Ενώ με την πρώτη ματιά νομίζεις ότι βγήκε φλού κατα λάθος ή χωρίς λόγο, νομίζω ότι ο Μάριος εστιάζει στο πιο κοντινό σημείο του συρματοπλέγματος σαν να θέλει να μας τονίσει ότι το μέλον και το φως είναι μακρία και αβέβαιο/θωλό, το μόνο δεδομένο είναι ο εγκλωβισμός στο σκουριασμένο/παρηκμασμένο παρόν. Αν όντως κάτι τέτοιο επιδιώκει ή έστω αν θέλει να δημιουργήσει μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα δείχνοντας μια μελαγχολική και απαισιόδοξη αίσθηση, τότε το πετυχαίνει εξαιρετικά. Σε κάθε περίπτωση είμαι εντυπωσιασμένος πιο πολύ με την τέχνη παρά με την τεχνική αυτής της φωτογραφίας καθώς και την αντισυμβατικότητα της. Και πάλι μπράβο!
