Στάλθηκε από: Dennis66
« στις: Νοέμβριος 29, 2020, 13:19:41 μμ »
Εξαιρετική παρουσίαση, συγχαρητήρια. Μόνο για συμπλήρωση :
H επιδείνωση των σινοσοβιετικών σχέσεων στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και η εντεύθεν διακοπή των κάθε λογής παροχών από την ΕΣΣΔ ήταν ο καταλύτης, που οδήγησε εκ των πραγμάτων την Κίνα στην τάχιστη εκβιομηχάνισή της και, ωρολογιακά, στην ανάπτυξη δικών της ρολογιών για στρατιωτική χρήση (αφού λογικά, έως τότε, η κινεζική αεροπορία θα πρέπει να χρησιμοποιούσε τα ήδη υπάρχοντα σοβιετικά Sturmanskie και Strela 3017 -aka Venus 150).
H αγορά της τεχνολογίας/τεχνογνωσίας και της αντίστοιχης πατέντας από τη Venus καθιστά το 304 ένα απόλυτα νόμιμο ρολόϊ, υπό την έννοια ότι δεν πρόκειται περί κλεψιτύπου, όπως θα μπορούσε να εικάσει ένα κακόπιστος.
Να πούμε επίσης ότι οι Κινέζοι δεν περιορίστηκαν σε μια τυφλή αντιγραφή της Venus που αγόρασαν, αλλά την ανέπτυξαν περαιτέρω, ανεβάζοντας τους χτύπους της σε 21.800 και προσθέτοντας δύο πέτρες εκεί που χρειαζόταν.
H πρώτη επίσημη επανέκδοση του ρολογιού, από πλευράς Seagull Tianjin, ήρθε το 2010 νομίζω, περιορισμένη σε 10.000 αντίτυπα και είχε ως πρότυπο την έκδοση ΜΚΙΙΙ από τις αυθεντικές (silver dial, dauphine hands και μερικές ακόμη διαφορές). Η δεύτερη επίσημη έκδοση της Seagull είναι αυτή του 2018, σε 5.500 κομμάτια και υπάρχει και η λεγόμενη “Plan Β», πρόσφατη, σε 650 κομμάτια.
Διχογνωμία υφίσταται για το αν υπάρχει διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις επίσημες εκδόσεις της Seagull και στις υπόλοιπες, ανεπίσημες ας πούμε, που κυκλοφορούν. Νομίζω ότι υπάρχει και είναι αρκετά εμφανής, τουλάχιστον κάτω από τη λούπα. Το λέω έχοντας συγκρίνει προσεκτικά το Plan B με το «απλό» 1963 της Red Star, που είναι κατά τα λοιπά σχεδόν αψεγάδιαστο, αλλά όταν σταθεί δίπλα στο Seagull δείχνει ελαφρά υποδεέστερο, οχι σε επιδόσεις, αλλά σε φινίρισμα. Επίσης, λέγεται ότι η Seagull κρατάει για τον εαυτό της τις grade A μηχανές και δίνει έξω τις υποδεέστερες. Δεν είμαι πεπεισμένος ότι είναι έτσι, το μόνο που ξέρω είναι ότι όλες οι ST1901 που φοριούνται στις επίσημες εκδόσεις είναι μαρκαρισμένες στη γέφυρα και αυτή είναι η μόνη προφανής διαφορά.
Αυτές οι διαφορές μπορεί να μην έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία, αφού κατακληκτικά όποια έκδοση και να έχει κανείς είναι σούπερ.
Πέρα από προκαταλήψεις περί κινέζικης ποιότητας κατασκευής και watch snob θεωρήσεις, τα 1963 είναι σήμερα, κατά πολύ υψηλή πιθανότητα, ό,τι καλύτερο μπορεί να αγοράσει κανείς σ’ αυτήν την κατηγορία τιμής. Μιλάμε για πανέμορφη ιστορική επανέκδοση κατά κυριολεξία, με την ίδια σχεδίαση κάσας και κυρίως την ίδια ακριβώς μηχανή. Column wheel χρονογράφος, βασισμένος σε κλασσική ελβετική σχεδίαση. Μιλάμε για δοκιμασμένη αξιοπιστία της καλίμπρας, έπειτα από αρκετά χρόνια στην παραγωγή. Παρεμπιπτόντως, η δική μου εμπερία (από το Red Star) έπειτα από ένα χρόνο συνεχούς χρήσης είναι άριστη και μάλιστα αν ληφθεί υπ΄όψη ότι στο μεταξύ, από ατύχημα, το ρολόϊ βράχηκε για τα καλά και συγκράτησε υγρασία μέσα για μέρες, ενώ στη συνέχεια για να γίνει το πράγμα χειρότερο, μου έπεσε όχι μία αλλά δύο φορές κάτω. Πίστευα ότι θα έπνεε τα λοίσθια, αλλά να που εξακολουθεί να δουλεύει εντελώς απροβλημάτιστα, διατηρώντας μάλιστα την ίδια (υποδειγματική εξαρχής) χρονομετρία, ασύλληπτη μάλιστα για ρολόϊ αυτής της κλάσης (-1 sec, σταθερότατα).
Noμίζω ότι πρόκειται για κάτι αρκετά περισσότερο από ένα cult φορουμίστικο ρολόϊ.
.
.gif){kind=small}