Πριν 2 χρόνια αποφάσισα να (ξανα) δω όλες τις ταινίες πλην αυτών με τον μουρ, οι οποίες για μένα παραείναι γελοίες (είχα δει κάποιες όταν ήμουν μικρός). Αυτό που ειπώθηκε περί feeling των παλιών ισχύει, αλλά μόνο για του κονερι. Κι αυτό διότι πρέπει να αναλογιστούμε την εποχή που δημιουργήθηκαν. Ψυχροπολεμικό κλίμα, όπου τα σενάρια κατασκοπείας έδιναν κι έπαιρναν. Mad men-οειδής κοινωνία με alpha male πρότυπα και η απεικόνιση περισσότερου "γυναικείου" γυμνού δημιουργεί τον θρύλο.
Για μένα αυτό χάνεται με τις ταινίες με τον Μουρ που τον απεικονίζει υπερβολικά καρτουνίστικα για τα γούστα μου. Η ταινία με τον Lazenby πιστεύω έχει αδικηθεί αφάνταστα απ'το γελοίο μονταζ.
Αυτές με τον Τίμοθι Ντάλτον, όσο και να προσπάθησα να τις εκτιμήσω, τις έχω ξεχάσει. Ο Μπρόσναν ήταν ο αγαπημένος μου... όταν ήμουν 11, διότι ήταν και η πρώτη μου επαφή ουσιαστικά με τον ήρωα. Αλλά εξαιρέσει του golden eye, οι υπόλοιπες moore-έφερναν.
Casino royale θα πω λοιπόν. Την λατρεύω ως ταινία, έπαψαν να υπάρχουν τα γελοία γκατζετ και η καρτουνιστικη φιγούρα. Όλα αυτά βέβαια σημαίνουν όντως ότι πρόκειται για παραλλαγή ταινίας μπορν. Αυτό όμως χρειαζόταν. Είναι μποντ που συμβαδίζει με την εποχή, όπως ακριβώς και ο μποντ του κονερυ τότε. To qos ήταν "επαρκής" συνέχεια, αλλά ήταν ακριβώς αυτό. Απλά μια συνέχεια και δεν στέκεται μόνη της.
Το skyfall με απογοήτευσε οικτρά. Αφάνταστα όμως. Προσπάθησαν να κάνουν reboot στον χαρακτήρα και δεν υπήρχε λόγος. Είχε ΗΔΗ γίνει με το καζινο ρουαγιαλ. Αλλά και πάλι δεν θα είχα θέμα με αυτό, εάν η εξέλιξη της πλοκής δεν είχε τρύπες μεγαλύτερες της sasha grey. Ευελπιστώ ότι το spectre (που σαν ιδέα ακούγεται πολλά υποσχόμενη) θα το στρώσει αυτό.
ΥΓ. ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΤΟΥ ΜΠΟΝΤ ΕΙΝΑΙ ΣΕΙΚΟ
