Η δυσκολότερη κατάδυση, από την πλευρά των ειδικών απαιτήσεων, είναι η σπηλαιοκατάδυση. Ειδικός εξοπλισμός, προετοιμασία και ........γερά νεύρα.
Στους αυτούς κινδύνους, εκτίθονται όμως και οι δύτες, που αποτολμούν την είσοδο σε ναυάγια, ή σε άλλα στοιχεία, που αποκόπτουν την οπτική επαφή του δύτη με την επιφάνεια / ελεύθερο αέρα. Πάντα εννοείται ότι εκτός ειδικής ανάγκης, πχ διάσωση, ΔΕΝ βουτάμε σε θολά ή πολύ ταραγμένα νερά, που εμποδίζουν την ορατότητα.
Και πάντα σημαίνουμε την κατάδυση με τους ειδικούς πλωτήρες / σημαίες, σκάφη παρακολούθησης. Αλλιώς στην ανάδυση, έστω και από μαι "μικρή βουτίτσα, να εδώ δίπλα", μπορεί να διασταυρωθούμε με κανένα ταχύπλοο, ή ακόμα πιο επικίνδυνα λόγω νοοτροπίας και χρήσης, τα Jetski.
Οταν ακούμε μηχανή τέτοιων σκαφών, ή μένουμε μέσα, ή με πολλή προσοχή, αναδυόμαστε, πάντα περιστρεφόμενοι συνεχώς στα τελευταία 2-3 μέτρα, για να έχουμε έλεγχο από όλες τις πλευρές, ή αν έχουμε σταση αποσυμπίεσης, την εκτελούμε λιιιιιγο πιο βαθειά. Εννοείται ότι σε τέτοια περίπτωση, θα έχουμε και σκάφος.
