Μερικές φορές η πραγματικότητα έχει περισσότερη φαντασία από τα παραμύθια. Ψάχνοντας για της μηχανές της Εμπέλ για να στηρίξω αυτό που πίστευα, δηλ. η 245 προέρχεται από τη Λεμανία 1340/1350, βρέθηκα σε αναπάντεχα αποτελέσματα. Για μένα ήταν προφανές πως μιας και η 245 έχει κεντρικά λεπτά χρονογράφου προερχόταν από τη Λεμανία 1340 που διέθεται κεντρικά λεπτά μιας και γνώριζα πως η Εμπέλ 137 προερχόταν από τη Λεμανία 1350, μια εξέλιξη της 1340 με tricompax διάταξη. Στην πορεία τα πράγματα αποδείχθηκαν διαφορετικά και συγχρόνως έμαθα και παράπλευρες ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Όλα ξεκινάνε στην αυγή της δεκαετίας του 80. Η κρίση του κουόρτζ βρίσκεται στην κορύφωσή της. Μεγάλες εταιρείες έχουν κλείσει και πολλές παραπέουν. Η Εμπέλ που έχει προσαρμοστεί με κουόρτζ μοντέλα και γνωρίζοντας επιτυχία με τη σειρά Σπορ Κλασσίκ θέλει να φτιάξει ένα hi-end μηχανικό χρονογράφο για να δυναμώσει το όνομά της. Ψάχνοντας για μηχανή δεν έχει πολλές επιλογές. 7750 και 5100. Όμως θέλει κάτι ντελικάτο. Στρέφεται στη Ζενίθ που είχε τον Ελ Πριμέρο, ξέροντας πως έχει σταματήσει να παράγει μηχανικά ρολόγια, ελπίζοντας πως θα την ξαναβάλει μπρος. Δε γνωρίζουν πως οι εργαλιομηχανές της έχουν καταστραφεί. Όμως ένας παλιός τεχνίτης της Ζενίθ φύλαξε στο γκαράζ του τις παλιές μηχανές που πήγαιναν προς καταστροφή. Έτσι το 1982 βγάζει η Εμπέλ μηχανικό χρονογράφο με την καλίμπρα 134 που είναι ο Ελ Πριμέρο. Αλλά ως γνωστόν πολλές ελβετικές εταιρείες αρέσκονται στο να βαφτίζουν με το όνομά τους τις μηχανές που προμηθεύονται. Το ρολόι δεν είναι μόνο επιτυχία για την Εμπέλ αλλά και για τη Ζενίθ που αναγεννάται ο Ελ Πριμέρο. Έτσι στα τέλη του 80 η Ζενίθ ανακοινώνει στην Εμπέλ πως η παραγωγή δεν θα μπορεί να καλύψει τη ζήτηση κι έτσι θα σταματήσει να την προμηθεύει. Αφού καλύφθηκε για λίγο καιρό με την 7750 αποφασίζει το 1989 πως πρέπει να εξελίξει δικό της χρονογράφο μιας και στην εικόνα της Εμπέλ ταιριάζει tricompax χρονογράφος και μάλιστα αρκετά λεπτός. Έτσι αναθέτει στο σχεδιαστικό γραφείο της, το CEC 2 που έως τότε σχεδίαζε κουόρτζ μηχανές, τη σχεδίαση ενός αυτόματου χρονογράφου. Τότε έρχονται σε επαφή με την Ουλίς Ναρντέν που γνωρίζουν πως την ίδια περίοδο θέλει να αναπτύξει ένα διηνεκές ημερολόγιο, έτσι ώστε μέσω της συνεργασίας να καταμεριστούν τα έξοδα. Τι σχέση όμως έχουν οι φαινομενικά άσχετες μηχανές; Την κοινή βάση. Ένα διηνεκές ημερολόγιο είναι εξαιρετικά ενεργοβόρο οπότε ένας χρονογράφος αποτελεί μία καλή βάση μιας και διαθέτει απόθεμα ισχύος και τρόπου διαχείρισης της. Αρχικά αποφασίστηκε για επιπλέον εξοικονόμηση να χρησιμοποιηθεί ένας υπάρχον χρονογράφος ως βάση. Πάλι οι επιλογές είναι οι εξής δύο αλλά ανεπαρκείς. Οπότε η Νουβέλ (πια) Λεμανία βγάζει από το συρτάρι την επί 15 χρόνια ξεχασμένη 1340 που ήταν πολύ πιο ραφιναρισμένη μηχανή απ' την 5100. Η μηχανή τους κάνει και μετά από 5 χρόνια εξέλιξης βγαίνει ο καρπός της συνεργασίας. Η μεν Ουλ.Ν. βγάζει το διην. ημερολόγιο του Λούντβιχ Έχσλιν (με πάνω από 200 μέρη εκ των οποίων μόνο τα 52 προέρχονται από τη Λεμανία), η δε Εμπέλ την καλίμπρα 137 στη σειρά 1911, που δεν έχει πια σχεδόν καμία σχέση με την 1340. Ενδεικτικά αναφέρω, tricompax αντί κεντρικά λεπτά, φόρτιση δύο κατευθύνσεων αλά Πέλατον (πρώτη φορά σε χρονογράφο), μικρορύθμιση Triovis, 27 ρουμπίνια αντί για 17 και το βασικότερο, ύψος μόλις 6,4χιλ. όταν η 1340 είχε 8χιλ και ο Ελ Πριμέρο 6,5χιλ! έτσι η Εμπέλ κατασκεύασε ένα πραγματικό hi-end χρονογράφο υψηλής ωρολογοποιείας. Συμφωνήθηκε με τη Λεμανία πως θα μπορούσε η ίδια να χρησιμοποιήσει τη νέα μηχανή και πως δε δεσμεύονταν Εμπέλ και Ουλ.Ν. με τη Λεμανία ως προς την προμήθεια της βάσης, κάτι που αργότερα φάνηκε χρήσιμο όταν το Σουότς γκρουπ αποφάσισε την παύση διάθεσης Λεμανία μηχανών σε τρίτους. Η Λεμανία τη βάφτισε 1350 και την πούλησε στη Rainer Brand και με την πρόσθεση ρετούρ εν βολ την πούλησε στη Μπρεγκέ ως 1372 (τώρα Μπρεγκέ 582Q). Οπότε εδώ συναίβει το αντίθετο από το σύνηθες. Μία εταιρεία μηχανών παίρνει από εταιρεία ρολογιών μια μηχανή. Γι' αυτό και εσφαλμένα κυκλοφορεί στο ίντερνετ πως η 1340 είναι πια η 1350 και πως η 137 προέρχεται από την 1350.
Το 1992 (πριν να βγει η 137) αποφασίζεται απ' την Εμπέλ η παράλληλη εξέλιξη της 139 που είναι πιο κοντά στη διαμόρφωση της Λεμανία 1340. Μένει όμως στα συρτάρια μέχρι το 2007 οπότε τη βγάζει στην αγορά η νέα διοίκηση υπό το γκρουπ Μοβάντο. Στην 139 υπάρχει κάτω από το 12 ένα παράθυρο τόξου κύκλου 120 μοιρών των 30 λεπτών χρονογράφου. Εκεί ένας κεντρικός τριπλός δείκτης καταγράφει τα λεπτά.
Και φέτος μετατρέπεται η 139 σε 245 (δύο 45'; ). Αλλάζει το γρανάζωμα των λεπτών του χρονογράφου και μία πλήρη περιστροφή πραγματοποιήται σε 90'. Έτσι το το παράθυρο είναι 180 μοιρών, ο κεντρικός λεπτοδείκτης διπλός και μετρά 45' βεβαίως. Στο έξι οι 12 ώρες αντικαταστάθηκαν από 16 45λεπτα.
Μετά από αυτό το ωραίο ταξίδι αναζήτησης, να 'σαι καλά τζωρτζ, βλέπω με άλλο μάτι την Εμπέλ.
