Αυτοκτονία στην πλατεία Συντάγματος

[Elio5]

Διαφωνώ, στα δικά μου μάτια περιπτώσεις σαν του Bobby Sands, του Thich Quang Duc, του Jan Palach  και πολλών άλλων ήταν ηρωικές πράξεις, σε καμία περίπτωση δεν ήταν παράδοση. Το ίδιο πιστεύω και για τον 77-χρονο του οποίου δεν γνωρίζω ακόμα το όνομα, διάλεξε την να πεθάνει με το κεφάλι ψηλά αντί αυτού που θεωρούσε μια εξευτελιστική συνέχεια της ζωής του, παρόμοιο άλλωστε δεν ήταν και το δίλημμα πριν πολλά χρόνια στο Ζάλογγο? 

Βεβαίως η άποψη σου και είναι σεβαστή ως άποψη, δηλαδή να μην βλέπεις την αυτοκτονία ως ηρωική πράξη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες.
Αυτό όμως που δεν είναι θέμα άποψης είναι το να κάνεις ιατρική διάγνωση και να διαψεύδεις τον ίδιο τον αυτόχειρα σχετικά με τι τον οδήγησε σε αυτή την κίνηση.

+100

[Ελλάς]

Ρε παιδιά συγνώμη κιόλας,αλλά ποιός ήρωας???Αυτός που αυτοκτόνησε??ΟΧΙ,ΟΧΙ,ΟΧΙ,ΟΧΙ,ΟΧΙ...

Στα δικά μου μάτια,αν είχε σώας τας φρένας βέβαια,είναι ρίψασπις.

[DragonAce]

η καθαρή εικόνα->γεγονός->άνθρωπος που αυτοκτόνησε με σημείωμα για τη πολιτική
η θολή εικόνα-> πώς φαίνεται στα μάτια του καθενός (ήρωας ή ...) κ τα αίτια της κίνησης (ψυχολογικά ή οικονομικά)

 


υγ. τα γεγονότα δεν αλλάζουν...γιαυτά δε μπορεί να διαφωνήσει κανείς...

[rose]

η καθαρή εικόνα->γεγονός->άνθρωπος που αυτοκτόνησε με σημείωμα για τη πολιτική
η θολή εικόνα-> πώς φαίνεται στα μάτια του καθενός (ήρωας ή ...) κ τα αίτια της κίνησης (ψυχολογικά ή οικονομικά)

 


υγ. τα γεγονότα δεν αλλάζουν...γιαυτά δε μπορεί να διαφωνήσει κανείς...

Ξεκάθαρη άποψη, χωρίς την παραμικρή επιρροή.

[Elio5]

Διαβάστε τι λέει στο enikos.gr η Έμμυ Χρίστουλα, κόρη του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού, που έβαλε τέλος στη ζωή του στην πλατεία Συντάγματος την Τετάρτη το πρωί.

 

"Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.


Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα.
Για κάποιους, για ΄΄ τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας΄΄, σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.


Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει ένα άλλο περιεχόμενο, αυτό το περιεχόμενο που τραγουδήσαμε παρέα για πρώτη φορά στη συναυλία του αγαπημένου μας Μίκη το 75, που τραγουδάγαμε πάντα στις δικές μας γιορτές και για τους δικούς μας νεκρούς. .. Κοιμήσου πατέρα, κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου.


Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες. Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα, ενός νέου ΄΄ To όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία… μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομα μας είναι Αντίσταση΄΄."