44mm ειναι μεγαλο; Για κοπιαστε!!!

[Ευρυάναξ]

Copy-paste απο Μηχανη του χρονου

Όταν ο μεγαλύτερος αρχαιοκάπηλος της ιστορίας, ο λόρδος του Έλγιν, ολοκλήρωσε την κλοπή των γλυπτών του Παρθενώνα, προσπάθησε να «ρίξει στάχτη» στα μάτια των Αθηναίων και να «εξιλεωθεί» για την πράξη του. Το 1814 δώρισε στην πόλη ένα μεγάλο κρουστικό ρολόι, το οποίο όχι μόνο έγινε αποδεκτό προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις, αλλά τοποθετήθηκε πάνω σε ένα πύργο μέτριου ύψους, στην Παλιά Αγορά της Αθήνας....
Το «ρολόι του Ελγίνου» όπως ήταν γνωστό, αποτελούνταν στην πραγματικότητα από τέσσερα διαφορετικά ρολόγια που είχαν τοποθετηθεί σε κάθε μια από τις πλευρές του κακοφτιαγμένου πύργου. Έφερε μάλιστα  επιγραφή στα λατινικά που σήμαινε «Θωμάς, Κόμης του Έλγιν, στους Αθηναίους εδώρισε ωρολόγιον και οι Αθηναίοι πολίτες το έστησαν το 1814». Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης το ρολόι υπέστη μεγάλες φθορές και δεν λειτουργούσε, ενώ μετά την απελευθέρωση και τα τέσσερα ρολόγια εξαφανίστηκαν. Ο Λουδοβίκος της Βαυαρίας, πατέρας του Όθωνα, έδωσε εντολή να γίνουν οι απαραίτητες επισκευές και φρόντισε να στείλει ένα ρολόι που κοσμούσε τον παλιό πύργο. Τελικά, μετά από τις επισκευές ο πυργίσκος χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή και στο ταρατσάκι του εργαζόταν ο χορδιστής του ρολογιού. Ο πύργος διατηρήθηκε στη θέση του για 70 χρόνια, έως την καταστροφή του,το καλοκαίρι του 1884. Όπως αναφέρει ο αθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου «ο γλυκός ήχος του ρολογιού αυτού, σταμάτησε να ακούγεται στις 9 Αυγούστου του 1884, μετά την πυρκαγιά που ξέσπασε στην Αγορά της Αθήνας». Ότι απέμεινε από τη δωρεά του αρχαιοκάπηλου κατεδαφίστηκε για να διενεργηθούν στην περιοχή ανασκαφές....

Οι μάγκες του Ρολογιού ...

Το ρολόι του Έλγιν υπήρξε για πολλά χρόνια το ορμητήριο και το καταφύγιο για ρακένδυτους, φτωχόπαιδα, αλήτες, άστεγους και άλλα χαμίνια της γειτονιάς, που έμειναν γνωστοί ως οι «μάγκες του ρολογιού». «Εις τους περί τον πυργίσκο του Ωρολογίου στενούς και βορβορώδεις δρομίσκους ελίμναζον παιδία μέχρι εφήβων και νεανίσκων, ημίγυμνα, με τας σάρκας διαφαινομένας δια μέσου μόλις συγκρατουμένων ρακών, ρυπαρά, εκ γενετής άπλυτα, ασκεπή και γυμνόπαιδα, άεργα, με το στόμα πλήρες βωμολοχιών και βλασφημιών, αναιδώς καπνίζοντα, αποζώντα εκ της τύχης, έχοντας δοσολοψίας με την αστυνομία», έγραφε ο κοσμήτορας των σχολών Αριστοτέλους Κουρτίδου....
Για να καταφέρουν να κερδίσουν λίγα χρήματα έκαναν διάφορες δουλειές του ποδαριού ή επαγγέλματα όπως λούστροι και εφημεριδοπώλες. Για μία πεντάρα ή και λιγότερο μετέφεραν τα ψώνια κάποιου στο σπίτι του και έτσι απέκτησαν και το παρατσούκλι «οψοκομιστάς». Αρκετοί από αυτούς πάντως το μόνο που έκαναν για να κερδίζουν χρήματα ήταν αν κλέβουν τους εμπόρους ή όσους επισκέπτονταν την Παλιά Αγορά. Άλλοι εξασφάλιζαν ένα πιάτο φαγητό πλένοντας τα καζάνια του παρακείμενου στρατώνα και πήγαιναν για ύπνο όπου έβρισκαν. Συχνά η διάθεση που είχαν οι μάγκες του ρολογιού ήταν επιθετικοί προς τους διερχόμενους, οι οποίοι υπέφεραν από τη δράση τους. Είχαν μάλιστα και δική τους διάλεκτο. Για παράδειγμα, το κεφάλι το περιέγραφαν με τη φράση «Δόξα Πατρί», που είναι το κούτελο το οποίο δείχνει ο ιερέας με τα δάκτυλα, όταν λέει τη φράση «δόξα Πατρί και υιός και αγίον πνεύματι αμήν». «Πατούμενα» έλεγαν τα παπούτσια....
Το 1863, ο περιβόητος αστυνομικός διευθυντής Δημητριάδης οργάνωσε επιχείρηση για να τους απομακρύνει από την Αγορά. Όταν τους έπιασε το πρώτο που έκανε ήταν να τους κρεμάσει στο αριστερό χέρι μια ταμπέλα που έγραφε «εκ τενεκέ», ενώ τους έδωσε καινούργια και καθαρά ρούχα για να μην δείχνουν ρακένδυτοι. Ο Δημητριάδης τους κατέγραψε έναν – έναν σε ειδικό κατάλογο και τους έβρισκε δουλειές ως οψοκομιστές. Οι μάγκες του ρολογιού ήταν η αφορμή για να ιδρυθεί η «Σχολή Απόρων Παίδων του Παρνασσού», βοηθώντας τους περισσότερους από αυτούς να βρουν το δρόμο τους και να προοδεύσουν στην κοινωνία....

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Alexandros00]

Πολύ ωραίο άρθρο

Στάλθηκε από το LYA-L29 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Ευρυάναξ]

Ο Ενετικός Πύργος του Ρολογιού με το περίφημο ηλιακό ρολόι, βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Πρέβεζας και είναι κτίσμα του 1752, χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής της περιόδου της ενετικής κυριαρχίας. Αργότερα προστέθηκε το «καπέλο» στην κορυφή και το καμπαναριό του ναού του Αγίου Χαραλάμπους.

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Giorgos_I]

Εχουν κανει ολοκληρη αστυνομικη ερευνα για να αποδειξουν την καταγωγη του ρολογιου. Ο θρυλος ηθελε να ειναι Ω !!!
Φωτο και λεπτομερειες.

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Και από αυτήν, βγαίνουν άπειρα νοήματα και συμπεράσματα.

[Ευρυάναξ]

Εχουν κανει ολοκληρη αστυνομικη ερευνα για να αποδειξουν την καταγωγη του ρολογιου. Ο θρυλος ηθελε να ειναι Ω !!!
Φωτο και λεπτομερειες.

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Και από αυτήν, βγαίνουν άπειρα νοήματα και συμπεράσματα.

Οντως Γεωργιε. Μια ολοκληρη εποχη αποτυπωνεται , γυρω απο την ιστορια ενος ρολογιου.
Ασε που δεν περιμενα η Ω να ειχε αντιπροσωπο εκεινα τα χρονια στην Ελλαδα. Εντυπωσιαστηκα!

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Ευρυάναξ]

Γκρατζ

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Ευρυάναξ]

Copy-paste απο naxospress.gr


Ο χρόνος γυρίζει πίσω… τον Ιανουάριο του 2014 όταν και ο Σύλλογος Κορωνίδας Νάξου τιμά τον αείμνηστο Νίκο Σιδερή…. Μέλος πολύτεκνης (11 παιδιά) οικογένειας, γεννήθηκε το 1893 και στις αρχές του 20ου αιώνα έφυγε για την Αθήνα. ... Από τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα έδειξε την αγάπη του για τις μηχανές και μαθήτευσε σε ωρολογοποιό των Αθηνών όπου έμαθε την τέχνη. Παντρεύτηκε την Ειρήνη Φραγκουλοπούλου και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά. Τον Γιάννη την Ηρώ και μία ακόμη κόρη η οποία πέθανε σε μικρή ηλικία. Κατά την διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων του πρώτου μισού του 20ου αιώνα βρέθηκε αποκλεισμένος στη Γερμανία για τρία χρόνια. Αυτό το διάστημα το εκμεταλλεύτηκε για να μάθει περισσότερα για τους μηχανισμούς των ρολογιών και κυρίως των μεγάλων ρολογιών που τοποθετούνται στους πύργους.  Ένα από αυτά τα μεγάλα ρολόγια που του έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση αποφάσισε να το δωρίσει στο χωριό που αγαπούσε, στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Και φτάνουμε λοιπόν στην Κωμιακή… Το ρολόι εγκαταστάθηκε στο καμπαναριό, στο προαύλιο χώρο του εκκλησίας της Θεοσκέπαστης και αποτέλεσε σημείο αναφοράς όχι μόνο για το χωριό αλλά και για το σύνολο της ορεινής Νάξου όπως θα διαβάσετε πιο κάτω…  Ο Νικόλαος Σιδερής πέθανε στην Αθήνα το 1976. Το ωρολογοποιείο που ίδρυσε στην οδό Βουλής εξακολουθεί να λειτουργεί περνώντας πρώτα στα χέρια του γιού του και ύστερα του εγγονού του. Και την τιμητική  πλακέτα εκείνο το βράδυ του Γενάρη (μάλιστα όπως βλέπουμε στην ιστοσελίδα koronida.blogspot.com) συνόδευσε κι ένα βίντεο με εικόνες από το ρολόι αλλά και τη προσπάθεια του  Γιάννη Κεραμιώτη να το επισκευάσει εκ νέου το 2013 μετά από 13 χρόνια σιγής…  Όσο για την τιμητική πλακέτα; Παραδόθηκε από τον τότε πρόεδρο του Συλλόγου Μανώλη Μουστάκα στην Βαρβάρα Σιδερή και στην πλακέτα αναγράφονταν « Τιμητική βραδιά στον Νικόλαο Σιδερή για την προσφορά του στην Κωμιακή»

Πως μας ήρθε τώρα θα πείτε η αναφορά στην υπόθεση «Ρολόι Κωμιακής»; Πολύ απλά είδαμε την σημερινή ανάρτηση του Giorgos Komiaki (Γιώργος Κρητικός), ο οποίος έχει αναλάβει πλέον και κάθε δέκα ημέρες κουρδίζει το ρολόι. Όμως, όπως αναφέρει στην ανάρτησή του «Ανεβαίνοντας σήμερα τα σκαλοπάτια στο εσωτερικό και ύστερα από την βροχή των τελευταίων ημερών, τα νερά είχαν μπει μέσα... Η φθορά του κτιρίου, αλλά και των πλακών του ρολογιού, είναι εμφανείς και τώρα, αυτή η εισροή των νερών, την επιτείνει ακόμη περισσότερο..

Μάλιστα, το κτίσμα αυτό του ρολογιού, όπως έχουμε αναφέρει παλιότερα, είναι φτιαγμένο πριν εξήντα χρόνια, με τα τότε υλικά και τις ελάχιστες οικοδομικές γνώσεις, χωρίς να έχει συντηρηθεί ποτέ.. Είναι επιτακτική, λοιπόν η ανάγκη συντήρησής του και για το ίδιο το κτίσμα να διατηρηθεί, αλλά και από πλευράς ασφάλειας των κατοίκων, που βρίσκονται καθημερινά στην αυλή της εκκλησίας, μην τυχόν και αποκολληθεί κάποιο κομμάτι και πέσει στο κεφάλι κανενός...» Και θυμίζει ότι «Πριν δυο και πλέον χρόνια, είχε γίνει η δημοπράτηση και ανάθεση του έργου για την συντήρηση της Θεοσκέπαστης και την σφράγιση από τις υγρασίες, όπου ενδεχομένως, να επεκτείνονταν αυτή η συντήρηση και στο κτίσμα του ρολογιού.. Τελικά, δεν προχώρησε αυτό το έργο..Και βλέπουμε τις φθορές να πολλαπλασιάζονται...»

 

Μάλιστα, ανατρέχοντας σε παλαιότερη ανάρτησή του (αρχές Δεκεμβρίου) μας βάζει στη λογική της σημασίας που είχε το ρολόι για τους κατοίκους του χωριού αλλά και τους Μεσώτες μέσα από μία πανέμορφη ιστορία… Τι αναφέρει; « Το ρολόι του χωριού... Μια δωρεά του αειμνήστου Νικολάου Σιδερή, γύρω στο 1960... Μιλάμε, βέβαια, για τον μηχανισμό και τα σχετικά του... Το κτίσμα για να μπει μέσα, χτίστηκε από τους χωριανούς, με αρχιμάστορα τον μαστρο - Σταμάτη... Το ρολόι δουλεύει με χειροκίνητο κούρδισμα που κρατάει δέκα μέρες περίπου και στην κάθε ώρα χτυπούσε τόσα χτυπήματα όσα και η ώρα, ενώ στο ''και μισή'' χτυπούσε μια φορά... Τώρα, έχει να χτυπήσει γύρω στα δεκατρία χρόνια, αλλά και ο υπόλοιπος μηχανισμός έχει προβλήματα...

Όταν, λοιπόν, πρωτοεγκαταστάθηκε και άρχισε να χτυπάει, ήταν κάτι πρωτότυπο για την εποχή.. Μάλιστα, φαίνονταν περίεργο σε όλους, να βρίσκονται στο χωράφι και να ξέρουν ότι είναι μία η ώρα, δύο η ώρα.. Επίσης, τη νύχτα στο κρεβάτι, τότε δεν είχε και πολλά ρολόγια, άκουγες τα χτυπήματα και μετρούσες : τρεις η ώρα, πέντε η ώρα, για να σηκωθείς...

Αυτοί που την ''πάτησαν'' με το ρολόι ήταν κάποιοι παλιοί Μεσώτες, οι οποίοι δουλεύοντας τα κτήματά τους απέναντι από την Κωμιακή, άκουγαν κάθε λίγο και λιγάκι το ρολόι, να χτυπάει... Παρασυρμένοι από την καμπάνα που χτυπούσε πένθιμα όταν απεβίωνε κάποιος, νόμιζαν ότι στο κάθε χτύπημα, έφευγε και κάποιος κωμιακίτης...

Ήταν, λοιπόν, αρχές Μαρτίου και ο Πέτρος με το Λευτέρη έσκαβαν αμπέλι στου Λεριού παραπάνω, απέναντι από το χωριό... Χτύπησε το ρολόι, εννιά, δέκα.., δεν έδωσαν σημασία...

Χτύπησε έντεκα... Αφού, λοιπόν, χτύπησε δώδεκα, που ήταν και πολλές οι.....καμπανιές, ο Πέτρος δεν βάστηξε :

''Σα ντα σκάμνα πάνε οι καμένοι κωμιακίτες, μωρέ Λευτέρη...

Καένας δε θα 'πομείνει, πέρα απ΄'του..

Δεν είδες, πόσοι νομάτοι, σήμερα...''...!!!

Ύστερα από καιρό, βέβαια, έμαθαν για το ρολόι...

 ( Αρχείο παλιό, κτισίματος : Γεώργιος Νικ. Χωριανόπουλος )



Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Ευρυάναξ]

Ο πύργος του ρολογιού της Άρτας είναι δίπλα στο κάστρο της Άρτας αλλά είναι ανεξάρτητο κτίσμα και παρουσιάζεται εδώ ξεχωριστά.

Ιστορία

Ο Πύργος του Ρολογιού είναι έργο του 17ου αιώνα αλλά δεν είναι γνωστή η ακριβής ημερομηνία κατασκευής. Πιθανολογείται ότι χτίστηκε την περίοδο 1630 - 1650. Είναι το παλαιότερο ρολόι στην Ήπειρο και ένα από τα παλαιότερα στον Ελλαδικό χώρο ενώ ο αρχικός μηχανισμός του ρολογιού το καθιστούσε μοναδικό στο είδος του σε όλη την Οθωμανική αυτοκρατορία. Το ρολόι είχε αρχικά αραβικούς αριθμούς και ήταν διακοσμημένο με σμάλτο.

Ιστορικά, η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του ρολογιού είναι το «Βιβλίο των ταξιδιών» του Εβλιγιά Τσελεμπή, ο οποίος μας αναφέρει ότι το ρολόι έκανε μία πλήρη περιστροφή κάθε 24 ώρες και είχε μία μεγάλη καμπάνα, της οποίας ο ήχος μπορούσε να γίνει αντιληπτός σε απόσταση μίας ώρας από την Άρτα ενώ ταυτόχρονα τονίζει ότι δεν υπήρχε σε κανένα άλλο τόπο, ρολόι ανάλογης τεχνικής αρτιότητας.

Το 1908 ο παλαιός μηχανισμός αντικαταστάθηκε από νέο μηχανικό ρολόι με εκκρεμές ώστε να σηματοδοτεί τις ευρωπαϊκές ώρες. Το 1994 ο μηχανισμός αυτός αντικαταστάθηκε ξανά από νέο, ηλεκτρονικό μηχανισμό.

Το ρολόι υπήρξε στενά συνδεδεμένο με τις ιστορικές, οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές της περιοχής και η κεντρική του θέση δίπλα στο κάστρο, το ανέδειξε σε σημείο αναφοράς. Η πλατεία της Ώρας που υπήρχε μπροστά από το ρολόι, αποτελούσε ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη της πόλης και τόπος συνάντησης για τις τρεις θρησκευτικές κοινότητες της Άρτας.


Για τα Οθωμανικά ρολόγια, γενικώς

Τα πρώτα μηχανικά ρολόγια είχαν φτάσει στην αυλή του Σουλτάνου ήδη από τα τέλη του 15ου αιώνα και κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα εξαπλώθηκαν σταδιακά και πέρα από τον στενό κύκλο του παλατιού. Η ανέγερση πύργων με ρολόγια στην Οθωμανική αυτοκρατορία ξεκίνησε στα μέσα του 16ου αιώνα και τα πρώτα δείγματα εμφανίστηκαν στα Βαλκάνια. Η κατασκευή των πύργων λάμβανε χώρα κυρίως σε περιοχές με εμπορικό ενδιαφέρον και όπου υπήρχε παρουσία χριστιανικών πληθυσμών ενώ η ανέγερσή τους γίνονταν σε δημόσιους χώρους και αγορές.

Η κατασκευή δημόσιων ρολογιών σε περιοχές με αμιγώς μουσουλμανικό στοιχείο ήρθε αργότερα διότι υπήρχε έντονη προκατάληψη απέναντι στους πύργους, οι οποίοι κατά κάποιο τρόπο αποτελούσαν το αντίπαλο δέος των μιναρέδων αλλά και απέναντι στον ήχο της καμπάνας, η οποία για τους μουσουλμάνους συμβόλιζε το κάλεσμα των χριστιανών για προσευχή. Οι συγκεκριμένες προκαταλήψεις υπήρχαν και σε περιοχές με μεικτό μουσουλμανικό και χριστιανικό στοιχείο αλλά σε ένα βαθμό ξεπεράστηκαν με το να κατασκευαστούν πύργοι χαμηλότερου ύψους από εκείνο των μιναρέδων αλλά κυρίως με το να ταυτιστούν στη λαϊκή συνείδηση ως οικοδομήματα μέτρησης χρόνου και όχι ως χριστιανικά σύμβολα.
Παρ’ όλα αυτά μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα η εξάπλωση των πύργων υπήρξε σχετικά μικρή ακόμη και στις χριστιανικές περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας καθώς εκτός από τις προκαταλήψεις, οι πύργοι των ρολογιών είχαν υψηλό κόστος κατασκευής και συντήρησης και γι' αυτό η κατασκευή τους λάμβανε χώρα κυρίως σε πόλεις με οικονομική άνθιση και έντονη εμπορική δραστηριότητα.

Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία

Το ρολόι βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του κάστρου της Άρτας, δίπλα από το 2ο δημοτικό σχολείο Άρτας και την πλατεία Εβραίων Μαρτύρων ενώ απέχει ελάχιστα από το Βυζαντινό ναό του Αγίου Βασιλείου.

Πρόκειται για έναν πύργο ύψους 21 μέτρων από λαξευμένη πέτρα, παρόμοια με εκείνη του κάστρου. Το κτίσμα, με σχεδόν τετράγωνη κάτοψη, αποτελείται από τη βάση, τον κορμό και τη στέγη. Οι όψεις του πύργου είναι απέριττες και εμφανίζουν τρία κάθετα ανοίγματα στην ανατολική και νότια πλευρά, τα οποία διευρύνονται προς το εσωτερικό και χρησίμευαν ως παράθυρα για την είσοδο του ηλιακού φωτός.

Το καντράν του ρολογιού βρίσκεται στο άνω τμήμα της νότιας πρόσοψης και αποτελείται από έναν κυκλικό σιδερένιο δίσκο με λευκό τζάμι, στον οποίο εσωτερικά έχουν συγκολληθεί 12 μεταλλικοί κύκλοι με τους αριθμούς της ώρας ενώ στο κέντρο βρίσκονται οι δείκτες του ρολογιού.

Η μοναδική είσοδος του πύργου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά και είναι υπερυψωμένη από τη στάθμη του εδάφους ενώ η πρόσβαση για το προσωπικό συντήρησης είναι εφικτή μέσω μίας πέτρινης σκάλας.

Οι εσωτερικές τοιχοποιίες είναι χυτές και ενισχύονται με ξυλοδεσιές, τοποθετημένες καθ’ ύψος ανά 1 μ. περίπου ενώ οι γωνίες υποστηρίζονται από ξύλινα υποστυλώματα. Η ανάβαση στην κορυφή γίνεται μέσω μίας μεταλλικής ελικοειδούς σκάλας, η οποία καταλήγει σε μία οριζόντια ράμπα. Η είσοδος στο άνω τμήμα του ρολογιού γίνεται μέσω μίας δεύτερης σκάλας, η οποία συνδέει τη ράμπα με το ξύλινο κλιμακοστάσιο όπου βρίσκεται ο μηχανισμός λειτουργίας του ρολογιού. Ο συγκεκριμένος μηχανισμός είναι ρυθμισμένος έτσι ώστε να χτυπάει κάθε 30 και 60 λεπτά τη μεγάλη καμπάνα που υπάρχει στην κορυφή του πύργου και να σηματοδοτεί την ώρα.

Η κορυφή του πύργου καλύπτεται με κεραμοσκεπή, η οποία αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη στον αρχικό πύργο. Τα στηρίγματα της κεραμοσκεπής είναι κατασκευασμένα από κόκκινα τούβλα μικρών διαστάσεων και με τη διάταξή τους σχηματίζουν οχτώ τοξωτά ανοίγματα, δύο σε κάθε πλευρά. Η καμπάνα του ρολογιού είναι σταθερού τύπου και οι χτύποι είναι εφικτοί μέσω μίας εξωτερικής κινούμενης σφύρας.

Μέχρι το 1908, το ρολόι λειτουργούσε με βάση το Οθωμανικό σύστημα μέτρησης της ώρας που, σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό σύστημα όπου η ημέρα χωρίζεται σε 24 ώρες ίσης διάρκειας, είχε ως βάση τις εποχικές ώρες άνισης διάρκειας. Οι ώρες της ημέρας και της νύχτας χωρίζονταν σε 12 περιόδους αντίστοιχα και ήταν προσαρμοσμένες γύρω από τις πέντε υποχρεωτικές προσευχές των Οθωμανών και την έκτη προαιρετική. Η ημέρα σύμφωνα με τους Οθωμανούς ξεκινούσε με την ανατολή του ηλίου και τελείωνε με τη δύση και κάθε ώρα είχε διάρκεια μεταξύ 50 και 60 λεπτών κατά τους χειμερινούς μήνες και έως 75 λεπτά κατά τους θερινούς μήνες. Η εργάσιμη Οθωμανική ημέρα ξεκινούσε 3 ώρες μετά την ανατολή του ηλίου και τελείωνε μία ώρα πριν τη δύση. Οι οκτώ Οθωμανικές εργάσιμες ώρες εκτείνονταν μεταξύ της τρίτης και της ενδεκάτης ώρας από τις συνολικά δώδεκα εποχιακά μεταβλητές ώρες της ημέρας και στη διάρκεια αυτών των ωρών ρυθμίζονταν τόσο οι θρησκευτικές όσο και οι εργασιακές υποχρεώσεις.

Το 1908 ο παλαιός μηχανισμός αντικαταστάθηκε από νέο μηχανικό ρολόι με εκκρεμές ώστε να σηματοδοτεί τις ευρωπαϊκές ώρες. Το συγκεκριμένο ρολόι διέθετε 5 βασικά μέρη: α. Την κινητήριο δύναμη, η οποία ήταν ένα βάρος σε ένα συρματόσκοινο που γύριζε ένα γρανάζι. β. Το εκκρεμές. γ. Το μηχανισμό διαφυγής που μαζί με το εκκρεμές απελευθέρωνε για ελάχιστο χρονικό διάστημα τη δύναμη του βάρους και έδινε τη δυνατότητα στα γρανάζια να κάνουν περιστροφή ενώ ταυτόχρονα ωθούσε και το ίδιο εκκρεμές. δ. Την ακολουθία των γραναζιών, η οποία μετέφερε τη δύναμη του βάρους στο εκκρεμές και ε. Το καντράν με τους δείκτες, οι οποίοι κινούνταν με βάση τις κινήσεις του εκκρεμούς. Ο συγκεκριμένος τύπος ρολογιού παρέμεινε σε λειτουργία μέχρι το 1994 οπότε αντικαταστάθηκε από σύγχρονο ηλεκτρονικό μηχανισμο.

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Ευρυάναξ]

New York !!!
I wanna to wake up, in a city that doesn't sleep
And find I'm king of the hill
Top of the heap

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

[Giorgos_I]

Η κατασκευή δημόσιων ρολογιών σε περιοχές με αμιγώς μουσουλμανικό στοιχείο ήρθε αργότερα διότι υπήρχε έντονη προκατάληψη απέναντι στους πύργους, οι οποίοι κατά κάποιο τρόπο αποτελούσαν το αντίπαλο δέος των μιναρέδων αλλά και απέναντι στον ήχο της καμπάνας, η οποία για τους μουσουλμάνους συμβόλιζε το κάλεσμα των χριστιανών για προσευχή. Οι συγκεκριμένες προκαταλήψεις υπήρχαν και σε περιοχές με μεικτό μουσουλμανικό και χριστιανικό στοιχείο αλλά σε ένα βαθμό ξεπεράστηκαν με το να κατασκευαστούν πύργοι χαμηλότερου ύψους από εκείνο των μιναρέδων αλλά κυρίως με το να ταυτιστούν στη λαϊκή συνείδηση ως οικοδομήματα μέτρησης χρόνου και όχι ως χριστιανικά σύμβολα.
Παρ’ όλα αυτά μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα η εξάπλωση των πύργων υπήρξε σχετικά μικρή ακόμη και στις χριστιανικές περιοχές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας καθώς εκτός από τις προκαταλήψεις, οι πύργοι των ρολογιών είχαν υψηλό κόστος κατασκευής και συντήρησης και γι' αυτό η κατασκευή τους λάμβανε χώρα κυρίως σε πόλεις με οικονομική άνθιση και έντονη εμπορική δραστηριότητα.

Για να μαθαίνουμε, πως οι τοπικές συνθήκες, επιδρούν στην ανάπτυξη / πρόοδο.

[Giorgos_I]

(Κάντε κλικ εδώ να εμφανιστεί η φωτογραφία.)

Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Με Κορινθιακό κιονόκρανο.

[WhiteLionR]

Θα ήταν παράλειψη σε αυτό το υπέροχο νήμα, να μην αναφέρουμε το Holy Grail των ρολογο-πύργων, τον Ιερό τόπο προσκυνήματος, το Σημείο Μηδέν:

WAKO, Ginza!



Το 1881 ένας 21χρονος ωρολογοποιός ονόματι Kintaro Hattori ανοίγει στην καρδιά του Τόκυο, ένα κατάστημα όπου κατασκευάζει, επισκευάζει και πουλάει ρολόγια. Οι δουλειές πάνε καλά, και το 1892 ο δραστήριος νεαρός έχει στήσει ήδη το πρώτο του εργοστάσιο κατασκευής ρολογιών «Seikosha». Το 1894 αγοράζει τα γραφεία μιας παλιάς εφημερίδας σ' ένα κομβικό σημείο στη διασταύρωση «Ginza». Τα ανακαινίζει και από πάνω χτίζει έναν 3όροφο πύργο.

 
* K. Hattori Clock Tower, circa 1905. Πολλές από τις επιγραφές είναι στα Αγγλικά (!)

Με το μεγάλο ρολόι στην κορυφή του, ο ύψους 16m πύργος «Hattori» σύντομα γίνεται σημείο αναφοράς για την πόλη και όλη η εμπορική και οικονομική ζωή συγκεντρώνεται γύρω του.


* 1910. Από κάρτα της εποχής.

Ο μηχανισμός του ρολογιού ήταν Ελβετικός, με εκκρεμές και 2 αντίβαρα, και είχε ρεζέρβα 7 ημερών. Οι ενδείξεις στο καντράν ήταν με Λατινικούς χαρακτήρες.
Στην επόμενη δεκαετία η Seikosha αναπτύσσεται ραγδαία και σύντομα ο πύργος αποδεικνύεται μικρός για τις ανάγκες της εταιρίας. Το 1921 αποφασίστηκε να δώσει τη θέση του σε ένα μεγαλύτερο κτήριο. Το παλιό ρολόι μεταφέρθηκε στο εργοστάσιο στην Osaka (όπου συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το '45 όταν και καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς), και το κτίσμα κατεδαφίζεται. Όμως…

Ο Μεγάλος Σεισμός του 1923 έρχεται να σημαδέψει την ιστορία του Τόκυο. Η πόλη ισοπεδώνεται, οι φωτιές καίνε επί εβδομάδες, οι νεκροί ξεπερνούν τους 140.000. Το κεντρικό εργοστάσιο της εταιρίας αντέχει το σεισμό, αλλά καταστρέφεται από τη φωτιά. Παρά την ολοκληρωτική καταστροφή, ο Hattori δεν το βάζει κάτω: Μέσα σε 6 χρόνια είναι σε θέση να ξεκινήσει πάλι τις εργασίες και το νέο κτήριο «Hattori» είναι έτοιμο το 1932.


* Το νέο «Hattori». Προσέξτε τη σημαία με το «Η» στην κορυφή. Circa 1932.

Νέο-αναγεννησιακού ρυθμού, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Jin (Hitoshi) Watanabe, το εντυπωσιακό για την εποχή του κτήριο δεσπόζει πάνω από τη Ginza, με τον επιβλητικό του πύργο να "εποπτεύει" τη ζωή στην πόλη, όπως το ξέρουμε μέχρι και σήμερα.


* Ginza, 1933

Το νέο ρολόι είναι Γερμανικής κατασκευής. Τα καντράν του κοιτάζουν ακριβώς στα 4 σημεία του ορίζοντα και έχουν 2,4m διάμετρο, ενώ προστατεύονται από τα στοιχεία της φύσης με γυαλί πάχους 2,4 εκατοστών. Οι λεπτοδείκτες κινούνται ανά 30" και υπάρχει τεχνικός επιφορτισμένος με τη διόρθωση της ώρας καθημερινά!.

Το βράδυ της 9ης Μαρτίου 1945 το Τόκυο ισοπεδώνεται και πάλι, από ανθρώπινο χέρι αυτή τη φορά: Η πιο καταστροφική αεροπορική επιδρομή στην Ιστορία αφήνει πίσω της 100.000-200.000 νεκρούς και 1.000.000 τραυματίες και άστεγους. Το κτήριο άντεξε με μικρές μόνο ζημιές.


* 1945...

Το Hattori λειτουργεί ως στρατιωτικό πρατήριο των Αμερικανών μέχρι το '52, όταν και παραδίδεται πίσω στη Seiko. Στο μεταξύ, απαλλαγμένη από την υποχρέωση να κατασκευάζει πολεμικό υλικό, η εταιρία ξεκινάει άμεσα την ανασυγκρότησή της. Ήδη από το '47, το εμπορικό τμήμα χωρίζεται από την κατασκευή ρολογιών και, με την εγκατάστασή του στο κτήριο, δίνει και την ονομασία με την οποία είναι σήμερα γνωστό: Wako Building

Όσο για τον ιστορικό πύργο με το ρολόι, η εταιρία δεν τον άφησε στην τύχη του. Και επειδή για τη Seiko μιλάμε, το 1966 τοποθετείται εκεί νέος Quartz μηχανισμός, κατασκευής Seiko. Από το... 2ο υπόγειο στέλνει σήμα στο μοτέρ του πύργου που έχει ειδικό γρανάζωμα ώστε να κινεί ταυτόχρονα και τα 4 ρολόγια. Το 1974 εγκαθίσταται νέος, Hi-End Quartz μηχανισμός, ενώ το '92 γίνεται ραδιοελεγχόμενος, με δέκτη στα βραχέα. Από το 2004 η διόρθωση της ώρας γίνεται με... GPS σήμα, ενώ υπάρχει και 2ο back-up με τηλεφωνικό σήμα. Μπαίνουν νέοι δείκτες με εσωτερικά αντίβαρα και...

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για τις καινοτομίες και τις τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά ήδη έχω ξεφύγει.



Σήμερα, το Wako στη Ginza παραμένει ένα από τα πιο εμβληματικά κτήρια του Τόκυο αλλά και της Παγκόσμιας Ωρολογοποιίας, με τον πύργο του να συμβολίζει αυτό που, εν τέλει, είναι η ίδια η Seiko: Η Ιστορία και η Παράδοση παντρεμένη με την Σύγχρονη Τεχνολογία.



Στο δε γραφείο του τελευταίου ορόφου, θα βρείτε το δισέγγονο εκείνου του νεαρού ωρολογοποιού, τον σημερινό CEO της Seiko, Shinji Hattori.

Thanks,     -Θ.

[Giorgos_I]

Δώσε και άλλα. Αντέχουμε. 

Σε ευχαριστούμε. 

[omegasnik]

Ευχαριστώ πολύ!
Πολύ ενδιαφέρον θέμα με λεπτομέρειες που κεντρίζουν τη φαντασία και δίνουν τροφή για σκέψη!

[Ευρυάναξ]

Ας συνεχιστει για λιγο η παραμονη μας στην Ιαπωνια και πιο συγκεκριμενα στο Izushi Hyogo.
Πολη Σαμουράι , αγαπη για την τελετουργια , την αρτιοτητα , την συνεπεια...
Δεν θα μπορουσε να λειπει ενα ρολοι!!!



The Shinkoro wooden clock tower


Στάλθηκε από το PRA-LX1 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk