Βαδίζει πανω στον Καρπο μου, όπως η νύχτα
στον ανέφελο ουρανό που φωτίζεται από τα άστρα
στο βλέμμα και στην μορφή του φοράει
ό,τι πιο υπέροχο, λαμπερό και σκοτεινό
διυλισμένο στο απαλό φως,
που ο παράδεισος δεν επιτρέπει στην αυθάδικη την ημέρα
Μία λιγότερη αχτίδα, μια περισσότερη σκιά,
την ανείπωτη του χάρη θα χαλούσαν,
εκείνη που κυματίζει σε κάθε Lug
ή που φωτίζει απαλά τους δεικτες του
εκεί που οι χτυποι του ακουγονται με τόση γλύκα
πόσο αγνός, πόσο αγαπημένος είναι ο τόπος που κατοικούν
Σε αυτόν εδώ τον χρονογραφο, πάνω από αυτό το δεικτη
ήρεμα κι απαλά, αλλά τόσο εκφραστικά,
τα χαμόγελα που νικούν, τα χρώματα που αστράφτουν
που εξιστορούν ημέρες με τόση καλοσύνη
τον νου που βρίσκεται σε ηρεμία με όλα αυτά
μια καρδιά με τόσο αθώα αγάπη…
ΥΓ-Το αυθεντικο ποιημα ειναι του Λορδου Βυρωνα το She Walks in Beauty
