Για εμένα δεν είναι το θέμα εάν είναι πολιτικά ορθό ή όχι. Για εμένα είναι αν είναι ή όχι ουσιαστικά ορθό.
Καταλαβαίνω με ποια έννοια αναφέρεται το ξύλο στο σπίτι και υποθέτω λέγεται περισσότερο μεταφορικά.
Ωστόσο, όσο παιδιά έχω δει να βιώνουν τη βία από τους γονείς τους ως μέσο για να τα συνετίσουν, είναι αυτά που εκφράζονται με βία απέναντι στους συνομήλικους, αλλά και τους μεγαλύτερους.
Ποτέ δεν κτύπησα τα παιδιά. Τους φώναξα, έσπασα μια καρέκλα μια φορά ( ....κτύπησα το χέρι από θυμό και αγανάκτηση στο τραπέζι, βρήκε το χέρι την καρέκλα, πάει αυτή
), που ηταν λάθος. ΤΡΟΜΑΞΑΝ ! Και ήταν 15 ο μεγάλος.
Πάντα με άπειρη υπομονή, από δίπλα, με ΑΝΕΣΗ, για να σου μιλάνε. Αν τα τρομάξεις, ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΜΙΛΑΝΕ, και το έχασες το παιιχνίδι.
Να νοιώθουν ότι μπορούν να σου πουν ΤΑ ΠΑΝΤΑ, και ότι θα βρούν συμπαράσταση. Και ώωωωωωωωωωωωωωρες πολλές μαζί τους.
Οσες ώρες ΔΕΝ ήμουν στην εργασία, ήμουνα ΠΑΝΤΑ με τα παιδιά μου. Ουτε με φίλους, ούτε στο καφενείο, ούτε εκδρομές με τους συλλόγους της φώκιας. ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.
Τελευταίο παράδειγμα, που κάναμε την θητεία μαζί. Δεν είναι μπούλης, δεν το ζήτησε. Η μάνα στο νησί, και εγώ μ@λ@κ@ς
Επ
Ερ
Εσίας. Εκεί, δίπλα, να σας νιώθουν ότι είστε εκεί, και μπορούν να σας πουν το πρόβλημα. Να ζητήσουν βοήθεια.
Μόνον έτσι βοηθάτε. Αυτά που τα έβγαζα στο βουνό, στις κορφές από τα μονοπάτια, με τα χιόνια, πορείες ωρών, που έπιναν νερό από "εμφιαλωμένο" σταλακτίτη,
, σκληραγωγημένα στο μέτρο του δυνατού, πάντα ένοιωθαν έναν ΦΙΛΟ, που θα άκουγε το πρόβλημα και θα βοηθούσε. Και δεν πήγαιναν στον άλλο "φίλο", που , .......όλοι κατανοούν.
Ακούστε το, και μετά, πετάχτε το. Από δίπλα, φιλικά, με υπομονή και γερά νεύρα. Ειναι δύσκολο επάγγελμα το να είσαι γονιός, και δεν σπουδάζεται. Ατυχώς, το μαθαίνεις από το trial & error.
