Στάλθηκε από: w@tcher
« στις: Οκτώβριος 10, 2021, 11:40:12 πμ »Εξαιρετικό το νήμα!!!
Συγχαρητήρια για την όρεξη να μοιραστείς όλες αυτές τις εμπειρίες!
Συγχαρητήρια για την όρεξη να μοιραστείς όλες αυτές τις εμπειρίες!
Στάλθηκε από: oikonikos
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 23:16:24 μμ »Απολαυστικός
Εύγε
Εύγε
Στάλθηκε από: jo.sa
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 18:17:34 μμ »Σ΄ευχαριστούμε για το υπέροχο ταξίδι,να είσαι καλά,να το κάνεις ξανά και να μας μεταφέρεις τις όμορφες εικόνες σου.
Στάλθηκε από: jb
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 18:12:28 μμ »Σε ευχαριστούμε πολύ που αφιέρωσες τόσο χρόνο για να μας μεταφέρεις μοναδικές εμπειρίες !
Να σαι πάντα καλά
Να σαι πάντα καλά
Στάλθηκε από: micraSport
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 18:09:35 μμ »Πάρα πολύ ωραίος! Μας ταξιδεψες εκεί που μαλλον δε θα καταφέρουμε να πάμε...
Sent from my Redmi Note 9S using Tapatalk
Sent from my Redmi Note 9S using Tapatalk
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 17:36:15 μμ »Μπράβο Κωνσταντίνε! Πραγματικά υπέροχα και ζηλευτά τα ταξίδια σου, να είσαι πάντα καλά να ταξιδεύεις..
Στάλθηκε από: SAn
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 17:28:50 μμ »
Καταπληκτικός!
Στάλθηκε από: Apo_Zark
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 16:44:51 μμ »Ζήλεψα… Να ξέρεις
Άψογος!!!
Άψογος!!!
Στάλθηκε από: Spyoly
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 15:52:29 μμ »Στάλθηκε από: Thodorisklm
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 15:33:04 μμ »Καταπληκτικό και απολαυστικό ! Ευχαριστούμε πολύ !
Sent from my iPad using Tapatalk
Sent from my iPad using Tapatalk
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 15:31:43 μμ ».................
Κι ακριβώς για αυτό το λόγο είμαι πραγματικά τυχερός και προνομιούχος που κατάφερα και επισκέφθηκα αυτό τον τόπο, και προγραμματίζω να ξαναεπισκεφθώ το συντομότερο.
Εισαι πραγματικά τυχερός, και σε ζηλεύω ( με την καλή έννοια
) για τις εικόνες και εμπειρίες που έζησες.Και είμαστε και εμείς τυχεροί,
που αφιέρωσες πολύτιμο χρόνο για να μας χαρίσεις αυτό το υπέροχο αφιέρωμα.Σε ευχαριστούμε.
Στάλθηκε από: Dante80
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 14:00:05 μμ »Φοβερό νήμα, και χίλια ευχαριστώ για την διήγηση, τις φωτογραφίες και τις αναμνήσεις! 
Στάλθηκε από: Gnl1977
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 13:57:21 μμ »Ευχαριστούμε πολύ Κωνσταντίνε για το "ταξίδι" !
Στάλθηκε από: george_
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 13:48:18 μμ »Απολαυστικό!
Στάλθηκε από: Tangerine Dream
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 13:44:44 μμ »Τόκυο
Η μητρόπολη της Ιαπωνίας είναι ένα πραγματικό τέρας σε μέγεθος. Όχι βέβαια πως δεν υπάρχουν ακόμη πιό αχανείς (πραγματικά ή έστω φαινομενικά) πόλεις, λ.χ. Shanghai.
Το Δεκέμβριο του 2012 λοιπόν γινόταν ένα μεγάλο, ετήσιο, ενεργειακό συνέδριο (συν έκθεση) και απεφάσισα να πάω για να συμμετέχουμε κι εμείς με μία ομιλία. Τα περισσότερα συνέδρια κι εκθέσεις μεγάλου βεληνεκούς και όγκου διεξάγονται σε ένα προάστιο του Τόκυο που ονομάζεται Chiba. Το εν λόγω προάστιο βρίσκεται ανατολικά της μητρόπολης και κατ’ουσίαν στο μέσο της διαδρομής από το αεροδρόμιο Narita.
Άφιξη στο Ναρίτα, βροχερός και κλειστός καιρός:
Πάντα χρόνος να φωτογραφίσει κανείς ένα από τα πιό αξιόπιστα κοσμήματα που για δεκαετίες περήφανα οργώνουν τους ουρανούς:
Η Chiba λοιπόν είναι κατ’ουσίαν ένα ‘συνεδριακό’ προάστιο. Γεμάτη ξενοδοχεία, όλα συγκεντρωμένα κοντά στον υπαίθριο σταθμό μετρό, παραδίπλα του οποίου βρίσκεται ένα μικρό, συνοικιακό εμπορικό κέντρο. Μέσα όμως σε αυτό το φαινομενικά συνηθισμένο εμπορικό κέντρο έχει κατάστημα outlet G-Shock (πραγματικό outlet, όχι τις βλακείες που μας ταίζουν εδώ).
Το παράδοξο με το μετρό του Τόκυο είναι πως έχει δεν θυμάμαι τώρα πόσες γραμμές, έντεκα, δώδεκα – τέλος πάντων όσες κι αν έχει δεν είναι τόσο αυτό που έχει σημασία. Ήθελα λοιπόν να βγαίνω έξω κάθε μέρα, μετά το συνέδριο, και να πάω στο κέντρο για τα γνωστά (ήτοι shopping). Δεν υπάρχει όμως ενιαίο εισιτήριο για όλο το μετρό, να βγεις μιά μέρα με 24-ωρο pass, να παίρνεις όποια γραμμή θες και να πας όπου θες. Ο λόγος είναι πως μερικές, όχι όλες, από τις γραμμές είναι ιδιωτικές και δεν έχουν συμφωνήσει όλοι μαζί για ενιαίο εισιτήριο.
Κατά συνέπεια εγώ που ήθελα να πάω στο κέντρο στην περιοχή Akihabara, για παράδειγμα, έπρεπε από την Chiba να αλλάξω 2-3 τρένα με διαφορετικό εισητήριο το καθένα. Βγαίνει βέβαια το σύστημα, τίποτε δύσκολο, αλλά θέλω να πω υπάρχουν κι αυτά στην ομολογουμένως δύσκολη expatriate ζωή ενός εξερευνητή.
Αφήνοντας την Chiba πίσω μας, καθ'οδόν για το κέντρο του Τόκυο με το μετρό.
Chiba, λοιπόν:
To outlet G-Shock είχε φουλ στοκ, αλλά τί να πρωτοπάρεις… Δεν τελειώνει αυτό το παραμύθι, υπάρχουν τόσα ρολόγια εκεί έξω. Ένα είναι σίγουρο, αγορά από Ιαπωνία (και ειδικά από outlet), δύσκολα θα τη μετανοιώσεις.
Το μετρό του Τόκυο έχει υπόγειες μικρές περιοχές, εκεί κυρίως που συνδέονται διάφοροι σταθμοί. Ας πάρουμε μιά γεύση από τη ζωή κάτω (αλλά και πάνω) από την επιφάνεια του εδάφους:
Πλατφόρμα σταθμού μετρό στο κέντρο του Τόκυο.
Μιά μικρή γεύση από αυτό που λέμε εξουθενωτικό πρόσωπο της Ιαπωνίας.
Για έναν shopaholic, η επίσκεψη στο ‘ναό’ Yodobashi Akihabara είναι υποχρεωτική:
Όταν ήμουν εκεί, στο Yodobashi (περίπου 7μμ) έγινε πολύ δυνατός σεισμός. Όλο το κτίριο πήγαινε πέρα-δώθε, αλλά λόγω της κατασκευής (ατσάλι) δεν κατάλαβε το όλο σύστημα τίποτε. Οι πελάτες ακίνητοι σα μάρμαρο, ατάραχοι και ψύχραιμοι την ώρα του σεισμού.
Στον 7ο όροφο του Yodobashi Akiba είναι το επίπεδο με τα εστιατόρια. Αν φυσικά προλάβει κανείς να φύγει εγκαίρως από τους κάτω ορόφους....
Πάλι το διαβατήριο έξω για tax free αγορές...
Και λίγη γεύση από το συνέδριο/έκθεση που γινόταν εκείνες τις ημέρες εκεί:
'Source of power'. Σίγουρα.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος της σύντομης και σχετικά ρηχής, περιήγησής μας.
Ούτε πολύ διαβασμένος είμαι, ούτε εμβάθυνα ιδιαίτερα.
Εμπειρικά, οι Ιάπωνες είναι σαν το κρεμμύδι - τους ανοίγεις στρώμα-στρώμα.
Για να αποδεχθούν τη φιλία σου αλλά και να σου χαρίσουν τη δική τους, χρειάζονται δεκαετίες.
Όμως παρ'όλα αυτά σαν λαός και τόπος, συνολικά, είναι (για εμένα προσωπικά τουλάχιστον) συναρπαστικοί.
Κι ακριβώς για αυτό το λόγο είμαι πραγματικά τυχερός και προνομιούχος που κατάφερα και επισκέφθηκα αυτό τον τόπο, και προγραμματίζω να ξαναεπισκεφθώ το συντομότερο.
Ευχαριστώ για την ανάγνωση, όπως και για τα πολύ τιμητικά λόγια.
Η μητρόπολη της Ιαπωνίας είναι ένα πραγματικό τέρας σε μέγεθος. Όχι βέβαια πως δεν υπάρχουν ακόμη πιό αχανείς (πραγματικά ή έστω φαινομενικά) πόλεις, λ.χ. Shanghai.
Το Δεκέμβριο του 2012 λοιπόν γινόταν ένα μεγάλο, ετήσιο, ενεργειακό συνέδριο (συν έκθεση) και απεφάσισα να πάω για να συμμετέχουμε κι εμείς με μία ομιλία. Τα περισσότερα συνέδρια κι εκθέσεις μεγάλου βεληνεκούς και όγκου διεξάγονται σε ένα προάστιο του Τόκυο που ονομάζεται Chiba. Το εν λόγω προάστιο βρίσκεται ανατολικά της μητρόπολης και κατ’ουσίαν στο μέσο της διαδρομής από το αεροδρόμιο Narita.
Άφιξη στο Ναρίτα, βροχερός και κλειστός καιρός:
Πάντα χρόνος να φωτογραφίσει κανείς ένα από τα πιό αξιόπιστα κοσμήματα που για δεκαετίες περήφανα οργώνουν τους ουρανούς:
Η Chiba λοιπόν είναι κατ’ουσίαν ένα ‘συνεδριακό’ προάστιο. Γεμάτη ξενοδοχεία, όλα συγκεντρωμένα κοντά στον υπαίθριο σταθμό μετρό, παραδίπλα του οποίου βρίσκεται ένα μικρό, συνοικιακό εμπορικό κέντρο. Μέσα όμως σε αυτό το φαινομενικά συνηθισμένο εμπορικό κέντρο έχει κατάστημα outlet G-Shock (πραγματικό outlet, όχι τις βλακείες που μας ταίζουν εδώ).
Το παράδοξο με το μετρό του Τόκυο είναι πως έχει δεν θυμάμαι τώρα πόσες γραμμές, έντεκα, δώδεκα – τέλος πάντων όσες κι αν έχει δεν είναι τόσο αυτό που έχει σημασία. Ήθελα λοιπόν να βγαίνω έξω κάθε μέρα, μετά το συνέδριο, και να πάω στο κέντρο για τα γνωστά (ήτοι shopping). Δεν υπάρχει όμως ενιαίο εισιτήριο για όλο το μετρό, να βγεις μιά μέρα με 24-ωρο pass, να παίρνεις όποια γραμμή θες και να πας όπου θες. Ο λόγος είναι πως μερικές, όχι όλες, από τις γραμμές είναι ιδιωτικές και δεν έχουν συμφωνήσει όλοι μαζί για ενιαίο εισιτήριο.
Κατά συνέπεια εγώ που ήθελα να πάω στο κέντρο στην περιοχή Akihabara, για παράδειγμα, έπρεπε από την Chiba να αλλάξω 2-3 τρένα με διαφορετικό εισητήριο το καθένα. Βγαίνει βέβαια το σύστημα, τίποτε δύσκολο, αλλά θέλω να πω υπάρχουν κι αυτά στην ομολογουμένως δύσκολη expatriate ζωή ενός εξερευνητή.
Αφήνοντας την Chiba πίσω μας, καθ'οδόν για το κέντρο του Τόκυο με το μετρό.
Chiba, λοιπόν:
To outlet G-Shock είχε φουλ στοκ, αλλά τί να πρωτοπάρεις… Δεν τελειώνει αυτό το παραμύθι, υπάρχουν τόσα ρολόγια εκεί έξω. Ένα είναι σίγουρο, αγορά από Ιαπωνία (και ειδικά από outlet), δύσκολα θα τη μετανοιώσεις.
Το μετρό του Τόκυο έχει υπόγειες μικρές περιοχές, εκεί κυρίως που συνδέονται διάφοροι σταθμοί. Ας πάρουμε μιά γεύση από τη ζωή κάτω (αλλά και πάνω) από την επιφάνεια του εδάφους:
Πλατφόρμα σταθμού μετρό στο κέντρο του Τόκυο.
Μιά μικρή γεύση από αυτό που λέμε εξουθενωτικό πρόσωπο της Ιαπωνίας.
Για έναν shopaholic, η επίσκεψη στο ‘ναό’ Yodobashi Akihabara είναι υποχρεωτική:
Όταν ήμουν εκεί, στο Yodobashi (περίπου 7μμ) έγινε πολύ δυνατός σεισμός. Όλο το κτίριο πήγαινε πέρα-δώθε, αλλά λόγω της κατασκευής (ατσάλι) δεν κατάλαβε το όλο σύστημα τίποτε. Οι πελάτες ακίνητοι σα μάρμαρο, ατάραχοι και ψύχραιμοι την ώρα του σεισμού.
Στον 7ο όροφο του Yodobashi Akiba είναι το επίπεδο με τα εστιατόρια. Αν φυσικά προλάβει κανείς να φύγει εγκαίρως από τους κάτω ορόφους....
Πάλι το διαβατήριο έξω για tax free αγορές...
Και λίγη γεύση από το συνέδριο/έκθεση που γινόταν εκείνες τις ημέρες εκεί:
'Source of power'. Σίγουρα.
Και κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος της σύντομης και σχετικά ρηχής, περιήγησής μας.
Ούτε πολύ διαβασμένος είμαι, ούτε εμβάθυνα ιδιαίτερα.
Εμπειρικά, οι Ιάπωνες είναι σαν το κρεμμύδι - τους ανοίγεις στρώμα-στρώμα.
Για να αποδεχθούν τη φιλία σου αλλά και να σου χαρίσουν τη δική τους, χρειάζονται δεκαετίες.
Όμως παρ'όλα αυτά σαν λαός και τόπος, συνολικά, είναι (για εμένα προσωπικά τουλάχιστον) συναρπαστικοί.
Κι ακριβώς για αυτό το λόγο είμαι πραγματικά τυχερός και προνομιούχος που κατάφερα και επισκέφθηκα αυτό τον τόπο, και προγραμματίζω να ξαναεπισκεφθώ το συντομότερο.
Ευχαριστώ για την ανάγνωση, όπως και για τα πολύ τιμητικά λόγια.
Στάλθηκε από: Gnl1977
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 12:28:53 μμ »Εξαιρετικά!!!!!
Σημ.: Σε πλοίο που έχω θητεύσει παντως, κατασκευασμένο στο ναυπηγείο Imabari, έχω βλαστημήσει!!!!!
Σημ.: Σε πλοίο που έχω θητεύσει παντως, κατασκευασμένο στο ναυπηγείο Imabari, έχω βλαστημήσει!!!!!
Στάλθηκε από: Tangerine Dream
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 10:57:09 πμ »Ναγκασάκι
Τα ναυπηγεία της Μιτσουμπίσι είναι από τα μεγαλύτερα στην Ιαπωνία. Είχε δοθεί εκεί παραγγελία από Γερμανικά συμφέροντα για το κτίσιμο δύο μεγάλων κρουαζιερόπλοιων. Πάλι από Ευρώπη, που παίρνονταν οι αποφάσεις των πλοιοκτητών, μπήκαμε σφήνα και καταφέραμε να πατήσουμε πόδι στο project.
Πάω μόνος την πρώτη φορά στο Ναγκασάκι, ταξίδι-αστραπή για ένα meeting με το ναυπηγείο, ώστε να συμφωνήσουμε το οικονομικό ύψος στο συμβόλαιο. Το ταξίδι είναι Πουσάν-Φουκουόκα με αεροπλάνο, και μετά με τρένο για Ναγκασάκι. Αν θυμάμαι καλά αλλάζεις δύο τρένα. Υπάρχει και η επιλογή να πας αεροπορικώς μέσω Τόκυο, αλλά όχι για τον υπογράφοντα. To ταξίδι με τρένο είναι πάντα πιό συναρπαστικό, κι ως εκ τούτου προτιμητέο – ειδικά σε χώρες όπως η Ιαπωνία.
Το πιό σημαντικό απ’όλα είναι στα ταξίδια σου να έχεις χρόνο, να στήνεις το όλο πρόγραμμα έτσι ώστε να έχεις περιθώριο για να βγεις έξω, να περπατήσεις, να φωτογραφήσεις, να ψάξεις πράγματα. Το να τρέχεις συνεχώς να προλάβεις αεροπλάνα που φεύγουν λίγο νωρίτερα, ξενοδοχεία που κάνουν check out μία μέρα πριν, ή ό,τι άλλο, δεν σου αφήνει πολλά. Περνάς από πλάτη και μήκη και στο τέλος δεν σου έχει μείνει τίποτε.
Σε προηγούμενη εξόρμηση, περνώντας τη γέφυρα που συνδέει τις επαρχίες Χιροσίμα και Έχιμε...
Πρώτο ταξίδι λοιπόν στο Ναγκασάκι, πήρα πολύ σύντομη γεύση της πόλης, δεν είχα χρόνο όμως να εξερευνήσω. Λίγο καιρό μετά έρχεται πρόσκληση να εκπροσωπήσω την εταιρεία μας στο ίδιο ναυπηγείο, μιας και θα γινόταν η εθιμοτυπική πρώτη κοπή λαμαρίνας του πλοίου. Ο Διευθύνων Σύμβουλος ήταν καλεσμένος, αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν υπήρχε νόημα στο να κάνει ένα τόσο μακρινό ταξίδι από Ευρώπη. Ο προιστάμενός μου, γενικός όλης της Ασίας, ήταν παντρεμένος και καθόταν στη Shanghai, οπότε ούτε κι αυτός όρεξη είχε να έλθει για ένα τόσο σύντομο εθιμοτυπικό σκοπό.
Άρα ο κλήρος έπεσε πάλι στον μοναχικό ταξιδιώτη, ο οποίος βέβαια κάθε άλλο παρά έχασε άλλη μία ευκαιρία να εξερευνήσει τη νότιο Ιαπωνία αυτή τη φορά, αλλά και τον εαυτό του φυσικά. Κάθε εμπειρία, κάθε ταξίδι ειδικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά άλλη μία ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας με άλλη ματιά, βλέποντας κάτι νέο που απλά βρίσκεται έξω από εμάς.
Άφιξη Φουκουόκα και φουλ πανσιόν για Ναγκασάκι, πάντα σε Green Car.
Ήσυχη, βροχερή διαδρομή. Τα τρένα ψιλο-άδεια, ποιός θα πάει με Green Car βέβαια.
Το κομμάτι εκεί από Φουκουόκα και κάτω είναι με πυκνή βλάστηση, σχετικά τροπικό θα έλεγε κανείς.
Η επαρχιακή, βέρα νότια αυτή τη φορά, Ιαπωνία συνεχίζει να διαπερνά με ταχύτητα το οπτικό μας πεδίο.
Στο ταξί κατά τη διάρκεια της σύντομης διαδρομής προς το ξενοδοχείο, μετά την άφιξη στο Ναγκασάκι:
Δε χάνω ούτε λεπτό, μετά το check-in παίρνω την κάμερα στο χέρι και βουρ έξω. Περπάτημα και street photography. Όσο μπορώ, χωρίς να υπάρχει τέλος, χωρίς να σκέπτομαι αν θα φάω, τί θα φάω. Κάτι θα βρεθεί.
Καλώς ήλθατε στο Νagasaki.
Συνεχίζω το περπάτημα. Βρίσκω κάποια στιγμή ένα μικρό εμπορικό κέντρο με McDonalds μέσα, αλλά κι ένα σχετικά ευμέγεθες βιβλιοπωλείο. Μπαίνω μέσα, τί το ήθελα. Μηχανικά μολύβια, απλά μολύβια, όλα ξεχωριστά και δυσεύρετα στην Ευρώπη.
Αξιοπρόσεκτο βενζινάδικο, οι μάνικες κατεβαίνουν από ψηλά...
Κι ένα long exposure αργότερα το βράδυ από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου:
Ξημερώνει η επόμενη μέρα. Όλα κανονισμένα από την Μιτσουμπίσι να γίνει η τελετή και μετά να μας πάνε σε ένα πολύ σπέσιαλ εστιατόριο. Όλα τα μεγάλα κεφάλια είναι εκεί, Διευθύνοντες Σύμβουλοι κλπ., των πλοιοκτητών, των ναυλομεσιτών, των διαχειριστών, από Γερμανία, Ιταλία, Νορβηγία και δε συμμαζεύεται.
Κάνουμε τη συμβολική τελετή στο ναυπηγείο, μέσα στο ντόκο (η φωτό δείχνει τη σκηνή στημένη με τους μουσικούς κλπ. μέσα σε μία από τις τεράστιες δεξαμενές του ναυπηγείου). Βαράνε εκεί λοιπόν τα κύμβαλα και τα τύμπανα, και στο ενδιάμεσο έχω πιάσει κουβέντα μ’έναν εκεί του ναυπηγείου. Μιλάμε γενικά για την περιοχή και την πόλη. Μου λέει σε κάποια φάση “...Πήγες στο μνημείο της ατομικής βόμβας του Δευτέρου Παγκοσμίου;” Λέω όχι, εχθές ήλθα αργά το απόγευμα, δεν είχα χρόνο. Τον ρωτώ ένα-δυό πράγματα επί του θέματος και μου λέει μέσα σ’άλλα “...Kάθε χρόνο τον Αύγουστο, την ημέρα της επετείου της ρίψης της ατομικής βόμβας από τους Αμερικανούς, όλη η πόλη του Ναγκασάκι κλαίει...”
Για να μιλά Ιάπωνας έτσι επί του (όποιου) θέματος, είναι αρκετό ώστε να καταλάβει ο όποιος επισκέπτης το πόσο μεγάλο σημάδι άφησε στο λαό τούτο η συγκεκριμένη ιστορική εμπειρία. Βαθιά συναισθηματικοί, αλλά ταυτόχρονα και απόλυτοι σε τόσα άλλα πράγματα, οι Ιάπωνες έχουν περάσει πάρα πολλά – μιά χώρα που εκτός των εκ ανθρώπων προερχόμενων καταστροφών, περνά ιστορικά συνεχείς κι αλλεπάλληλες φυσικές καταστροφές.
Τελειώνει το πανηγύρι εκεί στο ναυπηγείο λοιπόν και μετά σιγά-σιγά μας πάνε για το γεύμα. Μπαίνουμε στα αυτοκίνητα λίγοι-λίγοι, μας πάνε σε ένα μέρος που ούτε καν φανταζόσουν ότι θα έχει σούπερ σπέσιαλ εστιατόριο εκεί.
Όλοι καθιστοί κάτω φυσικά, οκλαδόν, μέσα σε μία σχετικά μεγάλη αίθουσα με πανέμορφο κήπο έξω, τα λίγα τραπέζια σε σχήμα ‘Π’. Θά’μασταν καμμιά 15-αριά άτομα χωρίς τους παρατρεχάμενους, αν θυμάμαι τώρα καλά. Δίπλα μου κάθεται Νορβηγός broker (ναυλομεσίτης) της όλης δουλειάς, που μάλιστα είναι senior partner της εταιρείας του κατέχοντας ποσοστό 5% (ντόινγκ). Φορά ένα περίεργο σκέλετον στον καρπό. Δεν έχω ιδέα. Γεύμα (μεσημεριανό) με 7 σούπερ-περίεργα πιάτα, και κει πάνω που τα πιάτα διαδέχονται το ένα το άλλο, μιλάμε περί ανέμων και υδάτων τον ρωτώ για το ρολόι. Ναι, μου λέει, είναι σκέλετον αλλά για να είμαι ειλικρινής από ‘κει και πέρα δεν θυμάμαι περισσότερα. Τί σημασία έχει βέβαια.
Τελειώνει όλο το σκηνικό, χαιρετίζουμε επίσημα αλλήλους, και πρακτικά άλλο ένα ταξίδι οδεύει προς το τέλος του. Τα υπόλοιπα γνωστά, πίσω στο ξενοδοχείο, τρένο επιστροφής στη Φουκουόκα, και πτήση για την πολυαγαπημένη Κορέα. Άλλο ένα μεγάλο πλεονέκτημα της ζωής εκεί είναι ότι ό,τι κι αν πάρεις (ψωνίσεις) στην Ιαπωνία, ειδικά όντας και μη-Κορεάτης, στην επιστροφή πίσω δεν σε ψάχνουν ιδιαίτερα στο ‘τελωνείο’. Θυμάμαι γύριζα γεμάτος ολοκαίνουργιους φακούς για τις Canon που είχα, τίποτε, καμμία ανησυχία. Έναν Δανό συνάδελφο βέβαια που επέστρεφε από σ/κ στη Φουκουόκα με την οικογένειά του, τον σταμάτησαν και του κατέσχεσαν κάτι που είχε αγοράσει ο έφηβος γιός του – ένα μικρό Ιαπωνικό σπαθί… Κάθε χώρα έχει τα περίεργά της λοιπόν.
Στο ταξί για το σιδηροδρομικό σταθμό του Ναγκασάκι.
Επαρχιακή Ιαπωνία, μέρος τριακοστό τέταρτο...
Το τρένο έχει και σαλόνι για ...κουβέντα.
(Επόμενο: Τόκυο – συνέδριο και ομιλία στην Τσίμπα με τις Ρωσίδες στο περίπτερο του Καναδά, ο σεισμός στο ξενοδοχείο στη μέση της νύκτας, το outlet κατάστημα της G-Shock, κι άλλα…)
Chiba, πλατφόρμα του σταθμού μετρό.
Τα ναυπηγεία της Μιτσουμπίσι είναι από τα μεγαλύτερα στην Ιαπωνία. Είχε δοθεί εκεί παραγγελία από Γερμανικά συμφέροντα για το κτίσιμο δύο μεγάλων κρουαζιερόπλοιων. Πάλι από Ευρώπη, που παίρνονταν οι αποφάσεις των πλοιοκτητών, μπήκαμε σφήνα και καταφέραμε να πατήσουμε πόδι στο project.
Πάω μόνος την πρώτη φορά στο Ναγκασάκι, ταξίδι-αστραπή για ένα meeting με το ναυπηγείο, ώστε να συμφωνήσουμε το οικονομικό ύψος στο συμβόλαιο. Το ταξίδι είναι Πουσάν-Φουκουόκα με αεροπλάνο, και μετά με τρένο για Ναγκασάκι. Αν θυμάμαι καλά αλλάζεις δύο τρένα. Υπάρχει και η επιλογή να πας αεροπορικώς μέσω Τόκυο, αλλά όχι για τον υπογράφοντα. To ταξίδι με τρένο είναι πάντα πιό συναρπαστικό, κι ως εκ τούτου προτιμητέο – ειδικά σε χώρες όπως η Ιαπωνία.
Το πιό σημαντικό απ’όλα είναι στα ταξίδια σου να έχεις χρόνο, να στήνεις το όλο πρόγραμμα έτσι ώστε να έχεις περιθώριο για να βγεις έξω, να περπατήσεις, να φωτογραφήσεις, να ψάξεις πράγματα. Το να τρέχεις συνεχώς να προλάβεις αεροπλάνα που φεύγουν λίγο νωρίτερα, ξενοδοχεία που κάνουν check out μία μέρα πριν, ή ό,τι άλλο, δεν σου αφήνει πολλά. Περνάς από πλάτη και μήκη και στο τέλος δεν σου έχει μείνει τίποτε.
Σε προηγούμενη εξόρμηση, περνώντας τη γέφυρα που συνδέει τις επαρχίες Χιροσίμα και Έχιμε...
Πρώτο ταξίδι λοιπόν στο Ναγκασάκι, πήρα πολύ σύντομη γεύση της πόλης, δεν είχα χρόνο όμως να εξερευνήσω. Λίγο καιρό μετά έρχεται πρόσκληση να εκπροσωπήσω την εταιρεία μας στο ίδιο ναυπηγείο, μιας και θα γινόταν η εθιμοτυπική πρώτη κοπή λαμαρίνας του πλοίου. Ο Διευθύνων Σύμβουλος ήταν καλεσμένος, αλλά λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν υπήρχε νόημα στο να κάνει ένα τόσο μακρινό ταξίδι από Ευρώπη. Ο προιστάμενός μου, γενικός όλης της Ασίας, ήταν παντρεμένος και καθόταν στη Shanghai, οπότε ούτε κι αυτός όρεξη είχε να έλθει για ένα τόσο σύντομο εθιμοτυπικό σκοπό.
Άρα ο κλήρος έπεσε πάλι στον μοναχικό ταξιδιώτη, ο οποίος βέβαια κάθε άλλο παρά έχασε άλλη μία ευκαιρία να εξερευνήσει τη νότιο Ιαπωνία αυτή τη φορά, αλλά και τον εαυτό του φυσικά. Κάθε εμπειρία, κάθε ταξίδι ειδικά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά άλλη μία ευκαιρία να δούμε τον εαυτό μας με άλλη ματιά, βλέποντας κάτι νέο που απλά βρίσκεται έξω από εμάς.
Άφιξη Φουκουόκα και φουλ πανσιόν για Ναγκασάκι, πάντα σε Green Car.
Ήσυχη, βροχερή διαδρομή. Τα τρένα ψιλο-άδεια, ποιός θα πάει με Green Car βέβαια.
Το κομμάτι εκεί από Φουκουόκα και κάτω είναι με πυκνή βλάστηση, σχετικά τροπικό θα έλεγε κανείς.
Η επαρχιακή, βέρα νότια αυτή τη φορά, Ιαπωνία συνεχίζει να διαπερνά με ταχύτητα το οπτικό μας πεδίο.
Στο ταξί κατά τη διάρκεια της σύντομης διαδρομής προς το ξενοδοχείο, μετά την άφιξη στο Ναγκασάκι:
Δε χάνω ούτε λεπτό, μετά το check-in παίρνω την κάμερα στο χέρι και βουρ έξω. Περπάτημα και street photography. Όσο μπορώ, χωρίς να υπάρχει τέλος, χωρίς να σκέπτομαι αν θα φάω, τί θα φάω. Κάτι θα βρεθεί.
Καλώς ήλθατε στο Νagasaki.
Συνεχίζω το περπάτημα. Βρίσκω κάποια στιγμή ένα μικρό εμπορικό κέντρο με McDonalds μέσα, αλλά κι ένα σχετικά ευμέγεθες βιβλιοπωλείο. Μπαίνω μέσα, τί το ήθελα. Μηχανικά μολύβια, απλά μολύβια, όλα ξεχωριστά και δυσεύρετα στην Ευρώπη.
Αξιοπρόσεκτο βενζινάδικο, οι μάνικες κατεβαίνουν από ψηλά...
Κι ένα long exposure αργότερα το βράδυ από το δωμάτιο του ξενοδοχείου μου:
Ξημερώνει η επόμενη μέρα. Όλα κανονισμένα από την Μιτσουμπίσι να γίνει η τελετή και μετά να μας πάνε σε ένα πολύ σπέσιαλ εστιατόριο. Όλα τα μεγάλα κεφάλια είναι εκεί, Διευθύνοντες Σύμβουλοι κλπ., των πλοιοκτητών, των ναυλομεσιτών, των διαχειριστών, από Γερμανία, Ιταλία, Νορβηγία και δε συμμαζεύεται.
Κάνουμε τη συμβολική τελετή στο ναυπηγείο, μέσα στο ντόκο (η φωτό δείχνει τη σκηνή στημένη με τους μουσικούς κλπ. μέσα σε μία από τις τεράστιες δεξαμενές του ναυπηγείου). Βαράνε εκεί λοιπόν τα κύμβαλα και τα τύμπανα, και στο ενδιάμεσο έχω πιάσει κουβέντα μ’έναν εκεί του ναυπηγείου. Μιλάμε γενικά για την περιοχή και την πόλη. Μου λέει σε κάποια φάση “...Πήγες στο μνημείο της ατομικής βόμβας του Δευτέρου Παγκοσμίου;” Λέω όχι, εχθές ήλθα αργά το απόγευμα, δεν είχα χρόνο. Τον ρωτώ ένα-δυό πράγματα επί του θέματος και μου λέει μέσα σ’άλλα “...Kάθε χρόνο τον Αύγουστο, την ημέρα της επετείου της ρίψης της ατομικής βόμβας από τους Αμερικανούς, όλη η πόλη του Ναγκασάκι κλαίει...”
Για να μιλά Ιάπωνας έτσι επί του (όποιου) θέματος, είναι αρκετό ώστε να καταλάβει ο όποιος επισκέπτης το πόσο μεγάλο σημάδι άφησε στο λαό τούτο η συγκεκριμένη ιστορική εμπειρία. Βαθιά συναισθηματικοί, αλλά ταυτόχρονα και απόλυτοι σε τόσα άλλα πράγματα, οι Ιάπωνες έχουν περάσει πάρα πολλά – μιά χώρα που εκτός των εκ ανθρώπων προερχόμενων καταστροφών, περνά ιστορικά συνεχείς κι αλλεπάλληλες φυσικές καταστροφές.
Τελειώνει το πανηγύρι εκεί στο ναυπηγείο λοιπόν και μετά σιγά-σιγά μας πάνε για το γεύμα. Μπαίνουμε στα αυτοκίνητα λίγοι-λίγοι, μας πάνε σε ένα μέρος που ούτε καν φανταζόσουν ότι θα έχει σούπερ σπέσιαλ εστιατόριο εκεί.
Όλοι καθιστοί κάτω φυσικά, οκλαδόν, μέσα σε μία σχετικά μεγάλη αίθουσα με πανέμορφο κήπο έξω, τα λίγα τραπέζια σε σχήμα ‘Π’. Θά’μασταν καμμιά 15-αριά άτομα χωρίς τους παρατρεχάμενους, αν θυμάμαι τώρα καλά. Δίπλα μου κάθεται Νορβηγός broker (ναυλομεσίτης) της όλης δουλειάς, που μάλιστα είναι senior partner της εταιρείας του κατέχοντας ποσοστό 5% (ντόινγκ). Φορά ένα περίεργο σκέλετον στον καρπό. Δεν έχω ιδέα. Γεύμα (μεσημεριανό) με 7 σούπερ-περίεργα πιάτα, και κει πάνω που τα πιάτα διαδέχονται το ένα το άλλο, μιλάμε περί ανέμων και υδάτων τον ρωτώ για το ρολόι. Ναι, μου λέει, είναι σκέλετον αλλά για να είμαι ειλικρινής από ‘κει και πέρα δεν θυμάμαι περισσότερα. Τί σημασία έχει βέβαια.
Τελειώνει όλο το σκηνικό, χαιρετίζουμε επίσημα αλλήλους, και πρακτικά άλλο ένα ταξίδι οδεύει προς το τέλος του. Τα υπόλοιπα γνωστά, πίσω στο ξενοδοχείο, τρένο επιστροφής στη Φουκουόκα, και πτήση για την πολυαγαπημένη Κορέα. Άλλο ένα μεγάλο πλεονέκτημα της ζωής εκεί είναι ότι ό,τι κι αν πάρεις (ψωνίσεις) στην Ιαπωνία, ειδικά όντας και μη-Κορεάτης, στην επιστροφή πίσω δεν σε ψάχνουν ιδιαίτερα στο ‘τελωνείο’. Θυμάμαι γύριζα γεμάτος ολοκαίνουργιους φακούς για τις Canon που είχα, τίποτε, καμμία ανησυχία. Έναν Δανό συνάδελφο βέβαια που επέστρεφε από σ/κ στη Φουκουόκα με την οικογένειά του, τον σταμάτησαν και του κατέσχεσαν κάτι που είχε αγοράσει ο έφηβος γιός του – ένα μικρό Ιαπωνικό σπαθί… Κάθε χώρα έχει τα περίεργά της λοιπόν.
Στο ταξί για το σιδηροδρομικό σταθμό του Ναγκασάκι.
Επαρχιακή Ιαπωνία, μέρος τριακοστό τέταρτο...
Το τρένο έχει και σαλόνι για ...κουβέντα.
(Επόμενο: Τόκυο – συνέδριο και ομιλία στην Τσίμπα με τις Ρωσίδες στο περίπτερο του Καναδά, ο σεισμός στο ξενοδοχείο στη μέση της νύκτας, το outlet κατάστημα της G-Shock, κι άλλα…)
Chiba, πλατφόρμα του σταθμού μετρό.
Στάλθηκε από: zikos
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 09:23:48 πμ »Ευχαριστούμε φίλε που τα μοιράζετε μαζί μας
Αυτά τα post είναι κόσμημα για το forum
Είναι πολύ χρήσιμο να ταξιδεύεις και να βλέπεις άλλες κουλτούρες και πολιτισμούς
Ειδικά σε μια χώρα σαν την Ιαπωνία
Ευχαριστούμε και πάλι
Αυτά τα post είναι κόσμημα για το forum
Είναι πολύ χρήσιμο να ταξιδεύεις και να βλέπεις άλλες κουλτούρες και πολιτισμούς
Ειδικά σε μια χώρα σαν την Ιαπωνία
Ευχαριστούμε και πάλι
Στάλθηκε από: WasteG8
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 09:00:23 πμ »Λες και καθόμασταν μαζί σου στο τρένο και δεν θέλαμε να γυρίσουμε πίσω.
Ευχαριστούμε Κωνσταντίνε.
Ευχαριστούμε Κωνσταντίνε.
Στάλθηκε από: Spyoly
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 08:01:45 πμ »Συγχαρητήρια Κωνσταντίνε που κατάφερες με τα κείμενα και τις φωτογραφίες σου να μας πάρεις μαζί σου συνταξιδιώτες στις περιπέτειες σου 👌👌👌
Στάλθηκε από: blah
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 06:25:14 πμ »Μια παρένθεση μιας και η κουβέντα έφερε τη σύγκριση των λαών της Ανατολής με τους Ιάπωνες.
Αν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για τη νεότερη ιστορία τους και να καταλάβει πραγματικά τι εστί Ιάπωνες και Ιαπωνία προτείνω τη σειρά podcast ιστορίας Supernova in the East του Dan Carlin.
Αν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για τη νεότερη ιστορία τους και να καταλάβει πραγματικά τι εστί Ιάπωνες και Ιαπωνία προτείνω τη σειρά podcast ιστορίας Supernova in the East του Dan Carlin.
Στάλθηκε από: blah
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 06:22:32 πμ »Κωνσταντίνε πραγματικά απολαυστικά τα κείμενα σου, με ταξίδεψαν ξανά στην Ιαπωνία.
Φανταστικό θέμα, σε ευχαριστούμε θερμά που το μοιράζεσαι μαζί μας και αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια.
Φανταστικό θέμα, σε ευχαριστούμε θερμά που το μοιράζεσαι μαζί μας και αναμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια.
Στάλθηκε από: Tangerine Dream
« στις: Οκτώβριος 09, 2021, 00:15:05 πμ »Ιμαμπάρι
Ένας πελάτης από την Ολλανδία (εταιρεία δηλαδή) ήθελε να κτίσει δύο χημικά πλοία, κι έκανε τότε μία διαπραγμάτευση μ’ένα Κινέζικο αλλά ταυτόχρονα και με ένα Ιαπωνέζικο ναυπηγείο. Το πήραμε εταιρικά πρέφα στην Ευρώπη, μου το σφύριξαν μετά εμένα στην Κορέα και παρ’όλο που μάλλον το συμβόλαιο θα γινόταν με τους Κινέζους, εγώ έστειλα ένα μήνυμα στο Ιαπωνικό ναυπηγείο μπας και χρειαστούν τίποτε ώστε να βοηθήσουμε αν μπορούμε. Εμείς λειτουργούμε ως τρίτο μέρος στη σχέση πλοικτήτου-ναυπηγείου.
Απαντά το ναυπηγείο λέγοντας ναι, κοιτάξτε, δεν έχουμε τη σιγουριά ότι μπορεί αυτό να γίνει φθηνά μιας και είμαστε Ιαπωνικό (ήτοι σχετικά ακριβό) ναυπηγείο και οι προδιαγραφές του πλοίου είναι εξειδικευμένες. Όμως μιλάμε με έναν ανταγωνιστή σας για τεχνικά θέματα και θέλουμε να προσπαθήσουμε.
Σκέπτομαι λοιπόν εγώ, να πάρω παραμάσχαλα έναν από τους δύο business development managers που είχα (ο οποίος μιλούσε και Ιαπωνικά, παρ’ότι ήταν Κορεάτης) και να πάμε από εκεί, να τους βοηθήσουμε τους ανθρώπους. Να δείξουμε παρουσία ως οργανισμός, και στη μικρή πιθανότητα αν κλείσει η δουλειά μεταξύ του Ολλανδού πελάτη και των Ιαπώνων (αντί για Κίνα) τότε έχουμε πιθανότητα να πάρουμε κι εμείς το συμβόλαιο, όχι ο ανταγωνιστής μας.
Κλείνουμε λοιπόν τα εισιτήρια να πάμε Ιμαμπάρι. Αεροπορικώς από Πουσάν για Όσακα (περίπου μιάμιση ώρα, αν θυμάμαι καλά), μετά τρένο Kyoto Express από το αεροδρόμιο Kansai για το κέντρο της Όσακα. Στο καπάκι αλλαγή τρένου και επιβίβαση στο γρήγορο Νοζόμι 700 (με τη μεγάλη μύτη) για να πάμε Όσακα-Οκαγιάμα, κάπου πάλι στη μιάμιση ώρα αλλά τούτη τη φορά με 300+ χιλιόμετρα την ώρα… Μετά από Οκαγιάμα αλλαγή σε μικρότερο τοπικό τρένο με προορισμό το Ιμαμπάρι.
Kyoto Express, από το αεροδρόμιο Κανσάι της Όσακα προς τον κεντρικό σταθμό Όσακα.
Μιά μέρα πριν το ταξίδι όμως έρχεται ξαφνικά ο Φεγγάρης (μίστερ Μουν τον έλεγαν τον άνθρωπο) και μου λέει, κύριε Κονς, δεν θα μπορέσω να έλθω αύριο στο Ιμαμπάρι, πρέπει να πάω στη Σεούλ για ένα πελάτη που βράζει και ωρύεται με μιά άλλη μαμακία που είχαν κάνει άλλοι (και την οποία εμείς έπρεπε να σβήσουμε). Καλά του λέω, να πας, η Σεούλ έχει φυσικά επείγουσα προτεραιότητα. Λόττο λέω πάλι (μέσα μου), νά’σου ξανά ταξίδι 2-3 ημερών όπου θα οργώσω αβάδιστα χιλιόμετρα μόνος με μιά κάμερα στο χέρι…
Φεύγω την άλλη μέρα λοιπόν, πετάω για Όσακα. Από το αεροδρόμιο Κανσάι (KIX) παίρνω το τρένο για τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Green Car πάντα όλα, στην Ιαπωνία το ‘green car’ σημαίνει ‘business class βαγόνι’. Μετά εκεί κλείνω το μεγάλο, γρήγορο Nozomi 700 για Okayama:
Το Νοζόμι 700 έχει διάταξη 2-3 εγκάρσια στην οικονομική θέση, και 2-2 στα Green Car wagons.
Στην ώρα του φυσικά (πάντα με ακρίβεια λεπτού) το Νοζόμι. Μετά από μιάμιση-δυό ώρες είμαστε στην Οκαγιάμα. Δεν ήθελα ήδη να τελειώσει η διαδρομή. Αυτό το δρομολόγιο πάει κάτω, Φουκουόκα, αν δεν απατώμαι. Ίσως μιά άλλη φορά να το κάνουμε κι αυτό. Κι όλα αυτά πριν δοκιμάσουμε και τη βόρειο Ιαπωνία, με το πανέμορφο νησί Χοκκάιντο. Εκεί μου έχουν πει έχει σε μέρη μίξη Ιαπωνικής με Ρώσικη ιθαγένεια (λόγω του ότι είναι το Βλαδιβοστόκ κοντά). Οι Ιαπωνεζο-Ρωσίδες είναι, λέει, σοκαριστικά όμορφες…
Η διαδρομή με το Νοζόμι:
Ειδικά στη διαδρομή από Οκαγιάμα προς Ιμαμπάρι, έβλεπες κάθε 15’-20’ πυρηνικό σταθμό κάπου ‘κει στο βάθος. Οι Ιάπωνες είναι πλήρως απελευθεωμένοι με το θέμα της παραγωγής ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια (ή τουλάχιστον ήταν ως ότου γίνει το μεγάλο ατύχημα στη Φουκουσίμα). Όντας χώρα με έλλειψη φυσικών πηγών για παραγωγή ενέργειας, αναγκάστηκαν να πάνε στην πυρηνική.
Και φθάνω στο Ιμαμπάρι. Είχε πιά βραδυάσει:
Πάω στο ξενοδοχείο, ένα ‘καλό’ ξενοδοχείο είχε όλο κι όλο το Ιμαμπάρι, όλοι οι Έλληνες μηχανικοί αλλά και πλοιοκτήτες που επισκέπτονται την πόλη για διαπραγματεύσεις ή παραλαβές νεότευκτων πλοίων, εκεί μένουν – στο ‘Ιμαμπάρι Χοτέλ’.
Τέλος πάντων, έρχεται η άλλη μέρα, έτοιμος για τη συνάντηση με το ναυπηγείο. Με τούτα και με τ’άλλα κι ανάμεσα σε αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους επικεφαλείς των τμημάτων του ναυπηγείου, φθάνουμε στο απόγευμα. Μου λέει ο πρόεδρος του ναυπηγείου, ένας καταπληκτικός άνθρωπος “...Σου έχω ετοιμάσει και το εισητήριο τρένου για Όσακα, στο κλείσαμε εμείς ως ελάχιστο ευχαριστώ για τη βοήθειά σας. Τί προτιμάς για βραδυνό;” (κλασική ερώτηση, το φαγητό μετά από επαγγελματικά ραντεβού είναι σχεδόν υποχρεωτικό στην Ασία). Λέω “...Οτιδήποτε…”
“...Καραόκε μετά, σου αρέσει να πάμε;” μου λέει.
Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα (σε ποιόν Ευρωπαίο ή Βορειοαμερικάνο δηλαδή αρέσει) αλλά οι επαγγελματικές συναντήσεις με ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες έτσι είναι. Λέω ναι, αφού ξέρω ότι είναι κομμάτι της κουλτούρας εκεί. Πάμε λοιπόν για ωραίο ψάρι σούπα πρώτα οι δυό μας, και μετά στο ‘δεύτερο στάδιο’ που ήταν ένα επαρχιακό μπαρ, άδειο εντελώς, με 3-4 κυρίες μέσα. Μία εκ των οποίων μία νεαρά σχετικά Ρωσίδα που (αν είναι δυνατόν δηλαδή) της έλειπε ένα δόντι. Πώς και ξέμεινε η κακομοίρα εκεί, ένας Θεός ξέρει… Παρακμή.
Σκέψου να χρειαστεί να ζήσεις εκεί κάποια χρόνια. Πώς θα βγουν; Κάποια στιγμή μου λέει ο πρόεδρος “...εσύ κάτσε με τα ‘κορίτσια’, εγώ πάω γιατί δεν θέλει η γυναίκα μου να αργώ…” Και νά’ταν και ωραία τα ‘κορίτσια’ να καθόμουν αλλά αφού δεν πίνω κιόλας, δεν με βλέπω. Αφήνοντας τα αστεία στην άκρη όμως, η φιλοξενία του προέδρου ήταν πραγματικά υποδειγματική.
Ξημερώνει η επόμενη μέρα. Κάνω check out από το ξενοδοχείο και παίρνω στα χέρια το σετ με κάθε εισητήριο που μου είχαν βγάλει. Μέσα στο φάκελο είχαν χειρόγραφο σημείωμα που μου εξηγούσε αναλυτικά ποιό τρένο παίρνω σε κάθε connection, ποιόν αριθμό θέσης θα έχω, κλπ. Ένα μικρό δείγμα του πού φθάνει η Ιαπωνική φιλοξενία και σεβασμός.
Ο σταθμός του Ιμαμπάρι, ένας απλός, μικρός επαρχιακός σταθμός:
Στο τρένο για Οκαγιάμα:
Και μετά πάλι αλλαγή τρένου στην Οκαγιάμα για να πάρω το ταχύ Νοζόμι με κατεύθυνση την ‘Οσακα.
Η επαρχιακή Ιαπωνία συνεχίζει να ξεδιπλώνεται καθώς το bullet train καλπάζει:
Μετά από σύντομο shopping στην Όσακα, πήρα πάλι το δρόμο για το αεροδρόμιο. Τη δουλειά τελικά δεν την πήραμε, ο πελάτης παρήγγειλε τα πλοία στο Κινέζικο ναυπηγείο (λόγω χαμηλότερου κόστους) αλλά δεν έχει σημασία. Η προσπάθεια έγινε, και το ταξίδι ήταν άλλη μία εμπειρία σε μία χώρα στην κουλτούρα της οποίας θες πολλά χρόνια για να μπορέσεις να μπεις και να καταλάβεις ουσιαστικά περισσότερα πράγματα.
(Επόμενο: “…Kάθε χρόνο τον Αύγουστο, την ημέρα της επετείου της ρίψης της ατομικής βόμβας από τους Αμερικανούς, όλο το Ναγκασάκι κλαίει...”)
Ένας πελάτης από την Ολλανδία (εταιρεία δηλαδή) ήθελε να κτίσει δύο χημικά πλοία, κι έκανε τότε μία διαπραγμάτευση μ’ένα Κινέζικο αλλά ταυτόχρονα και με ένα Ιαπωνέζικο ναυπηγείο. Το πήραμε εταιρικά πρέφα στην Ευρώπη, μου το σφύριξαν μετά εμένα στην Κορέα και παρ’όλο που μάλλον το συμβόλαιο θα γινόταν με τους Κινέζους, εγώ έστειλα ένα μήνυμα στο Ιαπωνικό ναυπηγείο μπας και χρειαστούν τίποτε ώστε να βοηθήσουμε αν μπορούμε. Εμείς λειτουργούμε ως τρίτο μέρος στη σχέση πλοικτήτου-ναυπηγείου.
Απαντά το ναυπηγείο λέγοντας ναι, κοιτάξτε, δεν έχουμε τη σιγουριά ότι μπορεί αυτό να γίνει φθηνά μιας και είμαστε Ιαπωνικό (ήτοι σχετικά ακριβό) ναυπηγείο και οι προδιαγραφές του πλοίου είναι εξειδικευμένες. Όμως μιλάμε με έναν ανταγωνιστή σας για τεχνικά θέματα και θέλουμε να προσπαθήσουμε.
Σκέπτομαι λοιπόν εγώ, να πάρω παραμάσχαλα έναν από τους δύο business development managers που είχα (ο οποίος μιλούσε και Ιαπωνικά, παρ’ότι ήταν Κορεάτης) και να πάμε από εκεί, να τους βοηθήσουμε τους ανθρώπους. Να δείξουμε παρουσία ως οργανισμός, και στη μικρή πιθανότητα αν κλείσει η δουλειά μεταξύ του Ολλανδού πελάτη και των Ιαπώνων (αντί για Κίνα) τότε έχουμε πιθανότητα να πάρουμε κι εμείς το συμβόλαιο, όχι ο ανταγωνιστής μας.
Κλείνουμε λοιπόν τα εισιτήρια να πάμε Ιμαμπάρι. Αεροπορικώς από Πουσάν για Όσακα (περίπου μιάμιση ώρα, αν θυμάμαι καλά), μετά τρένο Kyoto Express από το αεροδρόμιο Kansai για το κέντρο της Όσακα. Στο καπάκι αλλαγή τρένου και επιβίβαση στο γρήγορο Νοζόμι 700 (με τη μεγάλη μύτη) για να πάμε Όσακα-Οκαγιάμα, κάπου πάλι στη μιάμιση ώρα αλλά τούτη τη φορά με 300+ χιλιόμετρα την ώρα… Μετά από Οκαγιάμα αλλαγή σε μικρότερο τοπικό τρένο με προορισμό το Ιμαμπάρι.
Kyoto Express, από το αεροδρόμιο Κανσάι της Όσακα προς τον κεντρικό σταθμό Όσακα.
Μιά μέρα πριν το ταξίδι όμως έρχεται ξαφνικά ο Φεγγάρης (μίστερ Μουν τον έλεγαν τον άνθρωπο) και μου λέει, κύριε Κονς, δεν θα μπορέσω να έλθω αύριο στο Ιμαμπάρι, πρέπει να πάω στη Σεούλ για ένα πελάτη που βράζει και ωρύεται με μιά άλλη μαμακία που είχαν κάνει άλλοι (και την οποία εμείς έπρεπε να σβήσουμε). Καλά του λέω, να πας, η Σεούλ έχει φυσικά επείγουσα προτεραιότητα. Λόττο λέω πάλι (μέσα μου), νά’σου ξανά ταξίδι 2-3 ημερών όπου θα οργώσω αβάδιστα χιλιόμετρα μόνος με μιά κάμερα στο χέρι…
Φεύγω την άλλη μέρα λοιπόν, πετάω για Όσακα. Από το αεροδρόμιο Κανσάι (KIX) παίρνω το τρένο για τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Green Car πάντα όλα, στην Ιαπωνία το ‘green car’ σημαίνει ‘business class βαγόνι’. Μετά εκεί κλείνω το μεγάλο, γρήγορο Nozomi 700 για Okayama:
Το Νοζόμι 700 έχει διάταξη 2-3 εγκάρσια στην οικονομική θέση, και 2-2 στα Green Car wagons.
Στην ώρα του φυσικά (πάντα με ακρίβεια λεπτού) το Νοζόμι. Μετά από μιάμιση-δυό ώρες είμαστε στην Οκαγιάμα. Δεν ήθελα ήδη να τελειώσει η διαδρομή. Αυτό το δρομολόγιο πάει κάτω, Φουκουόκα, αν δεν απατώμαι. Ίσως μιά άλλη φορά να το κάνουμε κι αυτό. Κι όλα αυτά πριν δοκιμάσουμε και τη βόρειο Ιαπωνία, με το πανέμορφο νησί Χοκκάιντο. Εκεί μου έχουν πει έχει σε μέρη μίξη Ιαπωνικής με Ρώσικη ιθαγένεια (λόγω του ότι είναι το Βλαδιβοστόκ κοντά). Οι Ιαπωνεζο-Ρωσίδες είναι, λέει, σοκαριστικά όμορφες…
Η διαδρομή με το Νοζόμι:
Ειδικά στη διαδρομή από Οκαγιάμα προς Ιμαμπάρι, έβλεπες κάθε 15’-20’ πυρηνικό σταθμό κάπου ‘κει στο βάθος. Οι Ιάπωνες είναι πλήρως απελευθεωμένοι με το θέμα της παραγωγής ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια (ή τουλάχιστον ήταν ως ότου γίνει το μεγάλο ατύχημα στη Φουκουσίμα). Όντας χώρα με έλλειψη φυσικών πηγών για παραγωγή ενέργειας, αναγκάστηκαν να πάνε στην πυρηνική.
Και φθάνω στο Ιμαμπάρι. Είχε πιά βραδυάσει:
Πάω στο ξενοδοχείο, ένα ‘καλό’ ξενοδοχείο είχε όλο κι όλο το Ιμαμπάρι, όλοι οι Έλληνες μηχανικοί αλλά και πλοιοκτήτες που επισκέπτονται την πόλη για διαπραγματεύσεις ή παραλαβές νεότευκτων πλοίων, εκεί μένουν – στο ‘Ιμαμπάρι Χοτέλ’.
Τέλος πάντων, έρχεται η άλλη μέρα, έτοιμος για τη συνάντηση με το ναυπηγείο. Με τούτα και με τ’άλλα κι ανάμεσα σε αλλεπάλληλες συναντήσεις με τους επικεφαλείς των τμημάτων του ναυπηγείου, φθάνουμε στο απόγευμα. Μου λέει ο πρόεδρος του ναυπηγείου, ένας καταπληκτικός άνθρωπος “...Σου έχω ετοιμάσει και το εισητήριο τρένου για Όσακα, στο κλείσαμε εμείς ως ελάχιστο ευχαριστώ για τη βοήθειά σας. Τί προτιμάς για βραδυνό;” (κλασική ερώτηση, το φαγητό μετά από επαγγελματικά ραντεβού είναι σχεδόν υποχρεωτικό στην Ασία). Λέω “...Οτιδήποτε…”
“...Καραόκε μετά, σου αρέσει να πάμε;” μου λέει.
Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα (σε ποιόν Ευρωπαίο ή Βορειοαμερικάνο δηλαδή αρέσει) αλλά οι επαγγελματικές συναντήσεις με ανθρώπους από διαφορετικές κουλτούρες έτσι είναι. Λέω ναι, αφού ξέρω ότι είναι κομμάτι της κουλτούρας εκεί. Πάμε λοιπόν για ωραίο ψάρι σούπα πρώτα οι δυό μας, και μετά στο ‘δεύτερο στάδιο’ που ήταν ένα επαρχιακό μπαρ, άδειο εντελώς, με 3-4 κυρίες μέσα. Μία εκ των οποίων μία νεαρά σχετικά Ρωσίδα που (αν είναι δυνατόν δηλαδή) της έλειπε ένα δόντι. Πώς και ξέμεινε η κακομοίρα εκεί, ένας Θεός ξέρει… Παρακμή.
Σκέψου να χρειαστεί να ζήσεις εκεί κάποια χρόνια. Πώς θα βγουν; Κάποια στιγμή μου λέει ο πρόεδρος “...εσύ κάτσε με τα ‘κορίτσια’, εγώ πάω γιατί δεν θέλει η γυναίκα μου να αργώ…” Και νά’ταν και ωραία τα ‘κορίτσια’ να καθόμουν αλλά αφού δεν πίνω κιόλας, δεν με βλέπω. Αφήνοντας τα αστεία στην άκρη όμως, η φιλοξενία του προέδρου ήταν πραγματικά υποδειγματική.
Ξημερώνει η επόμενη μέρα. Κάνω check out από το ξενοδοχείο και παίρνω στα χέρια το σετ με κάθε εισητήριο που μου είχαν βγάλει. Μέσα στο φάκελο είχαν χειρόγραφο σημείωμα που μου εξηγούσε αναλυτικά ποιό τρένο παίρνω σε κάθε connection, ποιόν αριθμό θέσης θα έχω, κλπ. Ένα μικρό δείγμα του πού φθάνει η Ιαπωνική φιλοξενία και σεβασμός.
Ο σταθμός του Ιμαμπάρι, ένας απλός, μικρός επαρχιακός σταθμός:
Στο τρένο για Οκαγιάμα:
Και μετά πάλι αλλαγή τρένου στην Οκαγιάμα για να πάρω το ταχύ Νοζόμι με κατεύθυνση την ‘Οσακα.
Η επαρχιακή Ιαπωνία συνεχίζει να ξεδιπλώνεται καθώς το bullet train καλπάζει:
Μετά από σύντομο shopping στην Όσακα, πήρα πάλι το δρόμο για το αεροδρόμιο. Τη δουλειά τελικά δεν την πήραμε, ο πελάτης παρήγγειλε τα πλοία στο Κινέζικο ναυπηγείο (λόγω χαμηλότερου κόστους) αλλά δεν έχει σημασία. Η προσπάθεια έγινε, και το ταξίδι ήταν άλλη μία εμπειρία σε μία χώρα στην κουλτούρα της οποίας θες πολλά χρόνια για να μπορέσεις να μπεις και να καταλάβεις ουσιαστικά περισσότερα πράγματα.
(Επόμενο: “…Kάθε χρόνο τον Αύγουστο, την ημέρα της επετείου της ρίψης της ατομικής βόμβας από τους Αμερικανούς, όλο το Ναγκασάκι κλαίει...”)
Στάλθηκε από: Giorgos_I
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 23:48:07 μμ ».....σε ευχαριστούμε.
Θα ζήσουμε στιγμές, που δεν φανταζόμασταν ούτε στα καλύτερα όνειρά μας.
Συνέχισε σε εκλιπαρούμε
Σημ. Το 1996-7, όντας προϊστάμενος της Δ/νσης Εξαγωγών - Εξαγωγικού εμπορίου, συνεργάστηκα με κάποιους Ελληνες, σχετικά νεαρά άτομα, που είχαν πάει με πρόσκληση στην Ιαπωνία, ( μορφωμένα άτομα - οικονομολόγοι κλπ ), και αφού έμαθαν την γλώσσα για 1 χρόνο, μετά έκαναν και κάποια σεμινάρια κλπ, και στο τέλος, επέστρεψαν και έκαναν εμπορικές συμφωνίες. Πρέπει να έμειναν εκεί 2 με 2,5 χρόνια.
Ειχαν πλέον δημιουργήσει εδώ, ένα γραφείο εμπορίου, και οι 2-3 που γνώρισα προσωπικά, από το σύνολο αυτών που πήγαν, είχαν κάτι μικρά στρογγυλά σφραγιδάκια, την ας την πούμε "εμπορική " τους σφραγίδα, με τα κωδικά της δικαιοδοσίας τους να ενεργούν εμπορικές συμφωνίες εκ μέρους Ιαπωνικών οργανισμών.
Και είχαν αναφέρει κάποια από τα .................χαρακτηριστικά στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό, ή αν κάποια από αυτά τα άτομα μας διαβάζουν, .....................
Θα ζήσουμε στιγμές, που δεν φανταζόμασταν ούτε στα καλύτερα όνειρά μας.
Συνέχισε σε εκλιπαρούμε
Σημ. Το 1996-7, όντας προϊστάμενος της Δ/νσης Εξαγωγών - Εξαγωγικού εμπορίου, συνεργάστηκα με κάποιους Ελληνες, σχετικά νεαρά άτομα, που είχαν πάει με πρόσκληση στην Ιαπωνία, ( μορφωμένα άτομα - οικονομολόγοι κλπ ), και αφού έμαθαν την γλώσσα για 1 χρόνο, μετά έκαναν και κάποια σεμινάρια κλπ, και στο τέλος, επέστρεψαν και έκαναν εμπορικές συμφωνίες. Πρέπει να έμειναν εκεί 2 με 2,5 χρόνια.
Ειχαν πλέον δημιουργήσει εδώ, ένα γραφείο εμπορίου, και οι 2-3 που γνώρισα προσωπικά, από το σύνολο αυτών που πήγαν, είχαν κάτι μικρά στρογγυλά σφραγιδάκια, την ας την πούμε "εμπορική " τους σφραγίδα, με τα κωδικά της δικαιοδοσίας τους να ενεργούν εμπορικές συμφωνίες εκ μέρους Ιαπωνικών οργανισμών.
Και είχαν αναφέρει κάποια από τα .................χαρακτηριστικά στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Αν κάποιος γνωρίζει κάτι σχετικό, ή αν κάποια από αυτά τα άτομα μας διαβάζουν, .....................
Στάλθηκε από: Tangerine Dream
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 22:11:13 μμ »Τώρα λοιπόν μέσα σε μία χώρα που έχει την τεχνολογία ως ευαγγέλιό της, δεν είναι δυνατόν να μην εντυπωσιασθεί κανείς – ειδικά αν είναι αυτό που λέμε γκατζετάκιας. Άρχισα λοιπόν (πριν καν το καταλάβω) τις βόλτες και τις αγορές…
Στην αρχή γνώρισα τα πολυκαταστήματα Yodobashi Camera και Bic Camera. Αυτά ειδικά στις μεγάλες πόλεις τις Ιαπωνίας έχουν 6-7 δικούς τους ορόφους με τα πάντα μέσα. Όταν λέμε ‘τα πάντα’, εννοούμε από εργαλεία για ωρολογοποιό ως πλήρη γκάμα ακουστικών Hifi και σχεδόν όλους τους φωτογραφικούς φακούς σε στοκ (όπως και έξω σε display για δοκιμή). Τρελάθηκα, καθόμουν με τις ώρες και δοκίμαζα τα πάντα, έμπαινα το πρωί στο κατάστημα κι έβγαινα το βράδυ.
Στην πόρτα πανηγύρια, μέσα εξάρτηση και ενίοτε τρέλα άσκοπου καταναλωτισμού...
Όλα τα σώματα από dSLR Canon, Nikon, Pentax έξω, με όλους τους φακούς (ασφαλισμένα όλα με καλώδια συναγερμού αλλά ενεργά, άλλαζες φακούς πάνω σε ό,τι σώμα ήθελες και δοκίμαζες τη μηχανή…) Ανύπαρκτα πράγματα για την Ευρώπη. Όλα τα ακουστικά μουσικής σε έναν ατελείωτο τοίχο, από τα φθηνότερα ως τα ακριβότερα, όλα συνδεδεμένα για να τα φορέσεις άμεσα και να ακούσεις πώς παίζουν (ώστε να συγκρίνεις). Και κανείς να μη σε ενοχλεί για το παραμικρό…
Διαβατήριο στα χέρια τους ώστε να επισυνάψουν το tax free slip, και ξεκινάμε με EOS 1D Mark II N συν δύο φακούς, συν cable release, συν φίλτρα για τους φακούς συν συν...
Η ενότητα με τα ρολλά φιλμ σε ψυγείο.
Ο υπάλληλος ετοιμάζει (βγάζει links) στο πρώτο GS που αγόρασα. Yodobashi Όσακα, 2013.
Τιμές και μοντέλα Protrek, Ιούνιος 2013.
Ένα κάρο ηλεκτρικές ξυριστικές μηχανές, όλες σε λειτουργία για να τις δοκιμάσεις (όχι στο πρόσωπο φυσικά).
Αρκετά όμως με το shopping και τον καταναλωτισμό. Πάμε να συνεχίσουμε το σύντομο ταξίδι μας, αυτή τη φορά με τρένα. Έκανα άλλα τρία αξέχαστα επαγγελματικά ταξίδια. Το πρώτο ήταν σε μία μικρή πόλη που λέγεται Ιμαπμάρι (βρίσκονται πολλά μικρομεσαίου μεγέθους ναυπηγεία εκεί). Το δεύτερο ήταν στο περίφημο Ναγκασάκι. Το τρίτο ταξίδι ήταν στο Τόκυο, σε ένα μεγάλο ενεργειακό συνέδριο που γινόταν στην πόλη Chiba η οποία είναι εκθεσιακό/συνεδριακό κέντρο στα βορειο-ανατολικά περίχωρα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας.
Στη διάρκεια όλων αυτών των ταξιδιών είχα την τύχη και μπήκα σε αρκετά διαφορετικά τρένα, από μικρά ως μεγάλα. Γνωστή ανά την υφήλιο βέβαια η αγάπη των Ιαπώνων για τα τρένα όπως και η αριστεία τους στην άρτια ανάπτυξη ενός αποτελεσματικότατου σιδηροδρομικού δκτύου.
(Επόμενο: ταξίδι νούμερο ένα - Ιμαμπάρι…)
Στην αρχή γνώρισα τα πολυκαταστήματα Yodobashi Camera και Bic Camera. Αυτά ειδικά στις μεγάλες πόλεις τις Ιαπωνίας έχουν 6-7 δικούς τους ορόφους με τα πάντα μέσα. Όταν λέμε ‘τα πάντα’, εννοούμε από εργαλεία για ωρολογοποιό ως πλήρη γκάμα ακουστικών Hifi και σχεδόν όλους τους φωτογραφικούς φακούς σε στοκ (όπως και έξω σε display για δοκιμή). Τρελάθηκα, καθόμουν με τις ώρες και δοκίμαζα τα πάντα, έμπαινα το πρωί στο κατάστημα κι έβγαινα το βράδυ.
Στην πόρτα πανηγύρια, μέσα εξάρτηση και ενίοτε τρέλα άσκοπου καταναλωτισμού...
Όλα τα σώματα από dSLR Canon, Nikon, Pentax έξω, με όλους τους φακούς (ασφαλισμένα όλα με καλώδια συναγερμού αλλά ενεργά, άλλαζες φακούς πάνω σε ό,τι σώμα ήθελες και δοκίμαζες τη μηχανή…) Ανύπαρκτα πράγματα για την Ευρώπη. Όλα τα ακουστικά μουσικής σε έναν ατελείωτο τοίχο, από τα φθηνότερα ως τα ακριβότερα, όλα συνδεδεμένα για να τα φορέσεις άμεσα και να ακούσεις πώς παίζουν (ώστε να συγκρίνεις). Και κανείς να μη σε ενοχλεί για το παραμικρό…
Διαβατήριο στα χέρια τους ώστε να επισυνάψουν το tax free slip, και ξεκινάμε με EOS 1D Mark II N συν δύο φακούς, συν cable release, συν φίλτρα για τους φακούς συν συν...
Η ενότητα με τα ρολλά φιλμ σε ψυγείο.
Ο υπάλληλος ετοιμάζει (βγάζει links) στο πρώτο GS που αγόρασα. Yodobashi Όσακα, 2013.
Τιμές και μοντέλα Protrek, Ιούνιος 2013.
Ένα κάρο ηλεκτρικές ξυριστικές μηχανές, όλες σε λειτουργία για να τις δοκιμάσεις (όχι στο πρόσωπο φυσικά).
Αρκετά όμως με το shopping και τον καταναλωτισμό. Πάμε να συνεχίσουμε το σύντομο ταξίδι μας, αυτή τη φορά με τρένα. Έκανα άλλα τρία αξέχαστα επαγγελματικά ταξίδια. Το πρώτο ήταν σε μία μικρή πόλη που λέγεται Ιμαπμάρι (βρίσκονται πολλά μικρομεσαίου μεγέθους ναυπηγεία εκεί). Το δεύτερο ήταν στο περίφημο Ναγκασάκι. Το τρίτο ταξίδι ήταν στο Τόκυο, σε ένα μεγάλο ενεργειακό συνέδριο που γινόταν στην πόλη Chiba η οποία είναι εκθεσιακό/συνεδριακό κέντρο στα βορειο-ανατολικά περίχωρα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας.
Στη διάρκεια όλων αυτών των ταξιδιών είχα την τύχη και μπήκα σε αρκετά διαφορετικά τρένα, από μικρά ως μεγάλα. Γνωστή ανά την υφήλιο βέβαια η αγάπη των Ιαπώνων για τα τρένα όπως και η αριστεία τους στην άρτια ανάπτυξη ενός αποτελεσματικότατου σιδηροδρομικού δκτύου.
(Επόμενο: ταξίδι νούμερο ένα - Ιμαμπάρι…)
Στάλθηκε από: criss6
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 22:10:56 μμ »Μας έφτιαξες το βράδυ!
Αναμένουμε συνέχεια!
Sent from my iPhone using Tapatalk
Αναμένουμε συνέχεια!
Sent from my iPhone using Tapatalk
Στάλθηκε από: Tangerine Dream
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 21:19:55 μμ »Τα εξονυχιστικά καθαρά ταξί της Ιαπωνίας:
Στα ταξί η συνενόηση είναι ιδιαίτερα δύσκολη, οι οδηγοί όμως είναι πραγματικά ευγενέστατοι (σε επίπεδο που το βλέπεις μία φορά στα δέκα χρόνια στην Ευρώπη).
Επίσης, δύο αποσπασματικά δείγματα τοπικής μοντέρνας αρχιτεκτονικής, το πρώτο το ακριβότερο ξενοδοχείο στην πόλη (τότε, τουλάχιστον) και δεύτερο μία μονοκατοικία-μίνι μουσείο:
Οι Ιάπωνες έχουν κι αυτοί -ως εντελώς διαφορετική κουλτούρα από αυτή της Δύσης- τα δικά τους πράγματα στα οποία είναι φανατικοί και σχετικά μανιώδεις. Δύο από αυτά είναι το sushi (και πιό συγκεκριμένα ο τρόπος που σε πολλά μέρη προσφέρεται/σερβίρεται) αλλά και ο τζόγος…
^^ Εστιατόριο για ένα γρήγορο γεύμα στο σταθμό Χακάτα της Φουκουόκα (ο εν λόγω σταθμός είναι ό,τι λέμε εμείς σταθμός Ομονοίας για την Αθήνα, με τη διαφορά βέβαια ότι εδώ η έλλειψη καθαριότητας, η έλλειψη τάξης και ασφάλειας, όπως και πολλά άλλα ‘κακά’ απουσιάζουν).
Κάθεσαι λοιπόν να πάρεις ένα γεύμα στα γρήγορα, ξέρετε, εκεί με τους ιμάντες να γυρίζουν γύρω-γύρω και ό,τι περνά και το θες το τσιμπάς. Είσαι λοιπόν το ‘νούμερο 47’, στριμωγμένο στην θέση τηλεγραφείου που σου έχουν παραχωρήσει, εκεί που στη φωτό η κοπελίτσα με τα γυαλιά πατά πάνω στην ταμπλετο-οθόνη και παραγγέλνει το μαγευτικό ορεκτικό ή μικροσκοπικό κυρίως πιάτο της.
Και μετά έχεις και τους κουλοχέρηδες. Με το που βγαίνεις από την πόρτα του σταθμού, νά’σου δεξιά ένα μέρος με όλα αυτά τα μηχανήματα μέσα. Γνωστό βέβαια ότι οι Ασιάτες όλοι έχουν το τζόγο μέσα στο αίμα τους.
Και να δούμε και δυό-τρεις βραδυνές φωτό από τη Φουκουόκα, έτσι να πάρουμε μιά μικρή γεύση:
(συνεχίζεται...)
Στα ταξί η συνενόηση είναι ιδιαίτερα δύσκολη, οι οδηγοί όμως είναι πραγματικά ευγενέστατοι (σε επίπεδο που το βλέπεις μία φορά στα δέκα χρόνια στην Ευρώπη).
Επίσης, δύο αποσπασματικά δείγματα τοπικής μοντέρνας αρχιτεκτονικής, το πρώτο το ακριβότερο ξενοδοχείο στην πόλη (τότε, τουλάχιστον) και δεύτερο μία μονοκατοικία-μίνι μουσείο:
Οι Ιάπωνες έχουν κι αυτοί -ως εντελώς διαφορετική κουλτούρα από αυτή της Δύσης- τα δικά τους πράγματα στα οποία είναι φανατικοί και σχετικά μανιώδεις. Δύο από αυτά είναι το sushi (και πιό συγκεκριμένα ο τρόπος που σε πολλά μέρη προσφέρεται/σερβίρεται) αλλά και ο τζόγος…
^^ Εστιατόριο για ένα γρήγορο γεύμα στο σταθμό Χακάτα της Φουκουόκα (ο εν λόγω σταθμός είναι ό,τι λέμε εμείς σταθμός Ομονοίας για την Αθήνα, με τη διαφορά βέβαια ότι εδώ η έλλειψη καθαριότητας, η έλλειψη τάξης και ασφάλειας, όπως και πολλά άλλα ‘κακά’ απουσιάζουν).
Κάθεσαι λοιπόν να πάρεις ένα γεύμα στα γρήγορα, ξέρετε, εκεί με τους ιμάντες να γυρίζουν γύρω-γύρω και ό,τι περνά και το θες το τσιμπάς. Είσαι λοιπόν το ‘νούμερο 47’, στριμωγμένο στην θέση τηλεγραφείου που σου έχουν παραχωρήσει, εκεί που στη φωτό η κοπελίτσα με τα γυαλιά πατά πάνω στην ταμπλετο-οθόνη και παραγγέλνει το μαγευτικό ορεκτικό ή μικροσκοπικό κυρίως πιάτο της.
Και μετά έχεις και τους κουλοχέρηδες. Με το που βγαίνεις από την πόρτα του σταθμού, νά’σου δεξιά ένα μέρος με όλα αυτά τα μηχανήματα μέσα. Γνωστό βέβαια ότι οι Ασιάτες όλοι έχουν το τζόγο μέσα στο αίμα τους.
Και να δούμε και δυό-τρεις βραδυνές φωτό από τη Φουκουόκα, έτσι να πάρουμε μιά μικρή γεύση:
(συνεχίζεται...)
Στάλθηκε από: nostradamus
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 21:16:52 μμ »Τι θεματαρα!
Στάλθηκε από: BabisStinson
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 21:14:57 μμ »Subscribed. 
Στάλθηκε από: Beastaras
« στις: Οκτώβριος 08, 2021, 21:14:22 μμ »Περιμένουμε Κωνσταντίνε..