(Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.)
Οι περισσότερες κάσες ήταν ορειχάλκινες, με μεγάλο ποσοστό χαλκού για εύκολη μεταλλουργική κατεργασία, και από πάνω επινικέλωση ή χρωμίωση. Η οποία έφευγε με τα χρόνια, και με τον ιδρώτα, λόγω βασικού υλικού, έκανε οξείδια και το χέρι ..........πρασίνιζε, με αποτέλεσμα ΚΑΙ δερματικά εξανθήματα.
Αργότερα, βάζανε καπάκι ανοξείδωτο, και σημειωνόταν ως Stainless steel back !
Οπότε, ένα τέτοιο λουράκι, θεωρητικά απέτρεπε την επαφή της κάσας με το δέρμα.
Εζησα όμως, χάλκινα βραχιόλια, τα Sabona, of London, που τα φορούσαν άνθρωποι με ρευματικά, γιατί ......ανακούφιζαν. Κι είχαν πράσινους καρπούς. Γιατρέ, τι άποψη έχεις?
Τι μου θύμισες τώρα ...
Το 1999 βρέθηκα στο αεροδρόμιο του Johannesburg και χαζεύοντας στα duty free αποφάσισα να αγοράσω ένα ρολόι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Ήταν ένα Pulsar Chronograph-Alarm, Date, Quartz Japan movement.
Άρχισα να το φορά καθημερινά, καινούργιο απόκτημα γαρ, και από τον επόμενο χρόνο άρχισε να μειώνεται .... το σώμα της κάσας !!!
Το έβγαλα αμέσως για να προστατεύσω τον καρπό μου.
Δεν μου έχει συμβεί σε κανένα άλλο από τα ρολόγια που πέρασαν από τα χέρια μου.