Πολύ ποιοτική εταιρεία. Χάρη και στην Εμπέλ μπορούμε σήμερα να μιλάμε για μηχανικά ρολόγια.
Στα μέσα του 70 με παρουσίαση καινούριων σειρών καταφέρνει να αυξήσει την παραγωγή της και να μην νοιώσει καθόλου την κρίση του κουόρτζ. Αρχές του 80 όταν οι λοιποί ψυχοραγούσαν κι έψαχναν πως θα σταματήσουν την παραγωγή μηχανικών μηχανισμών η Εμπέλ βλέποντας μακριά λανσάρει μηχανικό χρονογράφο με τον Ελ Πριμέρο. Αυτή η κίνηση έσωσε τη Ζενίθ. Έτσι άρχισε ο κόσμος σιγά σιγά να ξανακούει για το μηχανικό ρολόι. Αρχές του 80 η Ωμέγα ήταν το ελβετικό ανέκδοτο, η Ζενίθ σχεδόν άγνωστη, η Χόιερ σκιά του ευατού της, η Μπράιτλιν μόλις προσπαθούσε να ξανανοίξει υπό νέο ιδιοκτησία. Η Εμπέλ αντιθέτως είχε αποκτήσει τέτοια φήμη που ξεπερνούσε τη Ρόλεξ που φαινόταν πασέ. Θυμάμαι στα Χανιά τους κοσμηματοπώλες να κάνουν χρυσές δουλειές με τα ρολόγια της, γιατί ήταν πολύ γνωστή στους Γερμανούς και φθηνότερη στην Ελλάδα. Αρχές 90 εξελίσσει δικές της μηχανές. Το 1994 όμως πωλείται και συγκατοικεί με τη Λεμανία και την Μπρεγκέ. Το 1999 πωλείται στο LVMH κι εκεί ξεκινά το πισωγύρισμα, μιας και πριμοδοτούνται Ζενίθ και Χόιερ. Ευτυχώς το 2005 εξαγοράσθηκε από τη Μοβάντο κι από τότε πάει καλύτερα.
