Το ιδιο σχεδον αποτελεσμα θαλεγα μονο που εκεινες δουλευαν με λεπτο λαδι LHM και
οχι αερα. Ισως παραπλησιο της MB W109 3,5-4,5-6,3.
(Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.)
Η Σιτροεν, είχε / έχει κεντρική αντλία πίεσης, και από εκεί κατανέμει και στα φρένα αλλά και στις αναρτήσεις.
Από την κεντρική μονάδα, παίρνουν οι σφαίρες σε κάθε σκέλος της ανάρτησης, ( ολικά πέντε ), και ρυθμίζεται το ύψος αλλά και η απόσβεση. Πρωτοποριακό σύστημα όταν παρουσιάστηκε, το αντέγραψαν κάποιοι, αλλά με αερόσουστες και όχι υδραυλικά. Η αίσθηση στο ταξίδι είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ, μαγικό χαλί, απλώς, ήθελε μαστόρια για την συντήρηση, που οι εδώ "Μαστρο-Γιώργηδες" , την εποχή εκείνη δεν τα κατάφερναν και πολύ καλά.
Σήμερα, υπάρχουν πολλά, συντηρημένα από εξειδικευμένους λάτρεις, μια και το υδραυλικό απαντάται και σε άλλα μοντέλα, από το ταπεινό GS μέχρι την πολυτελή CX. Στο φόρουμ με τα Citroen, υπάρχουν πολλά συντηρημένα που πάνε και στις συγκεντρώσεις / παρουσιάσεις ιστορικών αυτοκινήτων.
Το σύστημα, το αντέγραψε η Morris - Austin, στα 1100-1300 ( 1966 ) και στα μεγάλα 1800, αλλά χωρίς μεταβολή ύψους.
Οι Mercedes, κάποια Αμερικανικα όπως και μερικά Βρετανικά πολυτελείας πχ Rance Rover, απλώς έφτιαξαν σύστημα, που στην ουσία κρατουσε το αυτοκίνητο σε κάποιο ύψος, ανεξάρτητα από το φορτίο. Αλλά, έχει αμορτισερ αέρα, όπως και πλέον πολλά φορτηγα ( πλατφόρμες ) .
Το 2000, εξωτερικός συνεργάτης, είχε μια Mercedes S class, με αερανάρτηση, και έφερε φορτίο 600 κιλά, ( μαχαίρια κοπης μηχανήματος ανακλυκλωσης πλαστικού ) , που με την αερανάρτηση το αυτοκίνητο δεν χαμήλωνε καθόλου. Οταν σταματήσει, κάθεται, και μόλις πάρει μπρός, "φουσκώνει" και ανεβαίνει.
