Στάλθηκε από: Tangerine Dream
« στις: Σήμερα στις 05:46:38 »Το θέμα 'φαγητό' είναι πολύ μεγάλο κεφάλαιο στην Κίνα.
Είναι πολλές και διαφορετικές οι Κινέζικες επαρχίες, με το φαγητό ανά μεγάλη γεωγραφική περιοχή να ποικίλει αρκετά σε σχέση με άλλα μέρη.
Εδώ κάτω στην Καντόνα, το γενικό χαρακτηριστικό είναι πως τρώνε "...τα πάντα...", η τοπική κουζίνα είναι μετρίως καυτερή, και εν γένει (πάντα για τα Κινέζικα δεδομένα) δεν σε πιέζουν πολύ στο φαγητό ή στο ποτό.
Βόρεια υπάρχει μεγάλη αντίθεση με ό,τι έχουμε εδώ. Δηλαδή Qingdao, Dalian, και λοιπά. Εκεί δουλεύει πολύ το barbeque, οι άνθρωποι πίνουν και σε υποχρώνουν τρόπον τινά να πιείς κι εσύ, και έχω ακούσει ότι μπορούν να γίνουν βίαιοι πολύ γρήγορα (αν γίνει φασαρία κι έχει πιεί κάποιος δηλαδή).
Στο μέσο (Shanghai, Jiangsu, Yangtze river) εκεί το φαγητό είναι ιδιαίτερα γλυκό, κάτι που δύσκολα συνηθίζει κανείς.
Αυτά πάντα Ανατολικά, διότι δυτικά δεν έχω πάει, και εκεί υπάρχουν πάλι διαφορετικές καταστάσεις. Στην επαρχία Sichuan, για παράδειγμα, η λέξη ‘spicy' παίρνει άλλη διάσταση μιας και η κουζίνα εκεί είναι ξακουστή για τα καυτερά της εδέσματα.
Προσωπικά δυσκολεύομαι με το φαγητό, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.
Ομολογώ πως το φαγητό τους δεν μου αρέσει, και δυστυχώς δεν έχω και πολλές επιλογές πλην του να μαγειρεύω στο σπίτι αυτά που θέλω (κυρίως μεσογειακή κουζίνα).
Ενώ το Κορεάτικο μου αρέσει πάρα πολύ, με το φαγητό εδώ στην Κίνα ακόμη έχω πολύ δρόμο.
Στην Κίνα κατ'αρχάς βάζουν στο φαγητό αυτό το πράγμα που λέγεται monosodium sulphate, το οποίο πολλοί Δυτικοί δεν μπορούν να συνηθίσουν οργανικά. Είχα ακούσει μία περίπτωση Ρουμάνου που μετά από έξι μήνες αρρώστησε στο στομάχι και σηκώθηκε κι έφυγε.
Μετά είναι το θέμα του ότι δεν χρησιμοποιούν πουθενά φούρνο ή grill, δηλαδή όπου κι αν πας δεν υπάρχει δυνατότητα να μαγειρευτεί φαγητό στο φούρνο (σε ταψί) ή να το κάνεις στη σχάρα. Υπάρχει το concept που αποκαλούμε 'σχάρα' αλλά δουλεύει εντελώς διαφορετικά. Στα σπίτια δεν υπάρχει ούτε φούρνος ούτε πλυντήριο πιάτων.
Έχουν τη μανία να υπάρχει αυτό το ατομικό grilling, που κάθεσαι στο τραπέζι και μία μικρή σχάρα είναι στη μέση, βάζουν μικρά κομμάτια κρέας και μόλις ψήνεται λίγο το τσιμπάνε, άντε μετά πάλι βάλε κι άλλο. Δεν έχουμε μάθει εμείς έτσι. Δεν υπάρχει εδώ το concept του πάω έξω να φάω και παραγγέλνω ένα σολωμό (λέμε τώρα) ψητό, δεν γίνετια αυτό.
Όταν παραγγείλεις ψάρι θα σου έρθει σε μεγάλη πιατέλα, θα είναι όλο το ψάρι ξαπλωμένο και κομμένο σε κομμάτια, θα έχει μαγειρευτεί στον ατμό, και θα βρίσκεται στην πιατέλα μέσα σε μία λίμνη (μικρή ή μεγάλη) από σάλτσα σόγιας με ύπαρξη λαχανικών. Κοιτάξτε τη λεπτομέρεια στη δεύτερη φωτό, κάτω αριστερά είναι το ψάρι στην πιατέλα, νομίζω φαίνεται.
Μιλάμε για παλαβομάρες. Το λεμόνι ή και το λαδολέμονο δεν το καταλαβαίνουν. Τα ψάρια είναι συνήθως του γλυκού νερού. Τί και πώς να φας κάτω από αυτές τις συνθήκες; Τσιπούρα δεν έχω βρει ακόμη, δεν λέω ότι δεν υπάρχει, αλλά είναι γενική παραδοχή ότι τα ψάρια εδώ στην Ασία είναι αδιαμφισβήτητα πολύ λιγότερο γευστικά από ό,τι τρώμε στην Ελλάδα.
Το ελαιόλαδο δεν το δουλεύουν. Δεν ξέρουν να το δουλέψουν. Πώς να μαγειρέψεις έτσι; Όταν δεν χρησιμοποιείς ελαιόλαδο στο φαγητό, τί να συζητήσουμε από 'κει και πέρα; Ψάρι στον ατμό με σάλτσα από σόγια; Δηλαδή μιλάμε για βασικά πράγματα, για θεμελειώδεις κανόνες. Άμα δεν υπάρχουν στημένοι αυτοί οι κανόνες, πώς να στήσεις μαγειριό; Απλά πράγματα λέμε τώρα.
Τα φαγητά είτε τα τηγανίζουν, είτε τα ατμίζουν / βράζουν. Το μαγειρευτό (αυτό που στη νοτιο-ανατολική Ευρώπη εμείς αποκαλούμε 'κατσαρόλας') δεν υπάρχει. Κάνουν κάποια πιάτα με ρύζι και κρέας, με όλες τις κλασικές σάλτσες βέβαια μέσα (κυρίως soy αλλά και oyster sauce) αλλά αυτό δεν είναι πρωτοποριακό. Το fried rice ή τη νούντλα με σάλτσες την ξέρουμε, δεν ειναι όμως αυτά η Κινέζικη κουζίνα.
Τρώνε τα πάντα. Μεγάλο delicacy και καθημερινά στο πιάτο είναι τα πόδια του κοτόπουλου. Τα μαγειρεύουν και τα τρώνε. Τα πόδια...
Μου έχουν φέρει βατράχια (frog meat), η κοπέλα μου στο σπίτι μαγειρεύει τζιτζίκια (έχω φάει), αλλά αυτά δεν είναι σπουδαία πράγματα διότι όποιον έχει έλθει και ζήσει στην Κίνα αν τον ρωτήσετε θα σας πει ότι έχει φάει ακόμη χειρότερα. Εδώ στην Κίνα τρώνε τα πάντα, στην κυριολεξία.
Το άλλο είναι ότι δεν τους νοιάζει τί τύπου κρέας τρώνε. Δηλαδή βγαίνουμε έξω και φέρνουν πιάτο με κοτόπουλο και λαχανικά, φέρνουν τηγανιτό καβούρι, φέρνουν μοσχάρι με λαχανικά και σάλτσα σόγιας φυσικά, και φέρνουν και ψάρι στον ατμό με τη γνωστή λίμνη σάλτσας. Δηλαδή απ'όλα. Α, φέρνουν και pig. Μα δε μπορώ ρε φίλε να τρώω ταυτόχρονα αρνί, και ψάρι, και γαρίδες, και κοτόπουλο. Δηλαδή έλεος. Δεν τους νοιάζει. Πάρε να δοκιμάσεις, θες δε θες. Μα δεν θέλω, πώς να το κάνουμε. Δεν τρώω έτσι.
Δεν υπάρχει το concept του βγαίνω έξω και θα παραγγείλω αυτό, θα φάω αυτό. Όχι. Παραγγέλνουν δέκα-δεκαπέντε πιάτα, τα βάζουν στο rotating glass, και τσίμπα λίγο-λίγο και τρώγε. Μα δεν τρώω έτσι. Δεν μου αρέσει. Εδώ όλα, μα όλα, ακόμη και η προσωπική σου ζωή μπαίνουν στη μέση και είναι ανοικτά, τα βλέπουν όλοι, τα τσιμπάνε όλοι. Πώς να το κάνουμε, έτσι δουλεύει το σύστημα εδώ.
Το Δυτικό φαγητό δεν το καταλαβαίνουν. Το τρώνε αλλά μόνο αν δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν ξέρουν να το μαγειρέψουν, τελεία και παύλα. Στην Κορέα έζησα έξι χρόνια, όπου πας για Ιταλικό νομίζουν ότι φτιάχνουν νούντλες σούπα. Σούπα η σάλτσα. Μα δεν γίνεται έτσι η καρμπονάρα, πώς να το κάνουμε. Αν κάνει το λάθος και περάσει σωστός Ιταλός σεφ από εκεί, θα πάθει εγκεφαλικό. Τί να λέμε τώρα.
Το φαγητό για τον Κινέζο είναι πολύ βασικό αναφορικά με το θέμα του κτίζω σχέση, ή συντηρώ μια καλή σχέση. Είναι integral κομμάτι της οικογένειας, της κοινωνίας. Είναι η αφορμή για συζήτηση, για ενδυνάμωση σχέσεων, για να σου δείξει κανείς πως νοιάζεται πραγματικά για εσένα.
Και ταυτόχρονα από την άλλη είναι και κάτι αυτοματοποιημένο, δηλαδή είναι απλά μία διαδικασία. Τυπικό παράδειγμα το μεσημεριανό. Είναι όλοι μα όλοι τους σε Κίνα και Κορέα (και η Ιαπωνία μέσα σε αυτό, δεν αλλάζει κάτι), είναι όλοι τους λοιπόν ρυθμισμένοι σαν ρομπότ να τρώνε μόλις πάει η ώρα 11:30 ή 12:00 το μεσημέρι, και (κάπως λιγότερο) μετά μόλις πάει 17:30 ή 18:00. Μην κάνεις το λάθος να τους πεις να περιμένουν 5 ή 10 λεπτά της ώρας για να πάνε για μεσημεριανό. Ρομπότ με ΑΙ θα είχε πιό πολύ υπομονή σε αυτό. Κάθονται ειδικά στο μεσημεριανό και τσακ τσακ μέσα σε 10 λεπτά τρώνε και ξου από εδώ. Διαδικασία. Να ταϊσεις τον οργανισμό. Τίποτε άλλο.
Δεν υπάρχει αυτό το να κάτσω να ευχαριστηθώ το φαγητό, να πιώ ένα εσπρέσσο μετά, να κάτσω ένα δεκάλεπτο μη μου κάτσει το φαΐ στο λαιμό. Πάμε το μεσημέρι να φάμε στο ναυπηγείο, καθόμαστε 3-4 άτομα όλοι μαζί, μόλις φάνε τους βλέπεις δεν έχουν κανένα λόγο να κάτσουν άλλο στο τραπέζι. Θέλουν να σηκωθούν φύγουν. Διαδικασία. Τσαμ τσαμ, φάγαμε (χωρίς να μιλάμε), φύγαμε. Κάτσε ρε συ.
Τί είναι αυτό το πράγμα ρε παιδάκι μου; Δεν μπορείς δηλαδή να περιμένεις λίγο; Πρέπει εμένα να μου βγει από τη μύτη το φαγητό; Επειδή την ξέρω τη δουλειά, τους λέω "...αν θέλετε φύγετε, μη σας κρατώ, εγώ τρώω αργά..." Και μπαμ αμέσως τους βλέπεις και σηκώνονται από το τραπέζι και φεύγουν. Δηλαδή στο τέλος θα ζητήσω και συγγνώμη.
Αει στο διάολο από 'κει χάμω, κάθε μέρα ερχόμαστε για φαγητό στις 11:30 κι η δουλειά (οι επιθεωρήσεις) ξαναξεκινά στις 14:00, και βιάζεσαι να φύγεις από το τραπέζι την ώρα που ο άλλος τρώει; Άντε γ****ου δηλαδή, συγγνώμη αλλά έτσι είναι.
Η κοπέλα μου κάθε σ/κ μόλις πάει 11 η ώρα, αρχίζει. "How about your lunch?"
Άντε πάλι ξανά μανά τα ίδια.
Μα δε τρώω τόσο νωρίς, στις εντεκάμιση ή στις 12. Δε μπορώ. Δε γίνεται. Πώς να το κάνουμε. Εσείς είστε όλοι ρυθμισμένοι. Εγώ πάω αλλιώς.
Θέλω άλλες μέρες να κάνω intermittent fasting. Άντε να τους το περάσεις κι αυτό. Δεν το καταλαβαίνουν, δεν το δέχονται, δεν τους νοιάζει, δεν το σέβονται. Μα εγώ θέλω μόνο νερό ή καφέ/τσάϊ για 16 ή (λέμε τώρα) 18 ώρες, πώς να το κάνουμε. Επιλογή μου είναι.
Η απάντηση: Μα γιατί δεν τρώς μεσημεριανό; Μα πρέπει να φας κάτι.
Άντε πάλι τα ίδια.
Τρως το μεσημέρι και μετά προγραμματίζεις να φας την άλλη μέρα. Κλασική κατάσταση κατόπιν να σκάσει το ναυπηγείο στις 3 το μεσημέρι και να σου πει για dinner το ίδιο βράδυ. Μα γιατί δεν με σέβεσαι; Αφού σου έχω έχω εξηγήσει ότι έχω ζάχαρο κι ότι κάνω πλάνο όπως εγώ θέλω διότι αυτό το πράγμα πρέπει κάπως (με το δικό μου φτωχό μυαλό τέλος πάντων) να το αντιμετωπίσω. Γιατί δεν το σέβεσαι αυτό το πράγμα; Με κοιτάει σαν ηλίθιος, με το βλέμμα του ροφού.
Ε, εντάξει, παιδεύθηκα 15 μήνες με McDonald's, με το να τρώω αηδίες, με το να τσαντίζομαι επειδή δεν τους νοιάζει - στο τέλος κατέληξα να κάνω το βλάκα και να υποδύομαι ότι όλα πάνε καλά (όταν έχω προσκλήσεις που δεν μου αρέσουν αλλά δεν μπορώ να αποφύγω), έκοψα το άθλιο φαγητό του ναυπηγείου, και μαγειρεύω στο σπίτι. Μαθαίνω ακόμη μαγειρική, μόνος, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Να προστατέψω την υγεία μου αλλά και να μη μου ανεβαίνει κι η πίεση ταυτόχρονα.
Είναι πολλές και διαφορετικές οι Κινέζικες επαρχίες, με το φαγητό ανά μεγάλη γεωγραφική περιοχή να ποικίλει αρκετά σε σχέση με άλλα μέρη.
Εδώ κάτω στην Καντόνα, το γενικό χαρακτηριστικό είναι πως τρώνε "...τα πάντα...", η τοπική κουζίνα είναι μετρίως καυτερή, και εν γένει (πάντα για τα Κινέζικα δεδομένα) δεν σε πιέζουν πολύ στο φαγητό ή στο ποτό.
Βόρεια υπάρχει μεγάλη αντίθεση με ό,τι έχουμε εδώ. Δηλαδή Qingdao, Dalian, και λοιπά. Εκεί δουλεύει πολύ το barbeque, οι άνθρωποι πίνουν και σε υποχρώνουν τρόπον τινά να πιείς κι εσύ, και έχω ακούσει ότι μπορούν να γίνουν βίαιοι πολύ γρήγορα (αν γίνει φασαρία κι έχει πιεί κάποιος δηλαδή).
Στο μέσο (Shanghai, Jiangsu, Yangtze river) εκεί το φαγητό είναι ιδιαίτερα γλυκό, κάτι που δύσκολα συνηθίζει κανείς.
Αυτά πάντα Ανατολικά, διότι δυτικά δεν έχω πάει, και εκεί υπάρχουν πάλι διαφορετικές καταστάσεις. Στην επαρχία Sichuan, για παράδειγμα, η λέξη ‘spicy' παίρνει άλλη διάσταση μιας και η κουζίνα εκεί είναι ξακουστή για τα καυτερά της εδέσματα.
Προσωπικά δυσκολεύομαι με το φαγητό, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.
Ομολογώ πως το φαγητό τους δεν μου αρέσει, και δυστυχώς δεν έχω και πολλές επιλογές πλην του να μαγειρεύω στο σπίτι αυτά που θέλω (κυρίως μεσογειακή κουζίνα).
Ενώ το Κορεάτικο μου αρέσει πάρα πολύ, με το φαγητό εδώ στην Κίνα ακόμη έχω πολύ δρόμο.
Στην Κίνα κατ'αρχάς βάζουν στο φαγητό αυτό το πράγμα που λέγεται monosodium sulphate, το οποίο πολλοί Δυτικοί δεν μπορούν να συνηθίσουν οργανικά. Είχα ακούσει μία περίπτωση Ρουμάνου που μετά από έξι μήνες αρρώστησε στο στομάχι και σηκώθηκε κι έφυγε.
Μετά είναι το θέμα του ότι δεν χρησιμοποιούν πουθενά φούρνο ή grill, δηλαδή όπου κι αν πας δεν υπάρχει δυνατότητα να μαγειρευτεί φαγητό στο φούρνο (σε ταψί) ή να το κάνεις στη σχάρα. Υπάρχει το concept που αποκαλούμε 'σχάρα' αλλά δουλεύει εντελώς διαφορετικά. Στα σπίτια δεν υπάρχει ούτε φούρνος ούτε πλυντήριο πιάτων.
Έχουν τη μανία να υπάρχει αυτό το ατομικό grilling, που κάθεσαι στο τραπέζι και μία μικρή σχάρα είναι στη μέση, βάζουν μικρά κομμάτια κρέας και μόλις ψήνεται λίγο το τσιμπάνε, άντε μετά πάλι βάλε κι άλλο. Δεν έχουμε μάθει εμείς έτσι. Δεν υπάρχει εδώ το concept του πάω έξω να φάω και παραγγέλνω ένα σολωμό (λέμε τώρα) ψητό, δεν γίνετια αυτό.
Όταν παραγγείλεις ψάρι θα σου έρθει σε μεγάλη πιατέλα, θα είναι όλο το ψάρι ξαπλωμένο και κομμένο σε κομμάτια, θα έχει μαγειρευτεί στον ατμό, και θα βρίσκεται στην πιατέλα μέσα σε μία λίμνη (μικρή ή μεγάλη) από σάλτσα σόγιας με ύπαρξη λαχανικών. Κοιτάξτε τη λεπτομέρεια στη δεύτερη φωτό, κάτω αριστερά είναι το ψάρι στην πιατέλα, νομίζω φαίνεται.
Μιλάμε για παλαβομάρες. Το λεμόνι ή και το λαδολέμονο δεν το καταλαβαίνουν. Τα ψάρια είναι συνήθως του γλυκού νερού. Τί και πώς να φας κάτω από αυτές τις συνθήκες; Τσιπούρα δεν έχω βρει ακόμη, δεν λέω ότι δεν υπάρχει, αλλά είναι γενική παραδοχή ότι τα ψάρια εδώ στην Ασία είναι αδιαμφισβήτητα πολύ λιγότερο γευστικά από ό,τι τρώμε στην Ελλάδα.
Το ελαιόλαδο δεν το δουλεύουν. Δεν ξέρουν να το δουλέψουν. Πώς να μαγειρέψεις έτσι; Όταν δεν χρησιμοποιείς ελαιόλαδο στο φαγητό, τί να συζητήσουμε από 'κει και πέρα; Ψάρι στον ατμό με σάλτσα από σόγια; Δηλαδή μιλάμε για βασικά πράγματα, για θεμελειώδεις κανόνες. Άμα δεν υπάρχουν στημένοι αυτοί οι κανόνες, πώς να στήσεις μαγειριό; Απλά πράγματα λέμε τώρα.
Τα φαγητά είτε τα τηγανίζουν, είτε τα ατμίζουν / βράζουν. Το μαγειρευτό (αυτό που στη νοτιο-ανατολική Ευρώπη εμείς αποκαλούμε 'κατσαρόλας') δεν υπάρχει. Κάνουν κάποια πιάτα με ρύζι και κρέας, με όλες τις κλασικές σάλτσες βέβαια μέσα (κυρίως soy αλλά και oyster sauce) αλλά αυτό δεν είναι πρωτοποριακό. Το fried rice ή τη νούντλα με σάλτσες την ξέρουμε, δεν ειναι όμως αυτά η Κινέζικη κουζίνα.
Τρώνε τα πάντα. Μεγάλο delicacy και καθημερινά στο πιάτο είναι τα πόδια του κοτόπουλου. Τα μαγειρεύουν και τα τρώνε. Τα πόδια...
Μου έχουν φέρει βατράχια (frog meat), η κοπέλα μου στο σπίτι μαγειρεύει τζιτζίκια (έχω φάει), αλλά αυτά δεν είναι σπουδαία πράγματα διότι όποιον έχει έλθει και ζήσει στην Κίνα αν τον ρωτήσετε θα σας πει ότι έχει φάει ακόμη χειρότερα. Εδώ στην Κίνα τρώνε τα πάντα, στην κυριολεξία.
Το άλλο είναι ότι δεν τους νοιάζει τί τύπου κρέας τρώνε. Δηλαδή βγαίνουμε έξω και φέρνουν πιάτο με κοτόπουλο και λαχανικά, φέρνουν τηγανιτό καβούρι, φέρνουν μοσχάρι με λαχανικά και σάλτσα σόγιας φυσικά, και φέρνουν και ψάρι στον ατμό με τη γνωστή λίμνη σάλτσας. Δηλαδή απ'όλα. Α, φέρνουν και pig. Μα δε μπορώ ρε φίλε να τρώω ταυτόχρονα αρνί, και ψάρι, και γαρίδες, και κοτόπουλο. Δηλαδή έλεος. Δεν τους νοιάζει. Πάρε να δοκιμάσεις, θες δε θες. Μα δεν θέλω, πώς να το κάνουμε. Δεν τρώω έτσι.
Δεν υπάρχει το concept του βγαίνω έξω και θα παραγγείλω αυτό, θα φάω αυτό. Όχι. Παραγγέλνουν δέκα-δεκαπέντε πιάτα, τα βάζουν στο rotating glass, και τσίμπα λίγο-λίγο και τρώγε. Μα δεν τρώω έτσι. Δεν μου αρέσει. Εδώ όλα, μα όλα, ακόμη και η προσωπική σου ζωή μπαίνουν στη μέση και είναι ανοικτά, τα βλέπουν όλοι, τα τσιμπάνε όλοι. Πώς να το κάνουμε, έτσι δουλεύει το σύστημα εδώ.
Το Δυτικό φαγητό δεν το καταλαβαίνουν. Το τρώνε αλλά μόνο αν δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν ξέρουν να το μαγειρέψουν, τελεία και παύλα. Στην Κορέα έζησα έξι χρόνια, όπου πας για Ιταλικό νομίζουν ότι φτιάχνουν νούντλες σούπα. Σούπα η σάλτσα. Μα δεν γίνεται έτσι η καρμπονάρα, πώς να το κάνουμε. Αν κάνει το λάθος και περάσει σωστός Ιταλός σεφ από εκεί, θα πάθει εγκεφαλικό. Τί να λέμε τώρα.
Το φαγητό για τον Κινέζο είναι πολύ βασικό αναφορικά με το θέμα του κτίζω σχέση, ή συντηρώ μια καλή σχέση. Είναι integral κομμάτι της οικογένειας, της κοινωνίας. Είναι η αφορμή για συζήτηση, για ενδυνάμωση σχέσεων, για να σου δείξει κανείς πως νοιάζεται πραγματικά για εσένα.
Και ταυτόχρονα από την άλλη είναι και κάτι αυτοματοποιημένο, δηλαδή είναι απλά μία διαδικασία. Τυπικό παράδειγμα το μεσημεριανό. Είναι όλοι μα όλοι τους σε Κίνα και Κορέα (και η Ιαπωνία μέσα σε αυτό, δεν αλλάζει κάτι), είναι όλοι τους λοιπόν ρυθμισμένοι σαν ρομπότ να τρώνε μόλις πάει η ώρα 11:30 ή 12:00 το μεσημέρι, και (κάπως λιγότερο) μετά μόλις πάει 17:30 ή 18:00. Μην κάνεις το λάθος να τους πεις να περιμένουν 5 ή 10 λεπτά της ώρας για να πάνε για μεσημεριανό. Ρομπότ με ΑΙ θα είχε πιό πολύ υπομονή σε αυτό. Κάθονται ειδικά στο μεσημεριανό και τσακ τσακ μέσα σε 10 λεπτά τρώνε και ξου από εδώ. Διαδικασία. Να ταϊσεις τον οργανισμό. Τίποτε άλλο.
Δεν υπάρχει αυτό το να κάτσω να ευχαριστηθώ το φαγητό, να πιώ ένα εσπρέσσο μετά, να κάτσω ένα δεκάλεπτο μη μου κάτσει το φαΐ στο λαιμό. Πάμε το μεσημέρι να φάμε στο ναυπηγείο, καθόμαστε 3-4 άτομα όλοι μαζί, μόλις φάνε τους βλέπεις δεν έχουν κανένα λόγο να κάτσουν άλλο στο τραπέζι. Θέλουν να σηκωθούν φύγουν. Διαδικασία. Τσαμ τσαμ, φάγαμε (χωρίς να μιλάμε), φύγαμε. Κάτσε ρε συ.
Τί είναι αυτό το πράγμα ρε παιδάκι μου; Δεν μπορείς δηλαδή να περιμένεις λίγο; Πρέπει εμένα να μου βγει από τη μύτη το φαγητό; Επειδή την ξέρω τη δουλειά, τους λέω "...αν θέλετε φύγετε, μη σας κρατώ, εγώ τρώω αργά..." Και μπαμ αμέσως τους βλέπεις και σηκώνονται από το τραπέζι και φεύγουν. Δηλαδή στο τέλος θα ζητήσω και συγγνώμη.
Αει στο διάολο από 'κει χάμω, κάθε μέρα ερχόμαστε για φαγητό στις 11:30 κι η δουλειά (οι επιθεωρήσεις) ξαναξεκινά στις 14:00, και βιάζεσαι να φύγεις από το τραπέζι την ώρα που ο άλλος τρώει; Άντε γ****ου δηλαδή, συγγνώμη αλλά έτσι είναι.
Η κοπέλα μου κάθε σ/κ μόλις πάει 11 η ώρα, αρχίζει. "How about your lunch?"
Άντε πάλι ξανά μανά τα ίδια.
Μα δε τρώω τόσο νωρίς, στις εντεκάμιση ή στις 12. Δε μπορώ. Δε γίνεται. Πώς να το κάνουμε. Εσείς είστε όλοι ρυθμισμένοι. Εγώ πάω αλλιώς.
Θέλω άλλες μέρες να κάνω intermittent fasting. Άντε να τους το περάσεις κι αυτό. Δεν το καταλαβαίνουν, δεν το δέχονται, δεν τους νοιάζει, δεν το σέβονται. Μα εγώ θέλω μόνο νερό ή καφέ/τσάϊ για 16 ή (λέμε τώρα) 18 ώρες, πώς να το κάνουμε. Επιλογή μου είναι.
Η απάντηση: Μα γιατί δεν τρώς μεσημεριανό; Μα πρέπει να φας κάτι.
Άντε πάλι τα ίδια.
Τρως το μεσημέρι και μετά προγραμματίζεις να φας την άλλη μέρα. Κλασική κατάσταση κατόπιν να σκάσει το ναυπηγείο στις 3 το μεσημέρι και να σου πει για dinner το ίδιο βράδυ. Μα γιατί δεν με σέβεσαι; Αφού σου έχω έχω εξηγήσει ότι έχω ζάχαρο κι ότι κάνω πλάνο όπως εγώ θέλω διότι αυτό το πράγμα πρέπει κάπως (με το δικό μου φτωχό μυαλό τέλος πάντων) να το αντιμετωπίσω. Γιατί δεν το σέβεσαι αυτό το πράγμα; Με κοιτάει σαν ηλίθιος, με το βλέμμα του ροφού.
Ε, εντάξει, παιδεύθηκα 15 μήνες με McDonald's, με το να τρώω αηδίες, με το να τσαντίζομαι επειδή δεν τους νοιάζει - στο τέλος κατέληξα να κάνω το βλάκα και να υποδύομαι ότι όλα πάνε καλά (όταν έχω προσκλήσεις που δεν μου αρέσουν αλλά δεν μπορώ να αποφύγω), έκοψα το άθλιο φαγητό του ναυπηγείου, και μαγειρεύω στο σπίτι. Μαθαίνω ακόμη μαγειρική, μόνος, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Να προστατέψω την υγεία μου αλλά και να μη μου ανεβαίνει κι η πίεση ταυτόχρονα.
.gif){kind=small}
αλλά, με τέτοιο ταξιδι και τέτοια ρολογότσαρκα, ε, δεν θα έπαιρνε πολλές ώρες ? 
