Γύρω στο 1972 η ιστορική Lemania, που επί σειρά ετών αποτελούσε το «φυτώριο» παραγωγής μηχανισμών τόσο για την Omega όσο και για άλλους κατασκευαστές, παρουσιάζει την δική της εκδοχή για έναν αυτόματο μηχανισμό χρονογράφου: τον cal. 1340. O μηχανισμός κτυπά στις 28.800bph, είναι σχεδίασης “cam wheel” και διαθέτει 22 jewels (17 στην ελαφρώς απλοποιημένη μορφή του ως cal. 1341) έχοντας παράλληλα περίπου 44 ώρες power reserve.
Ο εν λόγω μηχανισμός θεωρείται από πολλούς ως ο απολύτως κορυφαίος “cam wheel operated” χρονογράφος που κατασκευάστηκε ποτέ, ενώ από την Omega υιοθετήθηκε αρχικά ως cal. 1040 (με επιροδιομένο φινίρισμα και δυνατότητα ένδειξης 24ωρου-αποκλειστικότητα της Omega). H δε ακρίβειά του ήταν τέτοια, ώστε την επόμενη χρονιά (1973) ως Omega cal. 1041 (εξαιρετικά ραφιναρισμένη και συναρμολογημένη με το χέρι εκδοχή του cal. 1040), εξόπλισε το μοναδικό
Speedmaster 125 (ref. ST 378.0801) που ήταν και ο πρώτος αυτόματος χρονογράφος στην ιστορία με πιστοποίηση COSC.
Μερικούς μήνες αργότερα (τέλη 1973 με αρχές 1974, δηλαδή την ίδια περίπου εποχή που πρωτοπαρουσιάστηκε και ο valjoux cal. 7750), η Lemania θα παρουσιάσει μια απλοποιημένη, ευκολότερη στην κατασκευή και άρα φθηνότερη εκδοχή με ρίζες στην cal. 1340/1 που ήταν όμως άκρως ανθεκτική, έχοντας παράλληλα εξαιρετική συμπεριφορά μέχρι και τα 7g’s επιτάχυνσης: την cal. 5100. O μηχανισμός αυτός είναι και αυτός “cam wheel operated” ενώ εξακολουθεί να κτυπά στις 28.800bph έχοντας όμως 17 jewels αυτή την φορά. Στις μέρες μας ο cal. 5100 έχει σταματήσει ως γνωστόν να παράγεται, όμως ο cal. 1340 εξακολουθεί να ζει με την μορφή του cal. 1350 εξοπλίζοντας τα
Breguet XX Transatlantique (με λειτουργία flyback) καθώς και τα
Ebel 1911 Crono.
Και για να επιστρέψουμε πάλι στα 1972, η Lemania θα προμηθεύσει ένα πλήθος εταιρειών με τον cal. 1340/1 (μεταξύ αυτών οι Heuer, Sicura, Nivada, Alpina, Sinn, Bucherer, Dugena και πολλές άλλες) κατασκευάζοντας ουσιαστικά τα ρολόγια για λογαριασμό τους σε πολλές περιπτώσεις, ενώ θα κυκλοφορήσει και κάποια κομμάτια με το δικό της όνομα στο dial.
Η Tissot (όπως ήταν εξάλλου φυσικό) ήταν μια από τις εταιρείες που έκανε επίσης ευρύτατη χρήση των μηχανισμών της Lemania καθόλη την διάρκεια της δεκαετίας του '70, εξοπλιζοντας ειδικά τους αυτόματους χρονογράφους της σειράς "
Navigator", η οποία μέχρι τότε φορούσε κουρδιστούς valjoux & Lemania στα μοντέλα της.
To ρολόι που βλέπετε στις φωτογραφίες είναι μάλλον αρκετά σπάνιο σήμερα και φορά τον Tissot cal. 2170 (Lemania cal. 1341). Επίσημα το reference του είναι το 45503, αλλά στους σκοτεινούς κύκλους των χρονογραφοαρχαιολόγων είναι γνωστό ως
Tissot Navigator Yachting.
Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι ακριβώς το ίδιο ρολόι κυκλοφόρησε από την Omega ως
Seamaster ref. 176.010 φορώντας όμως τον cal. 1040 με 24ωρο subdial στο 9. Τα δύο μοντέλα μοιράζονται ακριβώς τους ίδιους κεντρικούς δείκτες (ώρα & λεπτά), ίδια poussoirs, το ίδιο ακρυλικό τζάμι με την χαρακτηριστική ταχυμετρική τύπου “Regatta”, ενώ οι κάσες είναι ουσιαστικά όλες Omega με την διαφορά ότι στα Tissot έχουν αφαιρεθεί προσεκτικά από το caseback τόσο το κεντρικό στρογγυλό Seahorse (στο φως φαίνονται ακόμη αχνά τα γράμματα “Seamaster”) όσο και τα στοιχεία του reference της Omega, έχοντας αντικατασταθεί από αυτά της Tissot (στην εσωτερική πλευρά συγκεκριμένα).
To εν λόγω μοντέλο, που διαθέτει και την μεγαλύτερη κάσα από όλα τα Tissot με αυτόματη Lemania (43mm διάμετρος), κυκλοφόρησε σε 3 χρωματισμούς: μπεζ, κόκκινο και μπλε dial, στις φωτό βλέπετε την τελευταία αυτή εκδοχή.
Το κομμάτι διαθέτει έναν έντονο Vintage χαρακτήρα, που ενισχύεται τόσο από τον συνδυασμό sunburst και γυαλιστερών φιλέτων στην κάσα όσο και από το dial, το μπλε του οποίου μοιάζει να “σβήνει” όσο κοιτά κανείς προς το κέντρο του. Έχει βρεθεί σε αρκετά καλή για την ηλικία του κατάσταση και επί του παρόντος φορά ένα natural rubber λουράκι, η σχεδίαση του οποίου παραπέμπει στα θρυλικά isofrane της εποχής (τα οποία σημειωτέον δεν ήταν από καουτσούκ, αλλά από πατενταρισμένο συνθετικό μείγμα).
Enjoy!
X
