελατήριο καλείται να ανταποκριθεί σταθερά σε ένα μεταβαλλόμενο εύρος δύναμης (έντασης όπως λές) από την πλευρά του mainspring.
Αντίθετα, τα αυτόματα πάσχουν λιγότερο, αφού σε αυτά το κυρίως ελατήριο διατηρεί τη φόρτισή του μονίμως σε καλά επίπεδα (με την προϋπόθεση ότι τα... φοράμε) και άρα το μπαλανσιέ ταλαντώνεται πάντα υπό βέλτιστες συνθήκες. Το αν ο ρότορας θα γυρίσει κάποιες φορές πιο γρήγορα ή πιο αργά και άρα θα φορτίσει "ανομοιόμορφα" το ελατήριο, δεν έχει σχέση με τη "ροή εξόδου" της δύναμης που είναι ανεξάρτητη από τη στιγμιαία φόρτιση. Η ουσία είναι πως ο μηχανισμός φόρτισης σε ένα αυτόματο ρολόι βοηθά το ελατήριο να παραμένει σε ένα βέλτιστο, η καλό, ή μέτριο, αλλά πάντα σταθερό επίπεδο φόρτισης.
Δεν είμαι καλός στα γραπτά, αν κάτι δεν είναι κατανοητό, εδώ είμαστε. -Θ.
