Να τολμήσω να πω κι εγώ τη γνώμη μου... (πω-πω σεντόνι που σας ετοίμασα)
Οι προβληματισμοί σε τέτοιου είδους διλήμματα -όπως αυτά που διάβασα στις σελίδες του παρόντος θέματος- είναι συνηθισμένα μεταξύ φανατικών συλλεκτών ή οπαδών κάποιου είδους προϊόντων, φαντάζομαι συμπεριλαμβανομένων των ρολογιών.
Οπότε πρέπει να μπουν σε τάξη κάποια πράγματα που αφορούν το ακριβό και το φθηνό, το original και το αντιγραμμένο προέλευσης Κίνας και την αποδοχή προϊόντων Κίνας που ΔΕΝ είναι όμως αντιγραφές και αφορούν δικές τους δημιουργίες.
Παράδειγμα Νο1: Ένα χειροποίητο ρολόι Ελβετικό ρολόι 100 ετών δε μπορεί παρά να είναι ακριβό και δεν είναι απαραίτητο ότι θα το αποκτήσει ένας δυνατά φραγκάτος, απλά οι πιθανότητες να ασχοληθεί ένας φραγκάτος με το σπορ είναι περισσότερες από έναν που κάτι του συνέβει στη ζωή και του έγινε εμμονή να ασχοληθεί με τα ρολόγια.
Παράδειγμα Νο2: Συλλέκτης μπορεί να γίνει και κάποιος τον οποίον τον ενδιαφέρουν εξαιρετικά αντίγραφα των πρωτοτύπων και να ξετρυπώνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά από μια εταιρεία που αντιγράφει αφήνοντας κάπου μια αξιόλογη δική της υπογραφή (για παράδειγμα κάποιο βασικό γρανάζι με συγκεκριμένη κοπή που αποδίδει έναν χαρακτηριστικό ήχο στο τικ-τακ του δευτερολεπτοδείκτη, καλύτερο του original).
Παράδειγμα No3: Φθηνά ρολόγια άλλης εποχής που όμως είναι αυθεντικά έχουν ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό που έπαψαν να υιοθετούν οι "μεγάλες" εταιρείες και συνεχίζει να γοητεύει κάποιους φαν.
Τι θέλω να πω, η γνώση και η πείρα επάνω σε ένα αντικείμενο δεν αποκτιέται μέσα σε μια μέρα, υπάρχει μια πορεία μέχρι να κατακτήσεις τέτοιες γνώσεις ώστε το παραπάνω δίλλημα να πάψει να σε απασχολεί.
Πολλές φορές άτομα που αποκτούν ένα συγκεκριμένο υψηλό επίπεδο κάποια ημέρα αισθάνονται προδομένοι από μια εταιρεία στην οποία είχαν υψηλή εκτίμηση. Ένας λόγος για παράδειγμα είναι πως μέχρι πρότινος κατασκεύαζαν ΟΛΟΚΛΗΡΟ το ρολόι μέσα στα εργαστήρια τους και σήμερα αποκαλύπτεται ότι το "x" τμήμα προέρχεται από φασόν ανάθεση σε άλλη μικρότερη ή μεγαλύτερη εταιρεία ρολογιών. Ο συνδυασμός ότι η υψηλή τιμή παραμένει υψηλή παρά τη "νέα" συνθήκη στη κατασκευή ρολογιών ΕΝΟΧΛΕΙ.
Για αυτό οι περισσότεροι συλλέκτες τελικά καταλήγουν σε vintage προϊόντα που ακριβοπληρώνουν για να έχουν το στοιχείο της αγνότητας του προϊόντος από κάθε άποψη.
Το να φτάσεις σε τέτοιο επίπεδο γνώσεων απαιτεί χρόνια, χρήμα και κόπο και πολλοί μπορεί ήδη να θεωρούν τον εαυτό τους "γνώστη" αλλά πιστέψτε με αυτή είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Γνώστης είναι αυτός που θα του δώσεις να κρατήσει για παράδειγμα ένα ελβετικό ρολόι 80+ ετών που δεν έχει ξαναδεί ποτέ στη ζωή του και από λεπτομέρειες θα αναγνωρίσει εξωτερικά τη χρονολογία κατασκευής και το πιθανό μηχανισμό που μπορεί να προέρχεται από τον "ψ" οίκο. Εγώ δε γνωρίζω από ρολόγια οπότε μη ψειρίσετε το παράδειγμα, προσπαθήστε να καταλάβετε την ουσία της πρότασης μου.
Μέχρι κάποιος να φτάσει σε αυτό το επίπεδο είναι λογικό να περάσει από 40 κύματα σε τέτοιου είδους διλλήματα και να αλλάζει γνώμη συχνά. Να είστε σίγουροι πως μετά από κάποια χρόνια οι περισσότεροι από εσάς που θα παραμείνετε συλλέκτες -έστω και αν ανταλλάζετε κομμάτια της συλλογής σας- θα είσαστε Watchnob και αυτό δε θα έχει να κάνει με τη τιμή ή με το αν είναι Κινέζικο.
Θα μπορούσε κάποιος από εσάς να είναι Watchnob και να σνομπάρει οτιδήποτε ανήκει στον Δυτικό κόσμο, επειδή έχει εντοπίσει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά σε ρολόγια χειρός που κατασκευαζόντουσαν από συγκεκριμένα Κινέζικα (για παράδειγμα) εργοστάσια στις αρχές του 20ου αιώνα...
Όλο το παραπάνω σεντόνι σας το γράφω για να φτάσω στο συμπέρασμα πως δεν γίνεται να ασχολείσαι με κάτι εξειδικευμένα ή ακόμη και να σου αρέσει κάτι περισσότερο από το μέσο όρο των ανθρώπων γύρο σου και να μη γίνεις snob. Φυσικά έρχεται η μέρα που ξέρεις πως δεν έχει νόημα η διαμάχη του δικού σου "σωστού" με του άλλου, καθώς ο σεβασμός που έχεις για τον συνάδελφο που έχει άλλες προτιμήσεις είναι σχεδόν υποχρεωτικά μεγάλος και γεννάται από το γεγονός πως γνωρίζεις πως έχει και αυτός μεγάλες γνώσεις αλλά διαφορετική κατεύθυνση στις προτιμήσεις του.
