.....κάποια χρόνια πριν την μεταπολίτευση,
πηγαίναμε φροντιστήρια Ανωτάτων Σχολών, εκεί κάτω στην πλατεία Κάνιγγος και στην Πατησίων.
Στην επιστροφή, ανεβαίνοντας την Ακαδημίας - Σινα, προς τα λεωφορεία που τερμάτιζαν εκεί, δεξιά, σε μια τρύπα, κοντά στην Μπενάκη, είχε ανοίξει ένας Ελληνοαμερικάνος, μία πιτσαρία, και έφτιαχνε πίτσες, σε μεγάλο στρογγυλό ταψί, και έκοβε κομμάτια, και μας τα έδινε στο χέρι, διπλωμένα ελαφρώς στο χαρτί. Η πρώτη μου επαφή, με αυτό που μάθαμε αργότερα, που δεν υπήρχε τότε αλλού από ότι ξέρω.
Από τότε μέχρι σήμερα, έφαγα διαφόρων τύπων και σε πάμπολλα μέρη, και ειδικότερα και στην Ιταλία, αλλά και σε Ιταλικά παγκοσμίως.
Καταλήγω σε κάποιες πιο απλές, όπως αυτές της γειτονιάς, ( δεν λέω όνομα, αλλά είναι υπέροχη λεπτή ζύμη και σε ξυλόφουρνο ), αλλά και την Hut, (που πρωτογνώρισα στο Λονδίνο το 1986, που έκλεινες 3-4 βδομάδες πριν, τόση ζήτηση είχε ) και την έφερναν σε ατομικό ταψάκι.
Και για όσους ενδιαφέρονται, από φίλο που ανακατεύεται και έχει πετύχει εξαιρετικά αποτελέσματα, ακολουθώντας το ακόλουθο.
http://mypizzaproject.com/recipes/zymi-gia-rustic-pizza
