Τώρα να σας πω κάτι;
Ρολόγια είχα, και όπως οι περισσότεροι γνωρίζετε, είχα σχεδόν ό,τι γνωστό και περιζήτητο παίζει. Συν το ότι έχω δοκιμάσει πραγματικά τα πάντα από τις περισσότερες δυνατές εταιρείες.
Τα μόνα που δεν έχω δοκιμάσει είναι minute repeaters, με την εξαίρεση ενός JLC το οποίο ήταν μοντέλο 2009 / LE 100 κομμάτια (Master Grande Tradition ref. Q5011410). Μεγάλο, σχετικά δύσχρηστο, ακριβό, πολύπλοκο.
Τώρα η ζωή με έφερε εδώ κάτω, κι όσο κι αν φαίνεται πως δοκιμάζω, στην ουσία δεν έχω πραγματική τράβηξη για κάτι συγκεκριμένο. Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Έχω ξεσυνηθίσει να φορώ καθημερινά ρολόϊ στον καρπό, μου προκαλεί αποστροφή όταν θέλω να φορέσω κάτι κι έχει μείνει (άρα πρέπει να το κουρδίσω), σε κάθε είδους ζέστη ιδρώνω λίγο ή αρκετά και ούτε ατσάλινο μπρασελέ ούτε δερμάτινο λουρί με βολεύει, κ.ο.κ.
Παλιά πήγαινα σε δοκιμές και όλη τη μέρα μετά σκεπτόμουν αυτά που δοκίμασα, έγραφα εντυπώσεις, κλπ. Τώρα δεν είναι το ίδιο.
Εχθές πήγα στη JLC, είχα μια ωραία εμπειρία αλλά δεν ένιωσα και κάτι το ξεχωριστό. Κατ'αρχάς τα περισσότερα ρολόγια τους τα γνωρίζω, τα έχω δοκιμάσει και φορέσει. Από τα απλά ως (ακόμη περισσότερο) τα βαριά κομμάτια, Duometre, Master Cylindrique Tourbillion κλπ. Πιό πολύ τα βαριά έχω δοκιμάσει, κι όχι αυτά τα απλά τα dressy.
Εχθές έβαλα αυτά τα ρολογάκια και δεν ήταν κάτι το συγκλονιστικό εδώ που τα λέμε. Δεν το γράφω έτσι υποτιμητικά, αλλά ρε παιδιά ρολόι το ένα ρολόι και το άλλο. Απλά μπορεί αυτό που δοκίμασες το πρωί να κοστίζει Χ Ευρώ, και το άλλο που θα δοκιμάσεις αύριο να κοστίζει ΧΧΧΧ Ευρώ. Έτσι είναι αυτά.
Από τα Reverso λοιπόν περίμενα περισσότερα, τα δερμάτινα λουριά τους εντάξει ήταν αλλά όχι και κάτι το σπέσιαλ. Έχει, λέει, silver dial μέσα με guilloche' δουλειά. Τα ξέρουμε, και το guilloche' πολλών Breguet προσωπικά μου αρέσει πολύ περισσότερο.
Το Polaris καλώς αλλά πιό μετρημένες οι απλές εκδόσεις πάρα κάτι βαρύ (αν και το διηνεκές είναι τίμιο σε σχεδίαση και τιμολόγηση). Μπορείς όμως να αγοράσεις ρολόι που δεν το βλέπεις χωρίς 'κοντά' γυαλιά; Δηλαδή ρε παιδιά, κάπου έχουμε ξεχάσει τα βασικά. Μιλάγαμε νωρίτερα σήμερα με το Χρήστο, να το Polaris perpetual από 'δω, να από 'κει - εμένα δεν μου κάνει γιατί δεν το βλέπω, τελεία και παύλα. Πώς να το κάνουμε δηλαδή. Και να μπορώ να τα δώσω τα εκατόν είκοσι χιλιάρικα Ντίρχαμς, είναι δυνατόν να πάω να πάρω ρολόι που το βλέπω μόνο με γυαλιά +2.00; (τίποτε εναντίον του φίλτατου Χρήστου φυσικά)
Το άλλο, το Polaris Chrono, είναι μεγάλο. 42-άρι. Πανέμορφο μπλε dial, αλλά ρε φίλε είναι μεγάλο. Παραδέξου το (στον εαυτό μου μιλάω). Αν δεν κάνει το ρολόι ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΡΝΕΙΣ, τέρμα τα δίφραγκα. Δεν πάει νά'ναι ό,τι θέλει, διηνεκές, Πατέκ, Ματέκ, Παπαρέκ, είναι μεγάλο. Ενώ το άλλο, το απλό Polaris automatic με τις δύο κορώνες είναι ακόμη πιό μαζεμένο. Πιό βολικό, πιό τίμιο, πιό κατάλληλο. Απλά πράγματα.
Βαρέθηκα όλα αυτά τα χρόνια τις παπαρολογίες τους, πιάστο και κοίτα το από πίσω, είναι σαν πόλη ολόκληρη (το Dato), πάρε λούπα να δεις αυτό, πάρε κάτι άλλο να δεις εκείνο, τα σκαλίζουν μόνο 6 άνθρωποι στο εργοστάσιο και ο καθένας γνωρίζει ποιό ρολόι έχει σκαλίσει, και κάθε άλλη βλακεία που λένε για να συντηρούν το μάρκετινγκ που πρέπει να κάνουν.
Μου είναι αδιάφορο πόσοι το σκαλίζουν, πόσοι το τρίβουν, πόσοι το κοιτάνε με λούπα. Και πέντε εκατομμύρια Ευρώ να είχα στην άκρη τα ίδια ακριβώς θα έγραφα και θα έλεγα.
Εγώ θέλω ένα ρολόι που να έχει ένα όμορφο dial το οποίο το κοιτάς και σε κάνει να χαμογελάς, να μου αρέσει στο πώς κάθεται στον καρπό μου σαν ρολόι, να αντέχει τα νερά, να μπορώ να το πάρω σε ταξίδι μαζί μου, να έχει κάποια καλή ποιότητα στα χρήματα που προτίθεμαι να δώσω και ταυτόχρονα να μην είναι ιδιαίτερα λεπτεπίλεπτο, συν το να μπορώ να το βρω για αγορά εύκολα - όχι να περιμένω 5 χρόνια ή να πρέπει να βάλω βύσμα για να το αποκτήσω σε τιμή λιανικής.
Τοποθέτηση ατύχησα να κάνω (πούλησα στη λάθος στιγμή αυτά που είχα) οπότε ας πάνε να τα βάλουν στα μουσεία, έτσι για να είμαστε ειλικρινείς. Μερικά είναι πολύ όμορφα κομμάτια, αλλά τα μεταξωτά εσώρουχα θέλουν και μεταξωτά οπίσθια. Όταν τελειώσεις με όποιο άλλο θέμα πρέπει να στρώσεις ή να βελτιώσεις στη ζωή σου, κι έχεις και ένα σεβαστό ποσό στην άκρη, ε, εντάξει τότε πήγαινε στη μπουτίκ της Lange και αγόρασε το παραμύθι τους. Δεν τίθεται καν θέμα πως τα ρολόγια που φτιάχνουν είναι μαζί με τα Greubel Forsey τα καλύτερα στον κόσμο. Αλλά η ζωή ούτε τελειώνει, ούτε αρχίζει εκεί.
Το βράδυ εχθές που γύρισα πίσω, εντάξει, έκατσα κι έγραψα κάποια πράγματα αλλά μετά κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Το μόνο που δεν σκεπτόμουν ήταν τα JLC που δοκίμασα. Θα κάνω μερικές δοκιμές ακόμη σε βάθος χρόνου αλλά βλέπω προς το παρόν ότι έχει ξεφουσκώσει η όρεξή μου - κι αυτό παραδόξως μου αρέσει, γιατί κατά βάθος πιστεύω πως υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνει ή να ανησυχήσει για αυτά κανείς.
Συγγνώμη αν κούρασα, αλλά την ειλικρινή μου άποψη λέω και μετά από ένα τόσο μακρύ ταξίδι με τα ρολόγια (το οποίο δεν έχει τελειώσει) δεν θέλω να σταματήσω τον εαυτό μου από το να μοιράζομαι εμπειρίες και σκέψεις.
