Αυτό που παραμένει μυστήριο εινσι το τι τα θέλουν τα μαγαζιά και τους πωλητές αφού δίνουν ότι θέλουν σε οποίους θέλουν όποτε θελουν .Ένα απλό γραφείο όπου θα παρέδιδες το βιογραφικό σου και θα σε πέρναγαν μια σύντομη συνέντευξη πριν σου εμπιστευθούν τα προϊόντα τους πιστεύω θα ήταν αρκετό.
Σπύρο, οι πωλήσεις γίνονται .........τηλεφωνικά. Σιγά μην πάνε οι σημερινοί πελάτες εκεί.
Τηλεφωνεί ο Γ.Γ. στην ιδιοκτήτρια, στο προσωπικό κινητό της, ή την βλέπει στο Tennis Club, και της λέει
-.....ο κος Υπουργός, θα επιθυμούσε .......................Οι άλλοι, οι 10 οικογένειες, ουτε που τηλεφωνάνε. Τους τα στέλνουν στο σπίτι.
Οι πλατιές λαϊκές μάζες, απλώς ..........ονειρεύονται, πάνε και από εκεί, ........ηδονίζονται, και ....................μετά σπίτι, κλάμα.
Πλέον, ΙΜΟ, είναι κάτι απλησίαστο για έναν μέσου / ανωτέρου επιπέδου εισοδήματος.
Και εγώ, παρότι είμαι ........ζάπλουτος,
δεν τους δίνω πάνω από .....................5, άντε 6, άντε 7 χιλιάρικα για ένα του κουτιού. Και πολλά λέω.
Μ’ ένα όνειρο τρελό
όνειρο απατηλό
ξεκινήσαμε για Rolex
και στου δρόμου τα μισά
σβήσαν τα Rolex τα ακριβά
ξαφνικά από τον καρπό μας.
Ποια μοίρα με ζηλεύει
ποιο Casio φτηνό
και χάθηκε μια αγάπη
προτού να τη χαρώ
σαν πλοίο που ναυάγησε
σαν νούφαρο που μάδησε
στης λίμνης μέσα το θολό νερό
Με ελπίδες λιγοστές
έστω και απατηλές
να πέσουν οι τιμες τους περιμένω
ίσως βγει αληθινό
τ’ όνειρό μου το τρελό
τ’ όνειρό μου το ναυαγισμένο
