Πασχαλιά απόγευμα, και αφού το μεσημέρι έγινε της χοληστερίνης το κάγκελο, εκμεταλλεύτηκα τη συννεφιά και το "βρέχει δε βρέχει, πού να τρέχουμε τώρα;" των παππούδων, και ασχολήθηκα, με τη βοήθεια του εγγονού Νικόλα που άλλαζε τα λουριά, με το ρολόι του παππού Νικόλα!
Είναι ένα κλασικό, αξιόπιστο και ζηλευτό με τόσα λουριά που του ταιριάζουν Seiko 5 (ας όψεται το κουσούρι που το θέλω μεγάλο -το ρολόι- αλλιώς θα είχα τσιμπήσει κι εγώ ένα...) !
Μιας και έχω ένα σκασμό από 20άρηδες ιμάντες για τα Fortis και μιας και το Seiko παίρνει τα ίδια λουριά, είπα να ξεκινήσω τις δοκιμές για να περάσει και η ώρα μπας και χωνέψουμε τα μεσημεριανά...
Μπροστινή...
Πισινή...
...και οι λουριστές...
Η προγενέστερη (Σοφή) γενεά και η μεταγενέστερη (εύχομαι πρώτα Υγιής και μετά Νουνεχής) γενεά Ποντίων...
Εγώ μιας και είμαι χαμένος στο διάστημα, ας το κάνω με τα ανάλογα εφόδια...
Και μετά του λέω του Πατέρα μου να διάλεξει ιμάντα...
Εννοείται ότι τον μπέρδεψα τον άνθρωπο...
Αυτό ήταν λοιπόν το Αναστάσιμο φωτορεπορτάζ από το ρολόι του Ανθρώπου που μου έδωσε ζωή, με τη βοήθεια του ανθρώπου που είναι η Ζωή μου!
Υγειαίνετε σε Ψυχή και Σώμα καρντάσια...
