Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 21, 2025, 21:06:45 μμ »Σωστός. Θα βάλω αυτά που έχω κάποια στιγμή. 
Στάλθηκε από: mic
« στις: Μάιος 21, 2025, 19:02:35 μμ »@Giorgos_I Γιώργο αυτά που είχα πάρει από το lidl, δεν είναι ακριβώς ίδια μ΄αυτό της τυχαίας φωτογραφίας που ανέβασα από το net. Δεν χρειάζονται κλειδί, ρυθμίζονται πανεύκολα
με το χέρι, με απλή περιστροφή και ασκείς όση πίεση επιθυμείς με τεράστια ακρίβεια. Αυτό εδώ είναι:
με το χέρι, με απλή περιστροφή και ασκείς όση πίεση επιθυμείς με τεράστια ακρίβεια. Αυτό εδώ είναι:
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 21, 2025, 18:23:42 μμ »Έχω κι εγώ Oxfords, αλλά έχουν τσαλακώσει και τα δικά μου, όπως τα δικά σου. Από τότε όμως που άρχισα να χρησιμοποιώ κάτι φόρμες σαν κι αυτές της φωτογραφίας, όλα μου τα παπούτσια διατηρούνται σε
πολύ καλύτερη κατάσταση. Τα προϊόντα που χρησιμοποιώ μάλιστα, τα είχα αγοράσει πολλά ζεύγη, χρόνια πολλά πριν, από το lidl (ναι, μπορείς να βρεις και πολύ καλά πράγματα εκεί) και ρυθμίζονται
όσον αφορά την πίεση που θέλεις να ασκείται στο πίσω μέρος. Στην πράξη, αν αυξήσεις την πίεση, μπορείς ακόμα και να μεγαλώσεις παπούτσι που σε στενεύει και δεν το φορούσες.
Καλαπόδια ! Χρησιμοποιούσε ο πατέρας μου, αλλά ο άνθρωπος .......ήξερε
Εχω και εγώ, αλλά κάποιες εποχές που τα χρησιμοποίησα, κατάφερα να ...καταστρέψω.. κάποια παπούτσια, γιατι η πίεση που ασκείται πρέπει να είναι συγκεκριμένη και απολύτως ελεγχόμενη. Αυτά που δείχνεις, έχουν βίδα, που μπορείς να τα ρυθμίσεις. Αρα, αποδεκτά. Αλλά όχι φιλικά προς τον χρήστη, μια και δεν έχουν ροδέλα, αλλά απαιτούν κλειδί. Και στο πίσω μέρος, πρέπει να αντιστοιχεί στην καμπύλη, αλλιως το παραμορφώνει.
Τι να κάνουμε ! Εμπλεξες με εγγονό τσαγκάρη που έχει κάποιες γνώσεις Στα άλλα, πρέπει να έχεις ρυθμίσει την "ένταση" με κοπή του ελατηριωτού στελέχους, που δεν είναι πάντα εύκολο, και όταν είναι, οπότε καθορίζονται αποκλειστικά για ένα ζευγάρι, θα βάλω φωτό.
Αν τα χρησιμοποιήσεις για "άνοιγμα" κάνεις λάθος, ξεχειλώνεις το δέρμα και αν τεντώσει πολύ ( εντάξει σχετικά πάντα ) και τις ραφές ή κολλήσεις. Θέλει προσοχή.
Αν δεν είναι πάρα πολύ στενά, τα φοράς αφού τα βρέξεις, και έτσι παίρνουν το σωστό σχήμα. Και στο πόδι σου. Η τεχνική "βρεγμένου", χρησιμοποιείται σε πολλές εφαρμογές. Αλλά, ΠΡΟΣΟΧΗ, όχι κοντά σε ζέστη ή ήλιο !!!!
Στάλθηκε από: Old_School
« στις: Μάιος 21, 2025, 14:22:48 μμ »
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Μάιος 21, 2025, 09:45:58 πμ »''Καλαπόδι'' λέγεται..
Στάλθηκε από: mic
« στις: Μάιος 21, 2025, 02:55:51 πμ »Αλάνθαστη επιλογή !
Έχω κι εγώ Oxfords, αλλά έχουν τσαλακώσει και τα δικά μου, όπως τα δικά σου. Από τότε όμως που άρχισα να χρησιμοποιώ κάτι φόρμες σαν κι αυτές της φωτογραφίας, όλα μου τα παπούτσια διατηρούνται σε
πολύ καλύτερη κατάσταση. Τα προϊόντα που χρησιμοποιώ μάλιστα, τα είχα αγοράσει πολλά ζεύγη, χρόνια πολλά πριν, από το lidl (ναι, μπορείς να βρεις και πολύ καλά πράγματα εκεί) και ρυθμίζονται
όσον αφορά την πίεση που θέλεις να ασκείται στο πίσω μέρος. Στην πράξη, αν αυξήσεις την πίεση, μπορείς ακόμα και να μεγαλώσεις παπούτσι που σε στενεύει και δεν το φορούσες.
Στάλθηκε από: george_
« στις: Μάιος 19, 2025, 23:51:13 μμ »Φοράς τέτοια παπούτσια?
Στάλθηκε από: boutsk
« στις: Μάιος 19, 2025, 23:03:14 μμ »Να ρωτήσω κάτι, δείχνει βαρύ παπούτσι
Ειναι βαρυ. Απλα οταν ξεκινησαν να βγαινουν, αποτελουσαν υποδυματα εργασιας και επρεπε να ειναι ανθεκτικα αλλα και ανετα για πολύωρη χρηση.
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Μάιος 19, 2025, 16:43:43 μμ »...και από μνήμες, κάποια απαίσια, ήταν τα καλοκαιρινά άσπρα παπούτσια στο ναυτικό. Σαν τον δεξί της φωτό. Από τον Βαμβακα, ( αν θυμάμαι καλά ) στην Ακτή Μιαούλη.
Λερώνανε αμέσως, ήταν εν γένει χάλια ! Και την στολή, την πλακώναμε με κιμωλία και φαινόταν άσπρη, μέχρι να σε κτυπήσει κάποιος στον ώμο, και να γεμίσει σκόνη η περιοχή !
Οσοι έκαναν "παγωτατζήδες", ξέρουν !
Τέτοια ήταν η 2αρα που φόραγα όταν ήμουν στην σχολή, για την αποφοίτηση των μπροστά ''σειρών'' μου..
Και ναι λερωνόταν με τον αέρα και μόνο!Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 19, 2025, 14:52:04 μμ »...και από μνήμες, κάποια απαίσια, ήταν τα καλοκαιρινά άσπρα παπούτσια στο ναυτικό. Σαν τον δεξί της φωτό. Από τον Βαμβακα, ( αν θυμάμαι καλά ) στην Ακτή Μιαούλη.
Λερώνανε αμέσως, ήταν εν γένει χάλια ! Και την στολή, την πλακώναμε με κιμωλία και φαινόταν άσπρη, μέχρι να σε κτυπήσει κάποιος στον ώμο, και να γεμίσει σκόνη η περιοχή !
Οσοι έκαναν "παγωτατζήδες", ξέρουν !
Λερώνανε αμέσως, ήταν εν γένει χάλια ! Και την στολή, την πλακώναμε με κιμωλία και φαινόταν άσπρη, μέχρι να σε κτυπήσει κάποιος στον ώμο, και να γεμίσει σκόνη η περιοχή !
Οσοι έκαναν "παγωτατζήδες", ξέρουν !
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 19, 2025, 14:38:23 μμ »Στάλθηκε από: george_
« στις: Μάιος 19, 2025, 14:30:54 μμ »Να ρωτήσω κάτι, δείχνει βαρύ παπούτσι
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 19, 2025, 14:19:20 μμ »Στάλθηκε από: boutsk
« στις: Μάιος 19, 2025, 14:11:03 μμ » Εχει περιπου 3 χρονια που ψαχνοντας για χειμερινα μποτακια, επεσα πανω στα Red Wing. Ηταν οτι ποιοτικότερο είχα φορέσει μέχρι τότε, κυρίως σε ότι αφορά το δέρμα. Με τον καιρό το μάτι άρχισε να πέφτει σε πιο 'εξηζητημένες' επιλογές απο την άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ετσι, φέτος τον χειμώνα αγόρασα στο πρώτο μου ζευγάρι White's Boots, εξολοκληρου χειροποίητο και κατασκευαμενο από horsehide leather. H διαφορά είναι χαώδης σε ότι αφορά τη στιβαρότητα αλλά και το καλούπι. Ενώ πρόκειται για βαρύ 'rugged" μποτακι, έγινε το καθημερινό μου χάρη στην άνεση που νιώθει το πόδι όταν το φοράω (θέλει βέβαια τον χρόνο του οπως ολα τα αντιστοιχα που γινονται με χοντρο full grain δερμα). Επόμενη αναζήτηση ισως στην Ιαπωνία, εκεί διαβάζω το έχουνε παέι σε άλλο επιπεδο απο ποιοτητα .....
Οπότε και εγω ειμαι τυπος που επιλέγω το καθημερινο να ειναι και το ακριβοτερο, αντι για κατι που θα φοραω 3 φορες το χρονο
Οπότε και εγω ειμαι τυπος που επιλέγω το καθημερινο να ειναι και το ακριβοτερο, αντι για κατι που θα φοραω 3 φορες το χρονο
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:46:59 πμ »Ο άντρας ξεχωρίζει από τα παπούτσια, την ζώνη και την γραβάτα. Και το κοστούμι να μην είναι Prada, Boss κλπ. με τα λοιπά, υπερκαλύπτεις την εικόνα σου.
Παπούτσι αψεγάδιαστο, όχι τσακισμένο. Το αυτό με την ζώνη, για γραβάτα 7-διπλη ή 9-διπλη. Η τυπική 3-διπλη ή 5-διπλη, θέλει προσοχή στον συνδυασμό - φόρεμα - καρφίτσα.
Να πούμε και για τα ρούχα κάτι. Το "καθημερινό", πρέπει να είναι υψηλής ποιότητας, cool wool ή άλλο ακριβό υλικο, πρέπει να ξεκουράζεται, να "ισιώνουν" οι ίνες, για να σε υπηρετεί σωστά. Για εμφανίσεις μιας φοράς, γάμο, δεξίωση, κλπ. όπως μου έλεγε και κορυφαίος στον τομέα, πάρε ένα χάρτινο, φτηνό, είσαι άψογος, αλλά για μια φορά. Το καθημερινό, πρέπει να είναι ακριβό, όχι ετοιματζίδικο. Η καλή ραφή, αν ξέρεις, φαίνεται. Ειδικά στα γραμμωτά, καρώ, με σχέδια. Με ένα ποιοτικό, έστω και εάν δεν είναι sur mesure, αν είναι καλό υλικό, καλές ραφές, αντέχει την ταλαιπωρία, αρκεί, όπως είπαμε να το ξεκουράζεις. Το ίδιο και τα παπούτσια.
Παπούτσι αψεγάδιαστο, όχι τσακισμένο. Το αυτό με την ζώνη, για γραβάτα 7-διπλη ή 9-διπλη. Η τυπική 3-διπλη ή 5-διπλη, θέλει προσοχή στον συνδυασμό - φόρεμα - καρφίτσα.
Να πούμε και για τα ρούχα κάτι. Το "καθημερινό", πρέπει να είναι υψηλής ποιότητας, cool wool ή άλλο ακριβό υλικο, πρέπει να ξεκουράζεται, να "ισιώνουν" οι ίνες, για να σε υπηρετεί σωστά. Για εμφανίσεις μιας φοράς, γάμο, δεξίωση, κλπ. όπως μου έλεγε και κορυφαίος στον τομέα, πάρε ένα χάρτινο, φτηνό, είσαι άψογος, αλλά για μια φορά. Το καθημερινό, πρέπει να είναι ακριβό, όχι ετοιματζίδικο. Η καλή ραφή, αν ξέρεις, φαίνεται. Ειδικά στα γραμμωτά, καρώ, με σχέδια. Με ένα ποιοτικό, έστω και εάν δεν είναι sur mesure, αν είναι καλό υλικό, καλές ραφές, αντέχει την ταλαιπωρία, αρκεί, όπως είπαμε να το ξεκουράζεις. Το ίδιο και τα παπούτσια.
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:27:21 πμ »Τα Oxfords, ειναι ένα κλασικό παπουτσι, που λάτρευα και λατρεύω. Εχω σήμερα 3 ζευγάρια.
Τα αρχικά και χειροποίητα ( παραγγελία ), στην αρχή δυσκόλευαν και στον βηματισμό, και ΕΤΡΙΖΑΝ !!!!!
Σιγά -σιγά, μαλάκωναν, έπαιρναν το σχήμα του ποδιού, το "πάτημα" του κάθε χρήστη, και γινόντουσαν μέρος του ποδιού. Αυτή είναι η ομορφιά και η ποιότητα του "χειροποίητου", που τότε κάστιζε 1000-1200 Ε ( Σε Λίρες, μιλάμε για μέσα '80 - μέσα 90 ). Και έφτιαχναν και καλαπόδι στο πόδι σου, και το κατασκεύαζαν. Και το καλαπόδι έμενε στο "μαγαζί", με τα στοιχεία σου, για την επόμενη παραγγελία.
Οι πολύ "καλοί", σου έπαιρναν και αποτύπωμα πατουσας σε μαλακό υλικό, για την διαμόρφωση του εσωτερικού. Περασμένα μεγαλεία !!!! Πάνε αυτά !
Να κάνω μία παρένθεση. Ο παππούς Γιώργος, μαζί με έναν ξάδελφο του, είχαν βιοτεχνία υποδηματοποϊας στην Κων/πολη. Καλή φίρμα με μέγεθος. Με τις σφαγές του 22, η οικογένεια, με τον πατέρα μου τότε παιδάκι, 12 ετών, βρέθηκαν πρόσφυγες , που στην Τουρκία τους έλεγαν "Ελληνες", και στην Ελλάδα, Τούρκους. Με την άφιξη, τους πέταξαν σε έναν τόπο στην Δράμα. Εκεί, επανέλαβε την τέχνη του, και έτσι έζησε η οικογένεια. Ο γιός του ξαδέλφου, που παρέμεινε στην Πόλη, ήρθε μετά από χρόνια, έκανε εδώ βιοτεχία με μαγαζί / πρατήριο στην Αθηνάς και πηγαίναμε μικροί και πέρναμε παπούτσια ( από τον θείο Στέφανο Λαϊδογλου. ) Ισως από DNA,
το δέρμα και το παπούτσι εν γένει, με συγκινεί ιδιαίτερα. Στην Πάρο, πάω στους τεχνίτες που φτιάχνουν σανδάλια, και κάθομαι μαζί τους για καφέ. Και βλέπω ξανα και ξανά, την χάραξη, το κόψιμο, τις ραφές.
Στιε καλές φίρμες, έστω και εάν είναι "βιομηχανοποιημένα", υπάρχουν και μισά νούμερα, αλλά και διαφορετικές επιλογές στο πλάτος στο ύψος του κότσι. Να τα λέμε έτσι ενημερωτικά. Εδώ, τα κλασικά ( ανδρικά ) Πετρίδης - Πετράκης και λοιποί, την εποχή της εφηβείας μου, είχαν ΤΡΑΓΙΚΕΣ ποιότητες δέρματος, ήταν σαν ....χαρτόνια. Στην Μεσογείων, 4η στάση Χολαργού, ήταν ένα τεράστιο εργοστάσιο ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ. Πλέον, το κτίριο υφίσταται μεν, αλλά με άλλες χρήσεις.
Το Ελληνικό παπούτσι, είχε καλό όνομα, και σε μαγαζιά στην Ευρώπη, εύρισκες αρκετά. Σε σύγκριση με κάτι Ευρωπαϊκές κατασκευές, σχεδόν πλαστικές, τα Ελληνικά έσκιζαν ! Αλλά, ΠΑΝΤΑ, ο αντίπαλος ήταν τα Ιταλικά, που είχαν ( και έχουν καταφέρει ) να είναι υποτίθεται κορυφαία.
Τα αρχικά και χειροποίητα ( παραγγελία ), στην αρχή δυσκόλευαν και στον βηματισμό, και ΕΤΡΙΖΑΝ !!!!!
Σιγά -σιγά, μαλάκωναν, έπαιρναν το σχήμα του ποδιού, το "πάτημα" του κάθε χρήστη, και γινόντουσαν μέρος του ποδιού. Αυτή είναι η ομορφιά και η ποιότητα του "χειροποίητου", που τότε κάστιζε 1000-1200 Ε ( Σε Λίρες, μιλάμε για μέσα '80 - μέσα 90 ). Και έφτιαχναν και καλαπόδι στο πόδι σου, και το κατασκεύαζαν. Και το καλαπόδι έμενε στο "μαγαζί", με τα στοιχεία σου, για την επόμενη παραγγελία.
Οι πολύ "καλοί", σου έπαιρναν και αποτύπωμα πατουσας σε μαλακό υλικό, για την διαμόρφωση του εσωτερικού. Περασμένα μεγαλεία !!!! Πάνε αυτά !
Να κάνω μία παρένθεση. Ο παππούς Γιώργος, μαζί με έναν ξάδελφο του, είχαν βιοτεχνία υποδηματοποϊας στην Κων/πολη. Καλή φίρμα με μέγεθος. Με τις σφαγές του 22, η οικογένεια, με τον πατέρα μου τότε παιδάκι, 12 ετών, βρέθηκαν πρόσφυγες , που στην Τουρκία τους έλεγαν "Ελληνες", και στην Ελλάδα, Τούρκους. Με την άφιξη, τους πέταξαν σε έναν τόπο στην Δράμα. Εκεί, επανέλαβε την τέχνη του, και έτσι έζησε η οικογένεια. Ο γιός του ξαδέλφου, που παρέμεινε στην Πόλη, ήρθε μετά από χρόνια, έκανε εδώ βιοτεχία με μαγαζί / πρατήριο στην Αθηνάς και πηγαίναμε μικροί και πέρναμε παπούτσια ( από τον θείο Στέφανο Λαϊδογλου. ) Ισως από DNA,
το δέρμα και το παπούτσι εν γένει, με συγκινεί ιδιαίτερα. Στην Πάρο, πάω στους τεχνίτες που φτιάχνουν σανδάλια, και κάθομαι μαζί τους για καφέ. Και βλέπω ξανα και ξανά, την χάραξη, το κόψιμο, τις ραφές.Στιε καλές φίρμες, έστω και εάν είναι "βιομηχανοποιημένα", υπάρχουν και μισά νούμερα, αλλά και διαφορετικές επιλογές στο πλάτος στο ύψος του κότσι. Να τα λέμε έτσι ενημερωτικά. Εδώ, τα κλασικά ( ανδρικά ) Πετρίδης - Πετράκης και λοιποί, την εποχή της εφηβείας μου, είχαν ΤΡΑΓΙΚΕΣ ποιότητες δέρματος, ήταν σαν ....χαρτόνια. Στην Μεσογείων, 4η στάση Χολαργού, ήταν ένα τεράστιο εργοστάσιο ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ. Πλέον, το κτίριο υφίσταται μεν, αλλά με άλλες χρήσεις.
Το Ελληνικό παπούτσι, είχε καλό όνομα, και σε μαγαζιά στην Ευρώπη, εύρισκες αρκετά. Σε σύγκριση με κάτι Ευρωπαϊκές κατασκευές, σχεδόν πλαστικές, τα Ελληνικά έσκιζαν ! Αλλά, ΠΑΝΤΑ, ο αντίπαλος ήταν τα Ιταλικά, που είχαν ( και έχουν καταφέρει ) να είναι υποτίθεται κορυφαία.
Στάλθηκε από: george_
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:25:28 πμ »Σωστός,όσο τα φοράς,τόσο πιο άνετα είναι, μέχρι να λιώσουν
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:24:01 πμ »John Lobb και Berluti ερίζουν για το ποιός φτιάχνει τα καλύτερα
Τα Berluti είναι Γαλλικά, για αυτό δεν τα ανέφερα παραπάνω. Θεωρώ ότι τα John Lobb είναι αξεπέραστα και άπιαστα βάσει τιμών, όχι ότι τα Berluti είναι φθηνότερα, τουναντίον..
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:21:32 πμ »βγαίνουν ακόμα αυτά
Κανονικότατα βγαίνουν, είναι άλλωστε all time classics!
Στάλθηκε από: trelovet
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:21:26 πμ »John Lobb και Berluti ερίζουν για το ποιός φτιάχνει τα καλύτερα
Στάλθηκε από: george_
« στις: Μάιος 18, 2025, 01:06:23 πμ »
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 18, 2025, 00:55:23 πμ »βγαίνουν ακόμα αυτά
Ναι ? Δεν έχω ασχοληθεί, αλλά αν υπάρχουν ΓΝΗΣΙΑ, θα με ενδιέφερε ΠΟΛΥ !!!!
Στάλθηκε από: Makis2020
« στις: Μάιος 18, 2025, 00:37:08 πμ »Με την άδειά σου, να συμπληρώσω μία άλλη παγκόσμια παρουσία / επιτυχία ( που ισως δεν την πρόλαβες λόγω ηλικίας ) τα Clarks Desert boots in suede. Σε χρώμα άμμου, πάτος κρέπ, κορδόνια, με συντρόφευσαν - μαζί με άλλα, θα αναφερθώ αργότερα, - για πάρα πολλά χρόνια. Από τα "τρυφερά" 18 μέχρι τα γεμάτα 30. Ενα εξαιρετικό παπούτσι, που με ντυσίματα σε χρώματα γής - κλασικά ίσως για Αγγλική εξοχή - κυνήγι αλεπούς - έδινε άλλο στύλ. Μόνον βράδυ δεν μπορούσες να τα φορέσεις.βγαίνουν ακόμα αυτά
Μετά, 1970+, η Clarks έβγαλε τα Oberon shoes, άλλη μια επιτυχία που φορούσα μέχρι και τα mid '90's.
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Μάιος 18, 2025, 00:27:02 πμ »Να ξεκινήσουμε από τα βασικά τότε, ως κορυφαία παπούτσια θεωρούνται τα αγγλικά, με την Μέκκα αυτών να είναι το Northampton της Αγγλίας. Μιλάμε πάντα για παπούτσια, κατακόρον χειροποίητα. Τώρα ως προς τον τύπο έχουμε τα Monk straps, τα Loafers, τα Lace-ups, τα δετά δλδ, που συνήθως χωρίζονται σε δυο βασικές κατηγορίες, Oxford και Derby, τα μποτάκια - μπότες, Slippers, Σανδάλια και φυσικά τα περίφημα πια Sneakers.
Με την άδειά σου, να συμπληρώσω μία άλλη παγκόσμια παρουσία / επιτυχία ( που ισως δεν την πρόλαβες λόγω ηλικίας ) τα Clarks Desert boots in suede. Σε χρώμα άμμου, πάτος κρέπ, κορδόνια, με συντρόφευσαν - μαζί με άλλα, θα αναφερθώ αργότερα, - για πάρα πολλά χρόνια. Από τα "τρυφερά" 18 μέχρι τα γεμάτα 30. Ενα εξαιρετικό παπούτσι, που με ντυσίματα σε χρώματα γής - κλασικά ίσως για Αγγλική εξοχή - κυνήγι αλεπούς - έδινε άλλο στύλ. Μόνον σε επίσημο βράδυ δεν μπορούσες να τα φορέσεις.
Μετά, 1970+, η Clarks έβγαλε τα Oberon shoes, άλλη μια επιτυχία που φορούσα μέχρι και τα mid '90's. Το πάνω, το σκούρο.
Κάθε Σάββατο, έβγαζα όλα τα παπούτσια του τότε ( 2000 ), 15 περίπου ζευγάρια - ούτε γκόμενα να ήμουν
- στο πρεβάζι του πίσω παραθύρου, αφού τα ξεσκόνιζα - πέρναγα με υγρό πανί ή κερί - ανάλογα - όλα.Και Από Δευτέρα, ανάλογα με το ντύσιμο, επέλεγα και φορούσα. Σημ. Τα καλά παπούτσια ( όπως και τα άλλα ρούχα ) δεν τα φοράμε συνέχεια. Τους δίνουμε χρόνο να αερίζονται - στεγνώνουν και να επανέρχονται στο σχήμα τους . Αυτό σημαίνει ότι αν φορέσουμε ένα ζευγάρι την Δευτέρα, ΔΕΝ το ξαναφοράμε μέχρι την Παρασκευή. 3 μέρες αργία, και όχι σε ήλιο. Το αυτό και με σακάκια - παντελόνια. Πρέπει να επανέρχονται οι ίνες τους. Τα κρεμάμε σε κρεμάστρα ( άνετα ) και σε αεριζόμενο μέρος. Αν θέλουμε, τα περνάμε και με λιιιιιιιιιγο ατμό.
Εκείνη την Δευτέρα, λοιπόν τα παπούτσια είχαν ...εξαφανιστεί -
- θεώρησα ότι τα μάζεψε η γυναίκα που βοηθούσε στο σπίτι, αλλα, ........όχι. Και πήγα με κουστούμι και δερμάτινα Lacoste λευκά - τένις στο γραφείο.15 τόσα ζευγάρια, 5-6 χειροποίητα, παραγγελίες, κάτι Prada, κάτι Bally's γλώσσα - αγκράφα, κάτι άλλα Oxford και loafers, ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ !!!!!
Μετα από λίγο καιρό, ανακαλύψαμε ότι από το δίπλα σπίτι, πήδαγαν να την μάντρα και και μας ψείριζαν κάτι Πάκια, που έφτιαχναν υποτίθεται τον κήπο τους. Εγινε αντιληπτό, όταν σούφρωσαν 2 ποδήλατα, το ένα ΚΟΝΑ , και είδαμε τα ίχνη, αλλά έως τότε είχαν πάρει 2 σίδερα σιδερώματος που έβγαιναν στο παράθυρο να κρυώσουν, μια μπουγάδα !!!! ), μπύρες - κρασιά, μέχρι και τρόφιμα από το βοηθητικό ψυγείο έξω από την κουζίνα.
Αναπλήρωσα την "συλλογή", αλλά πλέον χωρίς τα πανάκριβα ( για τότε χιλιάρικα ) , και έμεινα σε πιο "λαϊκά", αλλά πάντα ποιοτικά.
Φωτό, θα ακολουθήσουν.
Στάλθηκε από: mic
« στις: Μάιος 17, 2025, 16:53:22 μμ »Εγώ είμαι τελείως άσχετος με το θέμα και ήδη νιώθω ότι εδώ θα μάθω πολλά και χρήσιμα. Τι ωραία!
Στάλθηκε από: Wolf-
« στις: Μάιος 17, 2025, 16:36:47 μμ »
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Μάιος 17, 2025, 15:03:41 μμ »Διαβασμένος...!
Το κατά δύναμιν..
Επίσης, τα δετά παπούτσια τύπου Oxford και Derby, καθώς και τα Monk straps, χωρίζονται σε Brogue, Semi Brogue και καθόλου Brogue ας πουμε. Έτσι, όσο πιο Brogue είναι ένα παπούτσι, τόσο πιο ανεπίσημο θεωρειται και είναι για χρήση Country ή Weekend, μιας και το Brogue, υποδηλώνει διπλό δερμα στο εμπρος μερος του παπουτσιου για αν αντεχει στις κακουχιες της εξοχής κλπ. Τα πιο επίσημα για γαμοκατασταση ειναι αυτα που δεν εχουν το διπλο δερμα με τις τρυπουλες. Δυστυχως, δεν μπορω να ανεβασω φωτογραφιες, για να σας δειξω ακριβως τι εννοώ. Με ενα γρηγορο ομως σερφαρισμα θα βρειτε τα παντα. Τέλος ως προς τις εταιριες, κορυφαια στο χωρο θεωρειται η John Lobb, η οποια πλεον ανηκει στην Hermes, με τις αναλογες τιμες παντα. Αλλη κορυφαια ειναι Edward Green, που νομιζω ειναι και η επισημη χορηγος της βασιλικης οικογενειας. Η Crockett & Jones και φυσικα η αγαπημενη μου Church's, η οποια ειναι η πιο παλια ολων και μεσα στις τρεις καλυτερες, κατ' εμε. Η Church's αν και ανηκει στον ομιλο Prada, συνεχιζει να παραγει τα χειροποιητα παπουτσια της στο Northampton και ειναι vfm για αυτα που προσφερει. Εχω καμποσα ζευγαρια απο δαυτην, με τις τιμες να κυμαινονται λιγο κατω ή πάνω απο το 1000ρικο.
Στάλθηκε από: Wolf-
« στις: Μάιος 17, 2025, 13:53:42 μμ »Να ξεκινήσουμε από τα βασικά τότε, ως κορυφαία παπούτσια θεωρούνται τα αγγλικά, με την Μέκκα αυτών να είναι το Northampton της Αγγλίας. Μιλάμε πάντα για παπούτσια, κατακόρον χειροποίητα. Τώρα ως προς τον τύπο έχουμε τα Monk straps, τα Loafers, τα Lace-ups, τα δετά δλδ, που συνήθως χωρίζονται σε δυο βασικές κατηγορίες, Oxford και Derby, τα μποτάκια - μπότες, Slippers, Σανδάλια και φυσικά τα περίφημα πια Sneakers.Διαβασμένος...!
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Μάιος 17, 2025, 13:45:45 μμ »Να ξεκινήσουμε από τα βασικά τότε, ως κορυφαία παπούτσια θεωρούνται τα αγγλικά, με την Μέκκα αυτών να είναι το Northampton της Αγγλίας. Μιλάμε πάντα για παπούτσια, κατακόρον χειροποίητα. Τώρα ως προς τον τύπο έχουμε τα Monk straps, τα Loafers, τα Lace-ups, τα δετά δλδ, που συνήθως χωρίζονται σε δυο βασικές κατηγορίες, Oxford και Derby, τα μποτάκια - μπότες, Slippers, Σανδάλια και φυσικά τα περίφημα πια Sneakers.