Το β' εξάμηνο του 2014 αποτελεί μάλλον τη χειρότερη περίοδο της ζωής μου. Συνέβησαν πολλά μέσα σε αυτούς τους έξι μήνες σε τέτοιο βαθμό που κοίταγα τον ερχομό του 2015 με έναν πραγματικό ενθουσιασμό. Η περίοδος αυτή ήταν από τις περιπτώσεις εκείνες που μπορούσες ασφαλώς να ξέρεις πως το μέγεθος και η ποιότητα των ατυχιών που αντιμετώπισες είναι τέτοιο, που δε μπορούσε παρά το νέο έτος να είναι μια καλύτερη χρονιά.
Όπως σας γράφω συνέβησαν πολλά. Εδώ θα αναφερθούμε στην ιστορία που αφορά τις παραπάνω φωτογραφίες.
Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014 η ομάδα συνεργατών της εταιρείας μου ταξιδεύει για την παρουσίαση ενός νέου προϊόντος. Θα μπορούσα να συμμετάσχω κι εγώ και μάλιστα έχοντας κοντά και τη σύζυγο μου. Ήταν η πρώτη φορά που μας προσφέρθηκε αυτή η δυνατότητα, καθώς ο προορισμός ήταν ένας "εξωτικός" Ελλαδικός και μάλλον η εταιρεία θέλησε να συνοδέψει την επαγγελματική υποχρέωση με την αναψυχή μας σε ρόλο μιας κάποιας ανταμοιβής. Η διάθεση μου ήταν τόσο κακή που το μόνο που είχα ανάγκη ήταν ηρεμία και τη συντροφιά αγαπημένων προσώπων. Έτσι δεν ακολουθήσαμε!
Και ενώ η συνάδελφοι μου έχουν φθάσει στο Ελληνικό νησί εγώ και η σύζυγος μου απολαμβάνουμε τη ζεστή ατμόσφαιρα που μόνο οι φίλοι μπορούν να δημιουργήσουν σε ένα κεμπαμπτζίδικο στο Περιστέρι. Η ώρα έχει πάει 00:55 μετά τα μεσάνυχτα και αποφασίζουμε ότι το ευχάριστο της βραδιάς τελειώνει. Λίγα λεπτά μετά είμαστε καβάλα στη μηχανή μας και ρολάρουμε με χαμηλή ταχύτητα στα δεξιά του Κηφισού με σκοπό από το Περιστέρι να φθάσουμε στην έξοδο της Καυτατζόγλου, προορισμός το σπίτι μας.
Στο ύψος του ΟΠΑΠ (μεταξύ των δυο εξόδων του Περιστερίου) ένα λευκό Mini Cooper με εντυπωσιάζει με τη ξέφρενη ταχύτητα του. Βρίσκεται τέρμα αριστερά και μοιάζει να αναπτύσσει ταχύτητα από τα 200 προς τα 240 με την ευκολία που αναπτύσσει ένα συμβατικό αυτοκίνητο από τα 40 στα 80. Καθώς περνούν 5 δευτερόλεπτα και το μικρό αυτοκίνητο απομακρύνεται από τα μάτια μου με το σφύριγμα των 200+ χλμ κάτι συμβαίνει...
Η αίσθηση είναι ότι ένα βουνό προσκρούει πάνω στη μηχανή μας και στα σώματα μας με δυνάμεις από αριστερά ψηλά και κυριολεκτικά ισοπεδώνουν τη μηχανή στο έδαφός. Πώς μπορεί κανείς να φανταστεί ότι προσκρούει πάνω σε τοίχο, μόνο που ο τοίχος αυτός είναι η άσφαλτος. Η γυναίκα μου έχει χάσει τη μηχανή κάτω από τα πόδια της κι εμένα μέσα από τα χέρια της. Καθώς το σώμα μου είναι ανακατεμένο με το πλαίσιο της μηχανής και παίρνω τούμπες διακρίνω τη γυναίκα μου -που με έχει προσπεράσει από αέρος- να κάνει ακροβατικές τούμπες σε μια απόσταση περίπου 20 μέτρων και στο τελευταίο "γύρισμα" η τύχη τη φέρνει στα πόδια της, περίπου στη στάση που έχουν οι δρομείς 100 μέτρων πριν την εκκίνηση. Εγώ έχω ακινητοποιηθεί πλέον αλλά σοβαρά τραυματισμένος κάνω απεγνωσμένες κινήσεις συρσίματος στην άσφαλτο καθώς ανησυχώ να μη μας χτυπήσει κάποιο διερχόμενο όχημα. Εκείνη τη στιγμή τα βλέμματα μας διασταυρώνονται και βλέπω τη γυναίκα μου να τρέχει προς το μέρος μου, να με αρπάζει από τις μασχάλες και να με τραβάει στην άκρη του δρόμου. Μέχρι σήμερα απορώ πώς τα κατάφερε. Σαν από πραγματικό θαύμα την έβγαλε μόνο με κάποιες εκδορές αν και για λόγους ασφαλείας νοσηλεύτηκε για ένα βράδυ. Φυσικά ήταν ντυμένη σαν αστακός, όπως οφείλει να κάνει κάθε μοτοσυκλετιστής (κράνος, μπουφάν, γάντια και μοτοσυκλετιστικά μποτάκια με ενισχύσεις). Εγώ είχα επιλέξει την "ανδρική" ενδυμασία αθλητικής φόρμας και αθλητικών παπουτσιών συνοδευόμενα -τουλάχιστον- από κράνος το οποίο αν μπορούσατε να δείτε θα καταλαβαίνατε πολλά.
Δεν είδαμε ούτε μάρκα αυτοκινήτου, ούτε χρώμα. Το μόνο που θυμάμαι είναι ο ήχος του αυτοκινήτου που μας χτύπησε και απομακρύνεται εγκαταλείποντας μας. Δεν ήταν ο ήχος που επιτάχυνε τρομαγμένος. Ήταν ο ήχος του αυτοκινήτου που "ήδη" είχε μέσα πολλά και συνεχίζει τη ξέφρενη πορεία του, αδιαφορώντας αφού για αυτόν δεν είμασταν τίποτα άλλο παρά κάποιοι "κώνοι" που βρεθήκαμε μπροστά του καθώς υλοποιούσε τις ιλιγγιώδεις σφήνες του στη προσπάθεια να "παίξει" με το Mini Cooper.
Σε μένα στοίχισε ένα συντριπτικό κάταγμα ώμου με παρεκτόπιση οστών και 3 σπασμένα πλευρά. Δύο μήνες σε ακινησία και ακολούθησαν 4 μήνες φυσικοθεραπειών με συνολικά περίπου 30 συνεδρίες. Κάμερες και μάρτυρες υπήρξαν αποτυχημένοι συνεργάτες, οι δε πρώτες είχαν ανάλυση απίστευτα χαμηλή οι δε δεύτεροι δεν φιλοτιμήθηκαν.
Το ρολόι "σταμάτησε" στην ώρα και ημέρα του ατυχήματος.
Ήταν και το τελευταίο ρολόι με μπρασελέ που έχω φορέσει.
