Είδα
αυτή την ταινία χθες κι είπα να γράψω δυο λόγια εδώ, μιας που το θέμα της σχετίζεται με τα ρολόγια.
Πρόκειται για ελβετική παραγωγή. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι Unrueh, στα αγγλικά Unrest, στα ελληνικά αποδόθηκε Ωρολογιακός Μηχανισμός. Διαδραματίζεται περίπου την περίοδο 1860-70 σε μια επαρχιακή πόλη της Ελβετίας. Το θέμα της ταινίας είναι οι πολιτικές ζυμώσεις στους κύκλους των εργατών κι εργατριών ωρολογοποιών, και συγκεκριμένα την περίοδο που βρέθηκε ανάμεσά τους ο περίφημος αναρχικός γεωγράφος Πιοτρ Κροπότκιν. Βλέπουμε τις αναρχικές ιδέες να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στην πίεση και την αυστηρότητα των εργοστασίων, αλλά και αντιστάσεις.
Η ταινία καταφέρνει να βάλει το θεατή στο κλίμα της εποχής, αλλά μονάχα σαν έναν ψυχρό, απόμακρο παρατηρητή των συμβάντων. Ο σκηνοθέτης αποσαφηνίζει ελάχιστα πράγματα, γεννώντας διαρκώς απορίες. Παρακολουθούμε την καθημερινότητα μιας μικρής κοινότητας για την οποία δεν ξέρουμε τίποτα, προσπαθώντας αφενός ν' αντλήσουμε κάποια πληροφορία γι' αυτήν, αφετέρου να ανακαλύψουμε τις προθέσεις του σκηνοθέτη ως προς την εξέλιξη της –ανυπάρκτης– πλοκής.
Κάτι που μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον αλλά στην ταινία απλώς υπαινίσσεται, είναι ότι υπήρχε μια κολεκτίβα αναρχικών ωρολογοποιών η οποία κατασκεύαζε ρολόγια φασόν, πράγμα που πρέπει να ισχύει, καθώς απ' ό,τι διάβασα σε σχόλια η ταινία είναι ιστορικά ακριβής. Αφήνει μάλιστα να εννοηθεί πως το ποσοστό των αναρχικών στις τάξεις των ωρολογοποιών ήταν μεγάλο. (Ενδεχομένως να επανέλθω επ' αυτού.)
Εκείνο που εντέλει κάνει την ταινία να ξεχωρίζει και μπορεί ν' απολαύσει κανείς είναι η καταπληκτική φωτογραφία, που θυμίζει έντονα τη ζωγραφική των ιμπρεσιονιστών. Ήδη η πρώτη κιόλας σκηνή των δεσποινίδων με τα παρασόλ, νομίζω πως παραπέμπει ευθέως στον Μονέ (βλ. εικόνα στο τέλος).
Μου άρεσαν επίσης οι ερμηνείες. Θεωρώ πως οι ηθοποιοί πέτυχαν την απλότητα των καθημερινών ανθρώπων που απαιτούσαν οι ρόλοι. Όσο ανούσιοι κι αν μου φαίνονταν συχνά οι διάλογοι, παρατηρούσα με ευχαρίστηση την υποκριτική των ηθοποιών.
Δεν κλαίω το χρόνο μου, αλλά δε θα την πρότεινα κιόλας.
Βαθμολογία: 5/10
