Πρωί Σαββάτου, 7 του Φλεβάρη, και η άφιξη στο χώρο προετοιμασίας-εκκίνησης-τερματισμού.
Παρκάρισμα στη μαρίνα…
…έτοιμος, γεμάτος αυτοπεποίθηση και σιγουριά και βεβαιότητα και δύναμη και κουράγιο και αποφασιστικότητα…
…κάνω την αναγνωριστική μου βόλτα στο χώρο της εκκίνησης/τερματισμού.
Όπου ήδη έχουν ξεκινήσει οι των 40 χιλιομέτρων και έχουν συμπληρώσει 8ωρο και βάλε οι των 80 χιλιομέτρων.
Και εγώ ξεκινάω τις επαφές μου δια παν ενδεχόμενο…
Βρήκα και που αλλάζουμε…
…αλλά και την τελευταία στάση πριν την εκκίνηση!
Γίνονται και οι επαφές με τη συνδιοργανώτρια αρχή…
…και ρίχνω μια ματιά στην κορυφή που θα κατακτήσω!
Και…
ΙΔΟΥ!!!
Η αυτού Ποντιότης, ο κατακτητής πασών των κορυφών, ο αναμασών τοις βράχοις και πτύων αυτοίς χαλίκια, ο γητευτής του δάσους, ο ποιών μέτρα τα χιλιόμετρα, ο ταχύτατος, ο ακατάβλητος, ο πανέμορφος –φάτε τη σκόνη του κολάν μου Ντίμη και Μαυροπούλη!!!
Και μετά τα αποκαλυπτήρια –και τα αναρίθμητα αυτόγραφα και λιποθυμικά επεισόδια- η γη επανήλθε στην περιστροφική της κίνηση και ο αγώνας στα ίσα του…
Αυτός είναι ο τύπος που κέρδισε το 80άρι…
(Γατί: στις μπύρες τον έχω για ζέσταμα…)
Και εγώ βγάζω σέλφι με αυτούς που πλειοδότησαν στο διαγωνισμό!
Prokopis: οφίσιαλ τούριστ μεμοραμπίλια σαπλάιερ!
Theofilos: οφίσιαλ μπούτσερ εντ ρουμς του λετ!
Μια ομαδική με τα καρντάσια…
…και μια με τα μωβ χρονομέτρησης –το δικό μου είναι το καλύτερο!!!
Και αφού έγινε η εκκίνηση, όπου εδώ
μπορείς να παρακολουθήσεις τον κόσμο να φεύγει, τον κόσμο να χαιρετάει, μα τις γυναίκες να φωνάζουν εμένα, πήραμε τον ανήφορο όπως σου έχω περιγράψει πιο πάνω!
Ενδιαφέρουσα ήταν η στιχομυθία με τη Γιαπωνεζούλα που πέτυχα πριν τη μεγάλη ανάβαση…
-Αλό!
-Αλό!
-Γουέρ αρ γιου φρομ;
-Τζαπάν!
-Γουάου! (like Varoufakis, with one n)
-Γιου;
-Μι Πόντιος!
-Όου φαντάστικ!
-Φαντάστικ γιου σέι νάθιγκ!
-Οουκέι! Οουκέι! Μπάι μπάι!...
Ένα μικρό ισιωματάκι πριν την ανάβαση κι ευκαιρία για μια καρπίσια με non toxic Pontiac sweat…
Και φτάνω στα περίφημα σκαλιά, τα οποία αν έχεις καλή παρέα (πρώτη φορά τον είδα τον τύπο, αλλά ωραίος)…
…τα ανεβαίνεις ευκολότερα…
(δεν είναι χαμόγελο, λαχάνιασμα και σκάσιμο είναι αυτό που βλέπεις)
…αλλά είναι πολλά τα ρημάδια!
Και αφού τελείωσε η ανάβαση, όπου I saw Jesus soldier, I said the bishop Panagiotis και ξερωγωεντάξει, με αγαλλίαση είδα το μοναστήρι για να εκπληρώσω το τάμα μου!
Βρίσκω έναν τύπο και του λέω «καρντάση έχω κάνει ένα τάμα! Σε παρακαλώ τράβα όσες φωτογραφίες μπορείς!»
Κι ο τύπος έκπληκτος παρακολουθεί αυτό που δεν περίμενε ποτέ του να συναντήσει σε έναν αγώνα ορεινού τρεξίματος…
Μη σκας Πάνο!
Να είσαι σίγουρος ότι μπορώ να αλλάξω λουρί χωρίς να γρατζουνίσω το ρολόι ακόμα και κατά την είσοδο διαστημοπλοίου στη γήινη ατμόσφαιρα, χτυπώντας νεσκαφέ με το κουτάλι…
-Μεγάλε αυτό γιατί το κάνεις;
-Για δύο λόγους φίλε: ο ένας ότι είμαστε κάτι καμμένοι που το’χουμε το θέμα με τα ρολόγια και τα λουριά και ο άλλος λόγος είναι γραμμένος στο μανίκι!
Χειρουργικές κινήσεις λέμε! Μπορώ να το κάνω και στον ύπνο μου…
Έτοιμος!
Και αφού το τάμα εκπληρώθηκε και –πάω στοίχημα!- η πρώτη δρομική αλλαγή λουριού έλαβε χώρα…
…ξεκινάω την κατάβαση!
Το πράγμα από ένα σημείο και μετά είχε αρχίσει να ζορίζει. Είχα εξαντληθεί και οι κράμπες με γυροφέρνανε, ώσπου κάποια στιγμή, σαν επιφοίτηση, ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια ενός τιτανομεγιστοτεράστιου ανδρός δρομέως λέγοντος:
«Κι όταν η κούραση σε κυριεύει, μην πτοείσαι καλέ μου padawan: βρες τον καλύτερο γυναικείο κώλο που μπορείς εκείνη τη στιγμή και ακολούθα τον –αυτός θα σε οδηγήσει με ασφάλεια στον προορισμό σου…»
Όπερ και εγένετο!
Ακολούθησα πιστά την οδηγία του δασκάλου μου…
Και έφτασα στον τερματισμό!
Το ίδιο και οι Prokopis kai Theofilos…
…καθώς και γυναίκες, πολλές γυναίκες, πάρα πολλές γυναίκες!
Ο στόχος επετεύχθη στο ακέραιο:
Χρόνος 3 ώρες.
Αλλαγή λουριού.
Και όχι ασθενοφόρο.
Γι’αυτό και μετά το φαγητό που προσφέρθηκε στους δρομείς ήταν εξαιρετικό…
…αλλά ο ηλεκτρολύτης ήταν ακόμη καλύτερος!!!
Καταπληκτικέ μου Αναγνώστη έτσι έχουν τα πράγματα στη ζωή μου τον τελευταίο χρόνο: μεγάλη αλλαγή στην υγεία μου, μεγάλη αλλαγή στη διάθεσή μου, μεγάλη αλλαγή στο κορμί μου.
Ήταν μια περίεργη χρονιά. Είχε πολλά γεγονότα και δυστυχώς όχι όλα ευχάριστα. Μιας και είναι όλα όμως κομμάτι της ζωής, με έκαναν να εκτιμώ τη ζωή.
Να εκτιμώ την υγεία μου, να περιφρουρώ την υγεία μου, για να είμαι κοντά σε αυτούς που αγαπώ και πρέπει να τους στηρίξω. Ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά, η υγεία δεν είναι συντήρηση, είναι υποχρέωση. Δεν είναι δική μας, είναι των παιδιών μας.
Δε δικαιούμαι να πάθω τίποτα γιατί δε δικαιούμαι να αφήσω παιδική ψυχή να μεγαλώσει απροστάτευτη.
Να βρούμε ό,τι μας ηρεμεί, ό,τι μας γεμίζει γιατί η υγεία παρέχεται στο κορμί από την ψυχή…
