Σαν πελάτης που προέρχομαι από τα quartz (κυρίως Casio), συνηθισμένος στο να μην αγγίζω το ρολόι, πάρα μόνο 2 φορές το χρόνο (θερινή/χειμερινή ώρα), η μετάβαση στα αυτόματα υπήρξε κάπως δύσκολη.
Σπάνια φοράω κάποιο κομμάτι πάνω από 24 ώρες, οπότε η 1η (ας το πούμε) επαφή με τη χρονομετρία, ήταν το Boldr που παραχώρησα στη σύζυγο (NH35).
Αφού της εξήγησα ότι το να χάνει μερικά λεπτά το μήνα, είναι not big deal, αφού αυτόματο, γρανάζια, ελατήρια, βίδες & έτσι κατασκευάζονταν τα ρολόγια εδώ & μερικούς αιώνες, πράγμα που φυσικά δεν την έπεισε/συγκίνησε (έτσι πέρασε σιωπηλά στα baby-g της).
Κατάλαβα ότι το να χάνει (ένα εργαλείο που μετράει την ώρα) κάποια λεπτά το μήνα, να πρέπει να ξεβιδωθεί η κορώνα, να διορθωθεί η ώρα & μετά να ξαναβιδωθεί, είναι μια διαδικασία που δύσκολα μπορεί να σηκώσει ένας μη ορολογόφιλος.
Κυρίως γιατί αδυνατεί να καταλάβει γιατί πρέπει συμβαίνει αυτό, όταν υπάρχουν τα quartz.
Εδώ ακόμα & εγώ προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου, είναι τόσο εύκολο να προσπεράσω ένα μηχανικό κομμάτι, όταν βιάζομαι πχ να φύγω, από τη στιγμή που υπάρχουν τα grab and go μπαταρίας.