To ρολόϊ στον καρπό, χαρτιά/links πάνω σου ανάμεσα σε σημειώσεις/άλλα χαρτιά σου, και πριν αναχωρήσεις για Αθήνα (ιδεατά αν υπάρχει χρόνος) το κουτί το ταχυδρομείς από κάποιο υποκατάστημα ταχυδρομείου εκεί, με προορισμό τη διεύθυνσή σου στην Ελλάδα.
Όλα βέβαια εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες όπως τί χρόνο θα έχεις εκεί, από που θα πάρεις ρολόϊ (αν πάρεις), τί κατηγορία τιμής θα είναι το ρολόϊ, κλπ. Φερ'ειπείν αν το ταξίδι είναι επαγγελματικό και δεν ταξιδεύεις μόνος τότε πολλές φορές δεν υπάρχει ιδιαίτερη ελευθερία και χρόνος για ψώνια ή/και επίσκεψη στο ταχυδρομείο. Αντιθέτως, αν έχεις καθεστώς τύπου consultant/ελεύθερου επαγγελματία και τυχαίνει να ταξιδεύεις μόνος, τότε ρυθμίζεις/στήνεις το ταξίδι αλλιώς απ'την αρχή και βάζεις μέσα χρόνο και για 'σένα...
Πάντως με ρολόϊ και κουτί πάνω σου, έστω με το πρώτο να είναι στον καρπό και το δεύτερο να είναι στο checked-in baggage, δεν θα πρότεινα να επιχειρήσεις να μπεις μέσα στο return leg. Αυτή είναι βέβαια η συντηρητική άποψη. Οι πιθανότητες να σε σταματήσουν εδώ είναι σχετικά μικρές, αλλά πάντα υπάρχουν.
Όλοι οι υπάλληλοι του τελωνείου στο εκάστοτε αεροδρόμιο κάνουν αυτή τη δουλειά κάθε μέρα, επί χρόνια. Νομίζουμε ότι με το να είμαστε χαλαροί ή κρύβοντας τα πράγματα από 'δω κι από 'κει πως μπορούμε να τους ξεγελάσουμε ή να περάσουμε απαρατήρητοι, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. To μάτι τους έχει εκπαιδευθεί και 'κόβει' κόσμο από μακριά πολύ εύκολα, συν το ότι έχουν πλήρη πληροφόρηση (πριν περάσεις την ''κόκκινη' ή 'πράσινη' έξοδο) σχετικά με ποιά πτήση είχες αναχωρήσει, με ποιά πτήση έφθασες, και σε ποιά θέση καθόσουν...
Το αν (ειδικά εδώ στην Ελλάδα, στο Ελ. Βεν.) χρησιμοποιούν όλες αυτές τις πληροφορίες είναι άλλο θέμα. Εδώ ανέκαθεν ήταν σχετικά ήπιοι και από λίγο έως πολύ χαλαροί, το οποίο πάντα δουλεύει υπερ μας. Old school, να σε ανοίξουν και να σου κάνουν ένα χονδρικό ψάξιμο με το χέρι για να βρουν την 'κάμερα από Σιγκαπούρη' (στο κουτί της) κλπ. Λες κι αν έχεις πάρει ρολόϊ ή φωτογραφική μηχανή με φακούς θα τά'χεις όλα στο κουτί όπως τα αγόρασες.
Όμως ποτέ δεν επαφίεσαι, ποτέ.
HKIA, ο διάδοχος του θρυλικού Kai Tak.Στα προηγμένα αεροδρόμια του εξωτερικού τα πράγματα (checked-in baggage) σκανάρονται στο αχανές κομμάτι του baggage belt που τρέχει πίσω εκεί που είμαστε εμείς περιμένοντας τις αποσκευές μας. Βλέπουν τα πάντα - λ.χ. αν έχουν οι βαλίτσες σου μέσα μεγάλα κουτιά, φαγητά, counterfeit goods, κλπ. Ανάλογα με το αεροδρόμιο άφιξης η έμφαση εκεί δίνεται στα πράγματα που τους καίνε πιό πολύ (υπάρχουν 'δύσκολα' αλλά κι 'εύκολα' αεροδρόμια, ανάλογα με το τί συζητούμε). Εμφανίζονται τέλος πάντων μετά οι βαλίτσες στο carousel, οι τελώνες ήδη παρακολουθούν προσεκτικά ποιός θα τσιμπήσει την τάδε βαλίτσα, και μόλις πας να περάσεις απ'το 'πράσινο' σε πλησιάζουν ξαφνικά "...
γειά σας, από πού έρχεστε, έχετε κάτι να δηλώσετε..." κλπ. Φυσικά θα σε ανοίξουν, αλλά είναι στημένο το παιχνίδι, είναι διαβασμένοι.
Αυτό που μόλις έγραψα γίνεται σε κομβικά αεροδρόμια της Ασίας για παράδειγμα από το 2008, τουλάχιστον. Τα Χριστούγεννα του 2008 είχαμε πάει στο Hong Kong για τις γιορτές (από Κορέα) με τη μητέρα μου, που με είχε επισκευθεί από Ελλάδα. Τότε ήταν στο HKG που πήρα το SDDS, που μόλις είχε βγει, κομμάτι Basel 2008. Της λέω της μάνας μου, μην πάρεις τσάντες κόπιες, στην Κορέα η LV και η Hermes πρεσσάρουν πολύ το τελωνείο και τα κυνηγούν αυτά διότι ως εταιρείες έχαναν τότε πολύ revenue κάθε χρόνο.
Εν τω μεταξύ τα είχα ψάξει από πριν τα πράγματα μέσω παλαιών συμμαθητών απ'το πανεπιστήμιο, κι ήξερα ότι στο Mongkok (ένα προάστιο του HKG όπως λέμε εδώ Μαρούσι) έχει τα πιό μαγγιώρικα μαγαζιά για φωτογραφικά, ηλεκτρονικά, κλπ. Το Mongkok είχε όμως και εξαιρετική ντόπια αγορά, street market. Την αμολάω λοιπόν μια μέρα τη μάνα μου εκεί, και μου γυρίζει πίσω στο ξενοδοχείο το απόγευμα με 7-8 τσάντες σούπερ ποιοτική απομίμηση Chanel, Dior, και λοιπά (€18 περίπου έκαστη). Και σα να μην έφθανε αυτό, στην επιστροφή με Dragonair (ΚΑ) για Busan (PUS) μου βάζει κι όλες τις τσάντες στην ίδια βαλίτσα....
Hong Kong, Αύγουστος '08. Το σώμα εδώ, όλα τα υπόλοιπα εκεί...Προσγειωνόμαστε λοιπόν στο Busan, τραλαλα τραλαλο, περιμένουμε να βγει η τελευταία μας βαλίτσα, τίποτε. Πέρασαν σχεδόν όλες οι βαλίτσες των επιβατών, είχε ήδη φύγει βέβαια το πλήρωμα και σχεδόν όλοι οι επιβάτες, κι οι Κορεάτες μας είχαν αφήσει τελευταίους για να δουν σε ποιόν ανήκει η βαλίτσα... Εμφανίζεται επιτέλους κάποια στιγμή η βαλίτσα στο carousel, την τσιμπάμε και ανυποψίαστοι πάμε να φύγουμε. Ωπ, στο τελωνείο μας σταματούν και μας βάζουν διακριτικά στην άκρη. Λένε ανοίξτε παρακαλώ. Προσέξτε τώρα, μας ζητούν να ανοίξουμε μόνο τη συγκεκριμένη βαλίτσα, και βάζουν το χέρι για ψάξιμο
ακριβώς εκεί που ήταν οι τσάντες-κόπιες. Τσουπ, να κι αυτή, να κι αυτή, κλπ. Ήξεραν επ'ακριβώς τί είχαμε, αλλά και πού το είχαμε. Τέλος πάντων, να μην μακρυγορώ, τις κράτησαν όλες για καταστροφή.
Στη Γερμανία (FRA / MUC) γνωρίζω επίσης πως εδώ και χρόνια ανοίγουν επιλεκτικά checked-in baggage στο transit, δηλαδή βαλίτσα που πάει π.χ. Shanghai -> Athens via Franfurt με Lufthansa (LH). Τσιμπάς εσύ τη βαλίτσα σου στο carousel του Ελ. Βελ. και έχοντας άγνοια πας να βγεις έξω, νομίζεις πως και να σε σταματήσει κανείς θα πεις ότι από Schengen έρχεσαι. Αμ δε. Ξέρουν ακριβώς από πού έρχεσαι, πόσο καιρό είχες κάτσει εκεί, κι αν είχες και κάτι στη βαλίτσα πιθανόν το γνωρίζουν ήδη οι Γερμαναράδες που φυσικά το διεβίβασαν άμεσα στους εδώ, προ αφίξεώς σου.
Και για να επανέλθω στην ερώτησή σου με αφορμή το επικείμενο ταξίδι στην Ελβετία, ή γενικά όπου αλλού, ακόμη πιό solid είναι αν βάλεις faux invoice στο πακέτο που θα στείλεις Ελλάδα (αν στείλεις). Έχει κι άλλες λεπτομέρειες αλλά ας το σταματήσω εδώ διότι public forum είναι το GWF...
Εσύ cockpit class με το GS GMT στον καρπό, κι εμείς πιό πίσω με τις κεμπάγιες...Triple seven (standard, όχι W), regional SQ J class configuration, SIN-DXB leg, early 2009.Έχω αφήσει κουτιά (ολοκαίνουργια) μέσα σε αεροπλάνα κι αεροδρόμια, ουκ ολίγα. Από κουτί για Rolex Daytona μισό-μισό ως IWC Laureus DaVinci flyback chrono (αριθμημένο κουτί...), Cartier, Casio, Seiko, κλπ. Δεν την τραβάς τη ζαριά, έστω κι αν είναι πολύ λίγες οι πιθανότητες. Ειδικά αν έχεις κάποιο καλό κομμάτι πάνω σου. Ακριβές dSLR και καλοί φακοί είναι ακόμη πιό δύσκολα λόγω μεγέθους, πρέπει να τά'χεις φορτισμένα και με κάποιες υποτυπώδεις φωτό ήδη τραβηγμένες κλπ. ώστε αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του να δείξεις ότι και καλά δεν είναι καινούργια.
Στη Ν. Κορέα όποτε είχε watch fair (π.χ. τότε που γινόταν η Basel) για καμμιά δεκαριά μέρες μετά στο αεροδρόμιο της Seoul είχα μάθει πως την έστηναν για ντόπιους που είχαν πάει Ελβετία, μη φέρουν κανένα δυνατό κομμάτι πίσω. Το Πάσχα του 2009 ήλθα Ελλάδα για 4-5 μέρες από Ν. Κορέα (Μ. Παρασκευή με Τρίτη του Πάσχα), μόνο το ταξίδι τότε πήγαινε-έλα ήταν μιάμιση μέρα αλλά τέλος πάντων γκομενικός ήταν ο σκοπός οπότε τό'κανα. Μία μικρή χειραποσκευή πάνω μου μόνο, τίποτε άλλο, και πέταγα μπροστά βέβαια.
Με το που επέστρεψα πίσω στην Κορέα λοιπόν, μόλις πέρασα το immigration στο Incheon, πάω να βγω και με τσιμπάνε κατ'ευθείαν. Στην άκρη παρακαλώ, να περάσω από scanner, μου ψάχνουν την τσάντα που είχα, κλπ. Καθαρός ήμουν αλλά θέλω να πω δηλαδή, τα βλέπουν όλα, τα πάντα. Ξέρουν ποιός είσαι, πού πάς, με ποιόν πετάς μαζί, πού κάθεσαι στο αεροπλάνο. Με το που έφυγα τότε για 4 μέρες 5 χιλιάδες χιλιόμετρα one way ταξίδι, κτύπησαν τα alarm στο σύστημα. Στην επιστροφή με περίμεναν. Σου λέει τί βαράει αυτός. Απλό.
Παντού και πάντα, το καλύτερο είναι να περνά κανείς όσο πιό απαρατήρητος γίνεται, στο μέτρο που αυτό είναι φυσικά δυνατό.
