Λίγα κομμάτια τα οποία θα τα είχα όλα σε μόνιμο rotation, ανοικτά δηλαδή για χρήση, τα μισά στο γραφείο και τα άλλα μισά στο σπίτι.
Αυτό έχω κάνει, δηλαδή.
Θα διάλεγα (έχω διαλέξει ουσιαστικά)
- δύο Parker που να με βολεύουν στο χέρι (ένα Jotter κι ένα άλλο)
- δύο μολύβια UNI-Mitsubishi στο γραφείο (2Β) μαζί με long ξύστρα Lyra ή KUM κι ένα μηχανικό στο σπίτι (Ιαπωνικό, 0.9mm διότι στα 0.5 και 0.7mm σπάω τα lead refills, βάζω πολύ δύναμη)
- μία πένα, εδώ θα έλεγα κάτι σχετικά απλό, ως €150-200 αξία, πιθανόν Ιαπωνικό / ακόμη κι ένα Lamy με nib που έχει δοκιμαστεί και τυχαίνει να είναι πολύ γλυκό, ή ίσως και μία Pelikan (600-άρα, 800-άρα ακόμη καλύτερα αλλά είναι πιό ακριβή)
- τα υπόλοιπα 2-3 Pilot ball pen / gel style 0.5-0.7mm, και ένα 0.3mm σε περίπτωση που κάποιος θέλει να το χρησιμοποιήσει για annotations
- και χαρτί βέβαια Ιαπωνικό ή Rhodia / Clairefontaine
Στα ball pen Parker έχω clone refills από Κίνα, από τα έτη 2016-2019 που παραγγέλναμε από eBay και πέρναγαν όλα άνετα κάτω από €20. Δουλεύουν πάρα πολύ καλά.
Δεν προτείνω 'βαριά' κομμάτια, λ.χ. από Montblanc και πάνω, έχουν μεγάλη διάμετρο και βάρος, δεν είναι για παρατεταμένη γραφή ούτε για γρήγορες σημειώσεις - δεν είναι εύχρηστα συν το ότι προκαλούν τον υπόλοιπο κόσμο στο γραφείο. Το 2015 μου έκλεψαν ένα ball pen στο γραφείο, είχα φύγει να πάω σε πελάτη και άφησα το σημειωματάριό μου ανοικτό στο κοινόχρηστο meeting room, με το στυλό πάνω. Πριν δύο μέρες από την κλοπή μου το είχε κάνει πελάτης δώρο, και σε μία εβδομάδα έφευγα μόνιμα για Ελλάδα (επαναπατριζόμουν).
Πρέπει να μου το έφαγαν οι Μπαγκλαντέσιοι μηχανικοί-επιθεωρητές που είχαμε στο γραφείο, ένας από αυτούς του είχε πάρει το διαβατήριο το Υπουργείο εξωτερικών διότι μία υπηρέτρια που είχαν στο σπίτι τους έκανε μήνυση για ενδο-οικιακή βία (πρέπει να την είχε σκοτώσει στο ξύλο για να του πάρουν το διαβατήριο), και τον είχα κυνηγήσει διότι από τα κεντρικά μου είχαν πει "...ή θα κανονίσει να καθαρίσει το όνομά του ή θα τον διώξεις..."
Είχα παλαιότερα στο γραφείο την 149, που είναι η ναυαρχίδα πένα της ΜΒ και γράφει ομολογουμένως όμορφα (σε συνδυασμό με το ότι στο χέρι μου καθόταν πάρα πολύ καλά). Την χρησιμοποιούσα όταν υπέγραφα πιστοποιητικά πλοίων, σκούρο κίτρινο/μπεζ χοντρό χαρτί κλπ. Αλλά η κάθε δουλειά μπορεί να γίνει με πολλά διαφορετικά εργαλεία, δεν χρειάζεται κάποιος τόσο βαρύ κομμάτι για να κάνει μια απλή δουλειά.
Το μελάνι στην πένα πρέπει πάντοτε να είναι εύκολο, να μην έχει θέματα με κατακάθιση και ελάττωση υγρασίας μέσα στην πένα. Αν λ.χ. πας ένα ταξίδι και δεν γράψεις για 2-3 εβδομάδες. Σε αυτό το σημείο οι Γερμανικές πένες είναι βολικές, λ.χ. Lamy, Pelikan, MB δεν καταλαβαίνουν τίποτε, έρχεσαι μετά από ένα μήνα, πιάνεις την πένα και γράφεις με τη μία. Αν έχεις κάνει το λάθος κι έχεις βάλει περίεργα Γαλλικά ή ό,τι άλλο μελάνια, τρέχα γύρευε. Βέβαια τη χαρά που σου δίνει ένα απίθανο χρωματικά Γαλλικό ή Ιαπωνικό μελάνι δεν σου τη δίνουν άλλα, αλλά όπως έχουμε ξαναπεί κάθε πράγμα στον καιρό του.
