Επίσης, και οι φιάλες, μπήκαν σε "πρόγραμμα", για τους απαραίτητους ελέγχους, προκειμένου να μην υπάρχουν ατυχήματα. Και λόγω των πιέσεων, μέχρι και 300 ατμόσφαιρες, οι ελλειπώς συντηρημένες / ελεγχόμενες φιάλες, ήταν "βόμβες".
Οι φιάλες πεπιεμένου αέρα, υπόκεινται στις διατάξεις ελέγχου των δοχείων πιέσεως, είτε αυτά είναι λέβητες, δεξαμεναί πίεσης, ακόμα και οι θερμοσίφωνες, έχουν κάποιες προδιαγραφές. Κατασκευαστικές, ( τις παρακάμπτουμε ), και ελέγχου κατά την διαρκεια της υπηρεσίας τους.
Οι φιάλες πεπιεσμένου αναπνευσίμου αέρα, αυτές που έχουν στην πλάτη οι δύτες, οι πυροσβέστες, ή κάποιοι διασώστες, είναι συνήθως μεταλλικοί κύλινδροι, που περιέχουν αέριο ( αέρα, μίγματα, κλπ ) υπό πίεση.
Η βασική ύλη, είναι συνήθως ο σίδηρος, με όλα τα προβλήματά του, βάρος και οξείδωση. Εναλλακτικά, υπάρχουν αλουμινίου, ή συνθετικών υλικών, αλλά αυτά, σε άλλη συζήτηση.
Οι φιάλες καταδύσεων, δεν έχουν τοσο μεγάλο θέμα με το βάρος, τουλάχιστον, μέχρι να τις πάμε στο ...νερό.
Αλλά, οι των άλλων εφασρμογών, έχουν. Φανταστείτε έναν πυροσβέστη, να επιχειρεί με στολή, προστατευτικά, να προσπαθεί να σας σώσει, έστω είστε 75 κιλά, και να έχει και την συσκευή, με μια φιάλη που ειναι 6-7-8 10 κιλά επιπλέον. Γονάτισε.
Οπότε, αν θέλετε να σας διασώσουν, ...........αδυνατίστε
Σημ. Οσο πιο μεγάλη η προσπάθεια, τόσο μεγαλύτερη η κατανάλωση αέρα. Οπότε, ενώ μια φιάλη μπορεί να αντέξει σε εμένα πχ 25 λεπτά, επειδή είμαι ψύχραιμος, κάνω αναπνοές γιογκα, ελέγχω την αναπνοή και τις κινησεις μου, σε κάποιον άλλον, σε πανικό, με λαχάνιασμα, και στρές, μπορεί να αντέξει το μισό.
Κάθε ένας κυλινδρος, φέρει μια ταυτότητα, έναν αριθμό μητρώου, και βάσει αυτού, τηρείται αρχείο. Φέρει και άλλα στοιχεία, αλλά τα αγνοούμε προς το παρόν
Στην κατασκευή, καταγράφεται το βάρος της φιάλης, και κατά τα χρόνια υπηρεσίας, στους ελέγχους, παρακολουθείται, για να φανεί η φθορά.
Κάθε φορά που ανοίγεται, ελέγχεται εσωτερικά, οπτικά, ( ...βάζουμε ειδικό φακο εσωτερικά και κάνουμε λεπτομερή έλεγχο ) για οξειδώσεις και άλλα στοιχεία ρύπανσης, καθαρίζεται, και πλέον καθαρή, ζυγίζεται, και εφόσον το βάρος της, δηλαδή θεωρητικά η αντοχή
(1), παραμένει σε συγκεκριμένα επίπεδα, εφαρμόζουμε υδραυλική δοκιμη.
(1) Η αρχή αυτή στηρίζεται στην θεωρητική αποδοχή ότι η φθορά είναι αναλογικά παντού, οπότε, αν διατηρεί το ποσοστό του βάρους που ορίζεται, τα τοιχώματα διατηρούν την αντοχή τους. Αλλά αυτό, ΔΕΝ ισχύει πάντα.
Ο έλεγχος, περιλαμβάνει και το εξωτερικό, για κτυπήματα, βαθουλώματα, παραμορφώσεις, που μπορεί να αλλοιώνουν την κατανομή των φορτίων από την άσκηση πίεσης, αρα να είναι επικίνδυνα. Μια τέτοια φιάλη, ή επισκευάζεται ( ...με υδραυλική πίεση, αν ξέρεις τι κάνεις
) , ή πάει, ........Χαλυβουργική.
Η υδραυλική δοκιμή, συνίσταται στην υποβολή της φιάλης, στην πίεση δοκιμής, ( αναγράφεται στον κύλινδρο ). Αυτή συνήθως είναι 1,5 φορά πάνω από την πίεση λειτουργίας. πχ λειτουργία στις 300 ατμ., δοκιμη, στις 450,
Η υδραυλική δοκιμή, γίνεται σε ειδική δεξαμενή, όπου με διάφορά μέσα, προστατεύεται το προσωπικό και η εγκατάσταση, από τυχούσα έκρηξη.
Αν περάσει και την υδραυλική δοκιμη, μετά τον οπτικό έλεγχο και καθαρισμό, σφραγίζεται, και επανέρχεται στην χρήση.
Αναλόγως χρήσης, η φιάλη πρέπει να ελέγχεται, σε πιο σύντομα διαστήματα από τα καθοριζόμενα από την νομοθεσία. Προέχει ΠΑΝΤΑ η ασφάλεια, και όχι το τυπικό. πχ
Μία φιάλη, που χρησιμοποιείται σχεδόν κάθε μέρα, γέμισμα - άδειασμα, σε συνθήκες χαμηλών θερμοκρασιών, έχει μεγαλύτερες υγροποιήσεις, άρα και επακόλουθα οξειδώσεων, αρα πιθανές φθορές.
Μία φιάλη που χρησιμοποιείται, 20 φορές το καλοκαίρι, και μένει αδειανή και ανοικτη ( βαλβίδα ), και ανάποδα τοποθετημένη, σε ένα θερμαινόμενο δωμάτιο βίλας, έχει λιγότερες φθορές, οπότε, πάει με τον .......νόμο.
Το αρχείο, είναι σημαντικό, και πρέπει να συνοδεύει κάθε φιάλη, σε όλη της την ζωή, είτε την πουλάμε, είτε την χαρίζουμε, την δανειζόμαστε, κλπ. Αν μας "χαρίσουν " μία φιάλη, δεν την γεμίζουμε, αν δεν κάνουμε όλους τους ελέγχους.
Πάνω στην φιάλη, είναι μια βαλβίδα, που και αυτή έχει τις διαδικασίες της. Το βασικότερο όμως, είναι ο έλεγχος των σπειρωμάτων και της εφαρμογής, μια και λόγω θέσης, υφίσταται πολλά κτυπήματα, από πτώσεις, κακό χειρισμό, κλπ.
Και η βαλβίδα, εφαρμόζει στην φιάλη με ένα σπείρωμα. Η Αχίλλειος πτέρνα του συστήματος. Αυτό το σπείρωμα, από κακούς χειρισμούς, βιάζεται, από στραβοβιδώματα σκιτζήδων, από κακές εφαρμογές, από υγρασίες-σκουριές.
Και πιο συχνό είναι να "φεύγουν" βαλβίδες, επιστόμια, παρά να "ανοίγουν" φιάλες.
Κλείνοντας, αυτήν την περιληπτική αναφορά, να ξανατονίσω.
Οι φιάλες, και ο υπόλοιπος εξοπλισμός κατάδυσης, ΠΡΕΠΕΙ να φροντίζονται. Ειναι θέμα ζωής. Αν στα 20 μέτρα, μείνεις χωρίς αέρα και σε πιάσει πανικός...........
Να ένας λόγος για το ζευγάρι σου, και την εκπαίδευση. Σε είδε, τον είδες, σου έδωσε αέρα, .......σωθήκατε.
Και η συντήρηση, σε πιστοποιημένους τεχνικούς, που ξέρουν τι να κάνουν και πως.
Δεν ξεχνάμε ΠΟΤΕ. Ο βυθός, είναι μαγευτικός, αλλά είναι ένας άλλος κόσμος. Εχθρικός για τον άνθρωπο. Αρα ?
