Δεν είναι πάντα έτσι.
Οι "εταιρείες" παράγουν προϊόντα για να επιβιώνουν. Οταν τα προϊόντα τους έχουν ζήτηση, κρίνονται ως "επιτυχημένες".
Η διάρκεια της ζωής μια επιχείρισης, όμως είναι αυτή που "επιβεβαιώνει" την επιτυχία. Οπως και ο "Κυκλος ζωής" ενός προϊόντος".
Χιλιάδες, αντε, εκατοντάδες παραδείγματα, εταιρειών, πρωτοπόρων, που είτε ΔΕΝ εξελίχθηκαν, όπως απαιτείτο από την εκάστοτε εποχή, είτε τα προϊόντα τους, ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΑΝ, είτε από την τεχνολογία, είτε από ΚΟΡΕΣΜΟ του αγοραστικού κοινού.
Εδώ, υπάρχει ένα φαινόμενο, ένα προϊόν ( δεν αναφέρομαι συγκεκριμενα στο ΕΧΡ 890Ζ, αλλά γενικότερα ), που η καμπύλη της ζωής του, ξεπερνάει ακόμα και το θεωρητικό όριο μιας γενεάς, παρά την παροχή εκατοντάδων άλλων υποκατάστατων, ΔΕΝ παρατηρείται κορεσμός, ΔΕΝ ξεπεράστηκε από την τεχνολογία, παρά το ότι, δεν εξελίχθηκε, σε άμεσα ορατό τρόπο, αντιληπτό με σύγκριση των διαφορετικών παραγωγών ανα τις δεκαετίες.
Δεν ξέρω, ή μάλλον, νομίζω ότι ξέρω το γιατί. Αλλά σε αυτό, ΔΕΝ φταίει ο παραγωγός. ή δεν φταίει αποκλειστικά ο παραγωγός.
Εφόσον ο κόσμος το ζητά, ο παραγωγός χαίρεται, που έχουν καταριφθεί ΟΛΕΣ οι παγκόσμιες σταθερές, και ΟΛΕΣ οι θεωρίες που διδάσκονται στα ειδικά σχολεία.
Φυσικά, είμαι αντίθετος με την όλη "φάση", και αν διοικούσα εγώ, θα το χειριζόμουνα ελαφρώς διαφορετικά, λίιιιιιγο πιο διάφανα, απλώς, από "σεβασμό" προς το καταναλωτικό κοινό, που με πιστεύει και με ακολουθεί.
Οταν λέω "σεβασμό", εννοώ ότι δεν θα επέτρεπα την "υποχρεωτική" καταβολή premium, εκτός και εάν, κάποιος θέλει να δώσει, έστω και εάν γνωρίζει ότι με μια άλλη διαδικασία θα το αποκτούσε σε MSRP.
Η χειραγώγηση της αγοράς, είναι ένα παιχνίδι για πολύ δυνατούς παίκτες, με "προσόντα", που πρέπει να αντιλαμβάνονται σαφώς τα περιθώρια, και να κινούνται μέσα σε αυτά.
Τέτοιες συζητήσεις, έχουν χιλιάδες απαντήσεις, που προφανώς δεν είναι δυνατόν να αναφερθούν εδώ.
Παραδείγματα εταιρειών.
Kodak, VW, Donuts, μηχανικές λογιστικές αριθμομηχανές, ηλεκτρονικά αρχεία αποθήκευσης, κλπ.
Ωραία όλα αυτά κύριε Γιώργο, και δεν διαφωνώ κάπου, αλλά εγώ σχολιάζω κάτι διαφορετικό.
Ένα κατάστημα με ρολόγια και κοσμήματα έχει 100άδες προϊόντα και κωδικούς, στοκαρισμένα ή έστω ως διαθέσιμα στον κατάλογο.
Αυτό που λέω είναι ότι όταν πάει τάπες ένας κωδικός, δεν έχει μόνο θετική επίπτωση στη δουλειά. Η διαχείριση του φαινομένου δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαντάζεστε.
Η δυνατότητα για overstocking στην εποχή του just in time δεν είναι τόσο εύκολο πράγμα.
Δεν ξέρεις ποτέ, αν και πότε θα αλλάξει η τάση. Αν και πότε θα έρθει κορεσμός.
Και σε τελική ανάλυση, η πώληση είναι μια δύσκολη τέχνη. Όλοι εδώ μέσα θα μπορούσαμε να πουλήσουμε ένα Sub. Όταν όμως πρέπει να έχεις στο μαγαζί σου και άλλα για να επιβιώσεις, εκεί έρχεται η τέχνη. Για αυτό το λόγο θα δείτε στην ίδια βιτρίνα Avi8, Nautica, Panerai και Rolex.
Και πιστέψτε με, ωραίο να πουλάς το Sub που πουλιέται μόνο του, αλλά και να ξεστοκάρεις και ένα δύσκολο κομμάτι που μάζευε σκόνη στο ράφι, έχει και αυτό τη γλύκα του.
Τα παραπάνω τα γράφω από εμπειρία μου σε εμπορικό κλάδο εισαγωγής/χονδρικής/λιανικής.
Sent from my iPhone using Tapatalk
