Επί προσωπικού...
...είναι ο λόγος που τα τελευταία 2 χρόνια χάνομαι ξαφνικά από το forum, χωρίς εξήγηση.
2 χρόνια δύσκολα, μέσα στα νοσοκομεία, στα χειρουργεία, με πολύ πόνο, ξενύχτια, στενοχώρια αλλά και ελπίδα.
Το φέρω βαρέως, γιατί "εγκατέλειψα" φίλους εδώ μέσα και κρέμασα την ομάδα που μ' εμπιστεύτηκε στην πιο κρίσιμη φάση, και μάλιστα 2 φορές.
Όμως δε μπορούσα να κάνω αλλιώς. Πώς γίνεται κάποιος να εγκαταλείψει τον πατέρα του; Ό,τι είμαι, ό,τι έχω κάνει, του το χρωστάω.
Κοιτάζω τον καθρέφτη και τον βλέπω μπροστά μου. Δεν όφειλα μόνο, είχα ανάγκη να είμαι δίπλα του, έστω και μόνο, μερικές φορές, σαν φυσική παρουσία...
Έφτασε στα 90 πια, ταλαιπωρήθηκε πολύ τελευταία, αλλά δεν το βάζει κάτω, είναι μαχητής, πάντα ήταν.
Μαζευτήκαμε σήμερα, όλα του τα παιδιά από μακριά, "να τον γιορτάσουμε", να είμαστε όλοι μαζί γύρω του.
Του έδειξα το ρολόι, είδε τη σημαία, έλαμψε το βλέμμα του. Αυτή τη σημαία την υπηρέτησε επί 40 χρόνια...
Του είπα την ιστορία, πόσο δεμένος είμαι μ' αυτό το ρολόι. Δεν είπε τίποτα, δε χρειαζόταν, μόνο με κοίταζε.
Έτσι κι αλλιώς, τώρα πια, συνεννοούμαστε με τα μάτια.
Χρόνια Πολλά.
Μακάρι να φτάσω τα χρόνια σου και ακόμα να έχω έστω λίγη από τη δύναμή σου.
-Θοδωρής.
