Ναι, αγοράζεις το συγκεκριμένο, και όταν έρθει η ώρα για σέρβις, καθάρισμα-λάδωμα-ρύθμιση-στεγανοποίηση, θα το πάς στον Μαστρο-Βρασίδα, στην γωνία, που είναι παληός μάστορας, φτιάχνει και κούκους, ξέρει τις ΕΤΑ, και έχει και καλές τιμές. 
Τέλος κύριοι, στην .....................τρισκατάρατη θα παένουν οι αντίστοιχοι για σέρβις, και ότι λάχει. 
Το GS, ή το ΜΜ, θα το πήγαινες στον Μαστρο-Βρασίδα ? SEIKO είναι, και αυτός φτιάχνει 5-άρια από το 1970. 
Αν και λίγο off-topic, μια που το 2019 έκανα service 6-7 ρολόγια, εκ των οποίων τα 2 Omega της σχετικά υψηλής κατηγορίας τιμής, ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις.
- Όταν μιλάμε για ακριβό ρολόι, και ειδικά για Rolex, θα πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι αν δεν εμπιστευόμαστε 100% τον τεχνικό μας, μπορούμε να βρεθούμε ακόμη και με άλλη μηχανή, ή να μας βουτήξουν parts και να τα αντικαταστήσουν με μαιμούδες.Στο συγκεκριμένο forum δεν ασχολούμαστε με κλώνους κλπ, αλλά μιας και τελευταία ασχολούμαι με το ενδεχόμενο του να φτιάξω ένα frankenstein βασισμένο σε case τύπου submariner (και τα υπόλοιπα parts άσχετα με R), διαπίστωσα το πόσο διαδεδομένο είναι το να κατασκευάζουν κλώνους Rolex (με πολλές φορές 4-ψήφιο κόστος) μεν, αλλά με όσα περισσότερα αυθεντικά parts μπορούν. Έτσι θα διαπιστώσει κανείς κλώνους που έχουν πχ αυθεντικό κρύσταλλο και δείκτες ή δεν ξέρω και γω τι άλλο.
Δε θα μου έκανε καμία εντύπωση λοιπόν κάποιος τυχαίος τεχνικός να "τζούρνευε" parts που εμείς δε θα καταλαβαίναμε ποτέ ότι έχουν αλλαχθεί.
- Γίνεται πολύ συχνά αναφορά στο ότι το ρολόι είναι πάθος και πως όταν ψωνίζουμε δεν θα πρεπε να μας νοιάζει το κόστος του service.Αυτό το θεωρώ εντελώς λάθος προσέγγιση. Αν κανείς αγαπά τα ρολόγια, θα πρέπει να τα σέβεται ως κατασκευές και να τα φροντίζει. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μπορεί να αντέξει το κόστος των απαιτοπύμενων service.
Τα δύο Omega που επισκέυασα πρόσφατα ανήκουν στο στενό οικογενειακό μου κύκλο. Και τα 2 ψωνίστηκαν σε μια εποχή που οι κάτοχοι μπορούσαν να τα συντηρήσουν, ενώ πλέον δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Το αποτέλεσμα ήταν το ένα (γυναικείο quartz) να βρίσκεται χρόνια κλεισμένο στο ντουλάπι με χαλασμένη πλακέτα, ενώ το άλλο (χρονογράφος seamaster) να μην έχει κάνει service σχεδόν για 15-16 χρόνια.
Ειδικότερα για το seamaster, η αντιπροσωπεία ζητούσε 600 ευρώ. Το ποσό αυτό μπορεί να θεωρείται νορμάλ στο χώρο των ωρολογόφιλων, αλλά θα μου επιτρέψετε να το βρίσκω ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟ. Αν κάποιος δεν είναι αληθινά εύπορος, απλά αιμορραγεί εις βάρος της οικογένειάς του για να κάνει το "χόμπυ" του.
Πάμε όμως τώρα στο πιο "αστείο" κομμάτι. Το εν λόγω seamaster, το πήγε ο κάτοχός του πριν 2-3 χρόνια σε ένα μαγαζί για service. Μην μπορώντας να δώσει τα 600, έδωσε 220, υποτίθεται για πλήρες service. Το αποτέλεσμα? Εκτός του ότι κλάταρε μετά από 2 χρόνια και εκτός του ότι στο διάστημα αυτό είχε χειρότερη χρονομετρία και από SKX, οταν τελικά το άνοιξε ο δικός μου τεχνικός, με πήρε τηλέφωνο και ορκιζόταν πως το ρολόι είναι άθικτο εσωτερικά και πως δεν υπάρχει περίπτωση να έχει γίνει service ποτέ.
Στο δια ταύτα: ένας νέος στο χώρο θα πρέπει να γνωρίζει:
1. ότι η κα..λα του για χρονογράφο έναντι ενός ρολογιού με λιγότερα complications, σημαίνει αυτόματα και πολύ ακριβότερο service.
2. ότι αν θελει να έχει πιθανότητες να βρει αρκετους τεχνικούς που θα χρεώσουν λιγότερα από την αντιπροσωπεία, καλό θα είναι το ρολόι να φορά κάποιον δημοφιλή μηχανισμό.
3. ότι αν αγαπά το ρολόι που θέλει να αγοράσει θα πρέπει να το συντηρήσει με κόστος που δε θα είναι ούτε 1 ούτε 1/2 ούτε 1/3 του μισθού του - και τα τρία αυτά ποσοστά θεωρώ πως ένας σώφρων άνθρωπος θα έπρεπε να τα θεωρεί απαγορευτικά.
Συγχωρέστε με. Δεν είμαι ούτε ξερόλας ούτε θέλω να κρίνω το πως χαλάει ο καθένας τα λεφτά του. Απλώς εκφράζω κάποιες πρόχειρες σκέψεις.
