Με αφορμή το βίντεο που πόσταρε ο φίλος @Spyoly σε άλλο θέμα,
https://www.youtube.com/watch?v=80c-fIEsN6s

σκέφτηκα να ανασύρω το άρθρο που έχω γράψει στο blog μου σχετικά με το θέμα, ώστε να υπάρχει και στην βιβλιοθήκη του Φόρουμ: 

Κατά την δεκαετία του 1950 το Ιαπωνικό υπουργείο Εμπορίου & Βιομηχανίας θέσπισε έναν οργανισμό για την αξιολόγηση των ωρολογιακών μηχανισμών που κατασκευάζονταν στην χώρα. Τα δύο εργοστάσια της Seiko ( Daini & Suwa) κυριολεκτικά μονοπωλούσαν τις διακρίσεις στις αξιολογήσεις αυτές. Για παράδειγμα, το 1958, το Seiko Marvel  κατέλαβε τις 9 πρώτες θέσεις του διαγωνισμού!


Μετά την επιτυχία στους εγχώριους διαγωνισμούς - και αφού αυτοί δεν συνεχίστηκαν μετά το 1960-  οι ιθύνοντες της Seiko αποφάσισαν πως τα ρολόγια τους είχαν πλέον τα φόντα να συμμετέχουν σε διεθνείς διαγωνισμούς. Άλλωστε, η εντολή του τότε προέδρου ήταν σαφής: "Να φτάσουμε και να ξεπεράσουμε τους Ελβετούς".

Την περίοδο εκείνη οι κορυφαίοι κατασκευαστές συμμετείχαν στους Ελβετικούς διαγωνισμούς χρονομετρίας. Ο διασημότερος, ίσως, ήταν αυτός που διοργάνωνε το Αστεροσκοπείο του Neuchatel. Η ιστορία του συγκεκριμένου ξεκινούσε το 1860 και το διαγωνιστικό κομμάτι εξελισσόταν χρόνο με τον χρόνο. Η εξέλιξη των τεχνολογιών στην ωρολογοποιία καθιστούσε αναγκαία την δημιουργία πολλαπλών κατηγοριών, ανάλογα με το είδος του μηχανισμού που συμμετείχε. Κάθε κατηγορία είχε συγκεκριμένες προδιαγραφές για τους συμμετέχοντες. Για παράδειγμα, η κατηγορία των μηχανισμών για ρολόγια χειρός όριζε σαφείς διαστάσεις : μέγιστο πλάτος 30mm, μέγιστη επιφάνεια 707mm2, μέγιστο πάχος 5,3mm.

Για να εκτιμηθεί η απόδοση τους, οι μηχανισμοί υποβάλλονταν σε μια σειρά αυστηρών δοκιμών που διαρκούσαν περίπου 45 μέρες! Οι δοκιμές επαναλαμβάνονταν 10 φορές σε 5 διαφορετικές θέσεις και δυο διαφορετικές θερμοκρασίες. Για να είναι δυνατή η δοκιμή σε διαφορετικές θέσεις, κάθε κατασκευαστής έπρεπε να εσωκλείει τον μηχανισμό σε κυβοειδή "θήκη".

Τα σκορ κάθε δοκιμής συνδυάζονταν μέσω μιας φόρμουλας, για να δώσουν και την τελική, συνολική βαθμολογία. Στην περίπτωση του Neuchatel αυτό ήταν το λεγόμενο N-Score, το οποίο όσο χαμηλότερο ήταν τόσο καλύτερη ήταν η απόδοση του μηχανισμού. Θεωρητικά, ένας μηχανισμός τέλειας απόδοσης- χωρίς αποκλίσεις σε κάθε θέση και θερμοκρασίας θα είχε "0" Ν-Score!

Στο καντράν που έφερε κάθε μηχανισμός υπήρχαν δυο διακριτές διαβαθμίσεις, έτσι ώστε να είναι δυνατή η ακριβής μέτρηση της κίνησης του δείκτη δευτερολέπτων. Με αυτό τον τρόπο διαστήματα χρόνου της τάξης του 1/100ού του δευτερολέπτου μπορούσαν να μετρηθούν.


Κάθε ένας από τους μηχανισμούς που υποβαλλόταν προς δοκιμή έπρεπε να συνοδεύεται και από τον "ρυθμιστή" του (regulator/ régleur). Αυτός ήταν ο τεχνίτης που ρύθμιζε τον μηχανισμό, έτσι ώστε να μπορέσει να αποδώσει τα μέγιστα. Οι "régleurs" ήταν οι ροκ-σταρ της Ωρολογοποιίας εκείνη την εποχή και ήταν αποδέκτες μεγάλου σεβασμού. (Μιλάμε για την εποχή που η ακρίβεια των ρολογιών ήταν ο ύψιστος στόχος, τότε που τα ρολόγια δεν είχαν την θέση των "αξεσουάρ" ή "κοσμημάτων" που έχουν σήμερα).

Η αλεπού στο παζάρι..."
Ήδη από το 1959 ο διαγωνισμός του Neuchatel ήταν ανοιχτός και για συμμετέχοντες εκτός Ευρώπης. Μετά την αλλαγή αυτή, χαρακτηρίστηκε " Διεθνής". Το 1962, η Seiko δήλωσε την πρόθεση της να συμμετάσχει και ως απάντηση δέχτηκε το καλωσόρισμα του Αστεροσκοπείου.

 Το 1963 η Suwa-Seikosha έγινε η πρώτη Ιαπωνική εταιρεία που συμμετείχε σε Διεθνή Διαγωνισμό. Για την πρώτη της φορά, η εταιρεία επέλεξε το "Crystal Chronometer", το οποίο είχε κατασκευαστεί για τους επερχόμενους Ολυμπιακούς αγώνες στο Τόκυο.

Το ρολόι αυτό διαγωνίστηκε στις κατηγορίες "Portable Quartz Chronometer" και "Quartz Marine Chronometer" (Ναυτικό Χρονόμετρο) και απέσπασε την 10η θέση. 

Το 1964, πάλι η Suwa-Seikosha, υπέβαλλε την cal.952 στην νεοσύστατη κατηγορία "quartz deck chronometer".  Με αυτήν την συμμετοχή έλαβε τις θέσεις 2 ως 9. Υπέβαλλε επίσης -για πρώτη φορά- μηχανισμό στην κατηγορία των μηχανικών ρολογιών χειρός, με την cal. S-36. Όμως αυτή η πρώτη συμμετοχή έφερε απογοητευτικά αποτελέσματα : Η καλύτερη επίδοση κέρδισε μόλις την 144η θέση, με Ν-Score: 7,97.
Το 1964 ήταν η χρονιά που και η Daini-Seikosha συμμετείχε στον διαγωνισμό. Αυτό έγινε με την cal. 965, που έμελλε να αναφέρετε ως "potato", λόγω του σχήματος της.

Η cal. 965 είχε ακόμα χειρότερα αποτελέσματα απο την S-36, καταλαμβάνοντας την 153η θέση, με Ν-Score: 8,6 .

Μετά το τέλος του διαγωνισμού οι μηχανισμοί που συμμετείχαν ελέγχθηκαν διεξοδικά και αποκαλύφθηκε πως τα ελατήρια του τροχού ισορροπίας (balance wheel) ήταν μαγνητισμένα. Ο μαγνητισμός αυτός είχε επηρεάσει καθοριστικά την απόδοση τους. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην απόφαση να χρησιμοποιηθεί "Permalloy" - κράμα ανθεκτικό σε μαγνητικά πεδία- στην κάσα και στο καντράν. Αποφασίστηκε επίσης το αεροπλάνο που θα μετέφερε τους μηχανισμούς τις επόμενες χρονιές να ακολουθήσει διαφορετική πορεία, μακρυά από τους Πόλους. Αυτό, για να αποφευχθεί έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να επηρρεαστούν από το μαγνητικό πεδίο της Γης!

1965,1966,1967...

Στις επόμενες χρονιές οι συμμετοχές των Ιαπώνων έδειξαν αξιοσημείωτη βελτίωση και οι θέσεις τους στην κατάταξη ήταν εμφανώς ανώτερες.  Το 1965 σημειώθηκαν τα εξής:
Η Suwa-Seikosha υπέβαλλε 14 συμμετοχές ( 5 με την cal. S-36 & 9με την καινούργια cal. R-45) με την καλύτερη επίδοση να λαμβάνει την 114η θέση και N-Score: 5.86
H Daini-Seikosha υπέβαλλε 13 συμμετοχές με την cal.965 και πάλι. Η καλύτερη θέση της ήταν η 124η, με Ν-Score: 6.94.

Για το 1966 η Suwa "κατέβασε" 12 cal. R-45,με την καλύτερη επίδοση να ανεβαίνει 10 θέσεις ψηλότερα από την προηγούμενη χρονιά και να καταλαμβάνει την 104η θέση.
Το αντίπαλον δέος της όμως, η Daini, ήταν αυτή με την θεαματικότερη βελτίωση εκείνη την χρονιά. Έχοντας 25 συμμετοχές (15 με cal.965 και 10 με την ολοκαίνουργια cal.052), είδε την cal.052 να μπαίνει στην πρώτη δεκάδα του διαγωνισμού και να παίρνει την 9η θέση με Ν-Score: 2,61 !


Το 1967 ήταν η χρονιά που έκανε πολλούς να μιλούν για "θαύματα". Η Suwa-Seikosha με 27 συμμετοχές ( 25 cal.R-45 & 2 cal.R-67) έφτασε μέχρι και την 12η θέση με Ν-Score: 2,23. Φαίνεται όμως πως η Daini-Seikosha κάτι έκανε πολύ καλύτερα με τους μηχανισμούς της και η επιδόσεις τους ήταν- για μια ακόμη χρονιά- ανώτερες! Με 36 συμμετοχές της cal.052 ( μερικές εξ αυτών μάλιστα να λειτουργούν με 72000 παλμούς ανά ώρα) έφτασε μέχρι την 4η θέση, με Ν-Score: 2,04 ! 
Σημειώστε εδώ πως την 1η (αλλά και την 2η, 3η)  θέση κατέλαβε η Omega με Ν-Score:1,73. (Θα μας χρειαστεί το σκορ αυτό παρακάτω)


(Το φύλλο αποτελεσμάτων του 1967)

Σε αυτό το σημείο, ας κάνουμε μια παύση για να αναλογιστούμε την θεαματική πρόοδο που είχαν και οι δυο εταιρείες της Seiko στον διαγωνισμό: Σε μόλις 4 χρόνια συμμετοχών, η Suwa από την 144η θέση (7,97) έφτασε στην 12η (2,23) και η Daini, από 153η (8,6), έφτασε 4η (2,04). Κοίταξαν κατάματα ιστορικές εταιρείες όπως η Omega, η Longines και η Zenith, που εμπλέκονταν στους διαγωνισμούς για δεκαετίες ολόκληρες. Η επιθυμία των Ιαπώνων να δείξουν πως είναι ένα υπολογίσιμο ωρολογιακό μέγεθος, σε συνδυασμό με την επιμονή και προσήλωση που τους χαρακτηρίζει ως λαό, οδήγησαν σε αυτό το εντυπωσιακό κατόρθωμα.  Η κατάκτηση της κορυφής ήταν το επόμενο βήμα για αυτούς, λογάριαζαν όμως "χωρίς τον ξενοδόχο"...….

Το "σκοτεινό" 1968...
Στις 5 Μαϊου 1968, το Συμβούλιο του Αστεροσκοπείου του Neuchatel ανακοίνωσε πως η κατηγορία "ρολογιών χειρός" ακυρωνόταν για εκείνη την χρονιά. Αντίθετα, οι υπόλοιπες κατηγορίες θα διαγωνίζονταν κανονικά. Ως αιτία της ακύρωσης του διαγωνισμού στα ρολόγια χειρός αναφέρθηκε η "επανεξέταση των κανονισμών"...  Επειδή οι εταιρείες είχαν ήδη στείλει τους μηχανισμούς που θα διαγωνίζονταν, το Αστεροσκοπείο έδωσε στους κατασκευαστές τα αποτελέσματα των δοκιμών τους, χωρίς να κάνει κατάταξη και χωρίς τα βραβεία που δίνονταν τις προηγούμενες χρονιές. Το καλύτερο Ν-Score της Suwa-Seikosha ήταν 1,78!

Παρά την ανακοίνωση του 1968, ο διαγωνισμός στην κατηγορία ρολογιών χειρός δεν επέστρεψε την επόμενη χρονιά.

The Geneva Observatory competition.
Μετά την "ξαφνική" διακοπή του διαγωνισμού στο Neuchatel, η Seiko αποφάσισε να δηλώσει "παρούσα" στον διαγωνισμό του Αστεροσκοπείου της Γενεύης. Στον διαγωνισμό αυτόν οι δοκιμασίες ήταν παρόμοιες με του Neuchatel, αλλά το σύστημα βαθμολόγησης εντελώς διαφορετικό. Στην Γενεύη το μέγιστο σκορ ήταν το 60, που αντιπροσώπευε έναν μηχανισμό χωρίς καμία απόκλιση και "σφάλματα.
Στην κατηγορία "ρολογιών χειρός" για το 1968 τις τρείς πρώτες θέσεις στην γενική κατάταξη έλαβαν πρωτότυποι μηχανισμοί Quartz, από την "Centre Electronique Horloger (CEH)", μια κοινοπραξία ελβετικών εταιρειών. Στις θέσεις 4 ως 10 βρέθηκαν οι cal. R-67 της Suwa-Seikosha. Η βαθμολογία που απέσπασε ο μηχανικός μηχανισμός στην 4η θέση ήταν 58,19.
 Όταν οι μετρήσεις που ελήφθησαν από τον μηχανισμό αυτόν υπολογίστηκαν με το σύστημα βαθμολόγησης του Neuchatel, το αντίστοιχο Ν-Score ήταν το απίστευτο 1,33 !!!
Το σκορ αυτό, κατά πολύ καλύτερο από την κορυφαία καταγεγραμμένη επίδοση στο Neuchatel ( θυμηθείτε το 1,73 που αναφέραμε παραπάνω), υποδηλώνει τον ακριβέστερο μηχανικό μηχανισμό ρολογιού χειρός που έχει εμφανιστεί ποτέ σε Διεθνή διαγωνισμό χρονομετρίας !    




Σημείωση: Η προηγούμενη καλύτερη επίδοση μηχανικού ρολογιού χειρός στον Διαγωνισμό της Γενεύης είχε σημειωθεί το 1967, από την Omega, με σκορ 56,42


Επίλογος...
Μετά την "σαρωτική" απόδοση των Ιαπώνων το 1968, η απάντηση των Ελβετών ήταν άμεση:
Το Αστεροσκοπείο της Γενεύης σταμάτησε και αυτό με την σειρά του τους διαγωνισμούς χρονομετρίας! Έληξε έτσι μια μακρά παράδοση ενός αιώνα σχεδόν.
Το 2009 οι Ελβετικοί διαγωνισμοί χρονομετρίας ξεκίνησαν πάλι, με την μορφή του "Concours International de Chronométrie" ( Διεθνούς Διαγωνισμού Χρονομετρίας). Σε μια προσπάθεια συνέχισης της ένδοξης ιστορίας των διαγωνισμών του παρελθόντος, η σύγχρονη εκδοχή τους δοκίμαζε και εξέταζε όχι μηχανισμούς, αλλά ολοκληρωμένα ρολόγια, όπως αυτά διατίθενται στο αγοραστικό κοινό.
Μεταξύ των κανονισμών που διέπουν τον διαγωνισμό αυτόν, ένας ξεχωρίζει:
 “All parts used to build the movement must be made within Europe.” (Όλα τα εξαρτήματα που απαρτίζουν τον μηχανισμό πρέπει να είναι κατασκευασμένα στην Ευρώπη).

Τα συμπεράσματα δικά σας.....

Το δικό μου "Dancing hands" :
εδώ

Η ιστορία της σειράς ‘Alpinist’ της Seiko είναι λίγο πολύ γνωστή, καθώς δεκάδες άρθρα έχουν γραφτεί στα sites και blogs ανά τον κόσμο, ενώ το YouTube βρίθει από βίντεο για τα ρολόγια αυτά και το status που έχουν πλέον αποκτήσει.
Σε αυτή την παρουσίαση θα μιλήσουμε για το μοντέλο που αποτέλεσε το εφαλτήριο για την δημιουργία αυτού του μύθου. Ήταν το 1995, όταν ο σχεδιαστής Shigeo Sakai ανέλαβε την υλοποίηση της ‘επαναφοράς’ του ονόματος Alpinist στην γκάμα της εταιρείας. Και, χωρίς αμφιβολία, το σχέδιο του τάραξε τα νερά !




Η κάσα του ρολογιού, ενώ εμπεριείχε κλασσικά στοιχεία σχεδιασμού της Seiko ( κυρτά lugs που αγκαλιάζουν τον καρπό, εναλλαγή βουρτσισμένων και γυαλισμένων επιφανειών, κτλ. ), δεν έμοιαζε με οτιδήποτε άλλο εκείνη την εποχή, κυρίως λόγω της δεύτερης κορώνας στην θέση «4». 





Το πραγματικό «πάρτι» όμως γινόταν στο καντράν : Η χρήση πολλών ετερόκλητων στοιχείων δημιούργησε ένα μείγμα που σίγουρα τράβηξε τα βλέμματα. Αν και πολλοί ήταν αρκετά επικριτικοί ως προς την χρήση λεπτομερειών που δεν είχαν καμία θέση σε σπορ ρολόι (όπως η χρήση cathedral hands), το κοινό λάτρεψε το αποτέλεσμα…. Η μείξη αραβικών αριθμών στις θέσεις των ζυγών ωρών με τριγωνικά markers στις μονές ώρες και μάλιστα με χρυσό χρώμα, έδινε έναν τόνο πολυτέλειας, ξένο για ρολόι περιπέτειας, αλλά όμορφο αισθητικά. Το εσωτερικό, περιστρεφόμενο δαχτυλίδι/πυξίδα εμπλούτιζε το καντράν και πέρα από την χρηστικότητα για τους λάτρεις των εξορμήσεων, σφράγιζε τον χαρακτήρα του ρολογιού. Και φυσικά, η γραμματοσειρά με έντονο κόκκινο χρώμα του ονόματος Alpinist, στο ίδιο μοτίβο με τον πρόγονο της δεκαετίας του ΄60, τραβούσε το βλέμμα και έδωσε το προσωνύμιο «Red» στην σειρά αυτή!






Και κάπου εδώ, φτάνουμε στο τί «κρύβεται κάτω από το καπό»….
Έχω αναφερθεί εκτενώς στις μηχανές 4S και στην σημασία τους στην ιστορία της  Seiko, ως απόγονοι των θρυλικών Daini 52 :
https://www.greekwatchforum.gr/index.php?topic=15416.msg664977#msg664977





Θα συμπληρώσω μόνο πως ο τεχνίτης που ανέλαβε το σέρβις του ρολογιού μου (γνωστός στο φόρουμ) εκφράστηκε με τα θερμότερα λόγια δουλεύοντας στον μηχανισμό αυτόν, επαινώντας την ποιότητα κατασκευής του, την στρωτή λειτουργία, την ‘’απλότητα’’ του και φυσικά την εξαιρετική του ακρίβεια, χαρακτηριστικό που ήρθε να επιβεβαιώσει και το timegrapher, αλλά και η μέτρηση σε καθημερινή χρήση… (ενδεικτικά αναφέρω πως από τον συγχρονισμό του ρολογιού πριν 4 μέρες, η απόκλιση του την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές είναι +8 δευτερόλεπτα! ).


Με την ευκαιρία, κάνω έκκληση στους κατόχους ρολογιών που φέρουν μηχανισμό της οικογένειας 4S : προσέξτε το ρολόι σας ως κόρη οφθαλμού! Έχετε στο χέρι σας ένα κομμάτι ζωντανής ιστορίας!
 
Δεν θα μπω σε αναλυτικότερη περιγραφή και ανάλυση του ρολογιού που έχω στην κατοχή μου ( μιλώντας για ποιότητα, εφαρμογή κτλ), μιας και τα 25 χρόνια του έχουν αφήσει τα σημάδια τους σε κάσα και μπρασελέ. Θα πώ μόνο πως φοριέται σαν γάντι στον καρπό, έχει έντονη παρουσία παρά το μαζεμένο μέγεθος, ταιριάζει με όλα τα ντυσίματα και είναι το ιδανικό ‘’καθημερινό’’ ρολόι.






Δυστυχώς, η κυκλοφορία των κόκκινων αλπινιστών διήρκησε μόλις 2 χρόνια, μιας και οι λογιστάδες της εταιρείας έκριναν ασύμφορη την περαιτέρω παραγωγή των μηχανών 4S για ρολόγια της προσιτής σειράς. Το γεγονός αυτό έχει κάνει τους ‘’κόκκινους’’ αρκετά δυσεύρετους και με τιμές σε δυσθεώρητα ύψη, σε σχέση με την αρχική τους τιμή….
Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά τυχερό, αφού έπειτα από κυνήγι αρκετών μηνών, βρήκα το συγκεκριμένο κομμάτι σε αρκετά καλή κατάσταση μάλιστα. 

Με αφορμή την άφιξη στην συλλογή του 6Μ15, υποσχέθηκα να γράψω δύο λόγια για τους άγνωστους αυτούς μηχανισμούς και την "ιδιαιτερότητα τους.
Πρίν ξεκινήσω, οφείλω να προειδοποιήσω τους puristες ωρολογοφιλους συμφορουμιτες, πως το θέμα αφορά quartz μηχανισμούς, έτσι καλό θα ήταν να μην ασχοληθούν με το διάβασμα του, προκειμένου να αποφύγουν τις "αλλεργίες"....

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 λοιπόν, η Seiko κυκλοφόρησε μια σειρά μοντέλων με μηχανισμούς 6ΜΧΧ και 8ΜΧΧ. Αυτό που τράβηξε την προσοχή και την απορία όσων τα αντίκρισαν ηταν ο χαρακτηρισμός "Chronograph" που είχαν στα καντράν τους.



"Πως είναι δυνατόν να είναι χρονογράφοι αυτά τα απλά 3handers ?" αναρωτήθηκαν οι περισσότεροι.
Και όμως ήταν.......
Με την χρήση ξεχωριστών μοτέρ για κάθε δείκτη και μέσω του επιλογέα λειτουργίας στο καντράν (μέσω απλής περιστροφής της κορώνας), το ρολόι μεταμορφωνόταν απο "απλό" σε χρονόμετρο. Χρονόμετρο στο οποίο ο δείκτης των δευτερολέπτων μετρούσε διαστήματα 1/10ου του δευτερολέπτου, ο δείκτης των λεπτών έδειχνε τα δευτερόλεπτα και ο δείκτης ωρών τα λεπτά που είχαν καταγραφεί!

Δεν ήταν όμως μόνο αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Ανάλογα με την έκδοση του μηχανισμού, περιλαμβάνονταν επίσης, ξυπνητήρι, world time display, εναλλαγή χειμερινής/θερινής ώρας και διηνεκές ημερολόγιο.



Οι μηχανισμοί αυτοί μπήκαν σε διάφορες κάσες, απο dress εως σπορ και καταδυτικά, αλλά έμειναν κυρίως γνωστοί απο τη AoD σειρά, με το ιδιαίτερο σχήμα/σχέδιο.




Βέβαια, δεν έλειψαν και εκδόσεις για ποδοσφαιρόφιλους αλλά και οπαδούς άλλων σπορ:



(Με δυνατότητα μέτρησης της διάρκειας του εκάστοτε αγωνίσματος)

Και φυσικά για τους φίλους μας τους ιστιοπλόους κάτι υπήρχε :




Μηχανισμοί λοιπόν που έκαναν κυριολεκτικά τα πάντα... Για παράδειγμα, ήθελες να μάθεις τί μέρα ήταν η 28η Οκτωβρίου 1940?  Ή τί μέρα έπεφταν τα Χριστούγεννα του 1754? Με ένα τέτοιο ρολόι μπορούσες εύκολα να το δείς :


Δείγματα μιας εποχής που το τμήμα R&D της εταιρείας ακολουθούσε πιστά το μοτο του ιδρυτή :
"always one step ahead of the rest..."




...... όσο για το παρατσούκλι " dancing hands" ? ?
Αυτό δόθηκε εξαιτίας της κίνησης των δεικτών στο καντράν, όταν έμπαιναν σε demo mode και ειδικά της κίνησης εμπρός/πίσω του δείκτη των δευτερολέπτων στην λειτουργία χρονομέτρου!
Ένας πραγματικός "χορός" στο dial.... 

Στις 4 Φεβρουαρίου 2019, στην πόλη Suwa της επαρχίας Nagano, έλαβε χώρα μια κηδεία  που συγκέντρωσε όλες τις τοπικές αρχές, μέλη του Δ.Σ. αλλά και τον ίδιο τον πρόεδρο της SEIKO.
Όλοι αυτοί συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον νεκρό, τον κ. Tsuneya Nakamura.

Ποιός όμως ήταν ο Nakamura-san, και γιατί όλη αυτή η κινητοποίηση με τον θάνατο του?
Ο κύριος αυτός λοιπόν υπήρξε μια απο τις εμβληματικότερες φιγούρες στην ιστορία της Seiko, έχοντας ίσως την μεγαλύτερη επίδραση στην σύγχρονη ιστορία της εταιρείας και πιθανώς και στην Ωρολογοποιία του 20ού αιώνα!!!
Εν ολίγοις, ήταν ο άνθρωπος που ενορχήστρωσε τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Seiko στα 60's και 70's.
Για να το κατανοήσουμε ομως αυτό, ας δούμε βήμα βήμα την επαγγελματική του σταδιοδρομία :
Το 1944, σε ηλικία 21 ετών, προσελήφθη στην Daini Seikosha Kameizo στο Τόκυο. Μετά τον βομβαρδισμό του εργοστασίου το 1945, μαζί με άλλους εργαζόμενους και όσα μηχανήματα ειχαν απομείνει, πήγε στο νέο εργοστάσιο στην πόλη Suwa, όπου είχαν αρχίσει να ετοιμάζονται οι νέες εγκαταστάσεις της Daini.


Ενώ η Ιαπωνία προσπαθούσε να συνέλθει απο τις συνέπειες του Β.Π.Π., η Seiko είχε τις δικές της δυσκολίες : Οι γραμμές παραγωγής ήταν τεχνολογικά ξεπερασμένες και τα ρολόγια που παρήγονταν τα έλεγες και "κόπιες"  των ευρωπαϊκών.....
Στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 50, ο Nakamura ζήτησε απο τους προϊσταμένους του την έγκριση να εξελίξει ένα νέο, μοντέρνο ρολόι, με σκοπό να ξαναμπεί η εταιρεία στον ωρολογιακό χάρτη. Και κάπως έτσι, το 1956, γεννήθηκε το Seiko Marvel :

Η παραγωγή του νέου αυτού ρολογιού απαιτούσε νεα μηχανήματα και αφού η κατάλληλη επένδυση έγινε, το εγχείρημα στέφθηκε με απόλυτη εμπορική επιτυχία.
(Πάνω κάτω εκείνη την εποχή αγοράστηκαν και οι διαβόητες μηχανές γυαλισματος της Sallaz.... ).

To Marvel και η υποδοχή που είχε απο το κοινό "έστρωσε" τον δρόμο για πολλά απο τα κατορθώματα της εταιρείας την επερχόμενη δεκαετία.
Εξελίσσοντας το, η Suwa Seikosha δημιούργησε το Gyro Marvel, το πρώτο ρολόι που εφοδιάστηκε με το διάσημο πλέον "Magic Lever", το οποίο μέχρι σήμερα είναι αναπόσπαστο εξάρτημα στους περισσότερους μηχανισμούς της εταιρείας.


Αυτές οι εμπορικές επιτυχίες, αλλά και οι πρωτιές στους ιαπωνικούς διαγωνισμούς χρονομετριας, οδήγησαν στην απόφαση να δημιουργηθεί μια νέα σειρά ρολογιών - υψηλών προδιαγραφών- που θα αποτελούσαν την κορωνίδα της εταιρείας και είχαν ως σκοπό την συμμετοχή στους Διεθνείς διαγωνισμούς χρονομετριας στην Ελβετία. Το όνομα αυτής της σειράς : .

Ήταν φυσικό, το νέο αυτό πρότζεκτ να ανατεθεί στον 38χρονο τότε Nakamura, τον άνθρωπο πίσω απο τα διαβόητα Marvel....

Οι αρχές της δεκαετίας του 60 σήμαναν επίσης την στροφή προς την νεα - πολλά υποσχόμενη- τεχνολογία quartz, την περίοδο που η Seiko χρίστηκε επίσημος χρονομέτρης των Ολυμπιακών αγώνων του 1964 στο Τόκυο.
Υπό την καθοδήγηση του Nakamura ομάδες μηχανικών και ηλεκτρονικών εργάστηκαν για την δημιουργία του Quartz Crystal Chronometer, του πρώτου παγκοσμίως φορητού ρολογιού χαλαζία.

Αυτό το επίτευγμα τεχνολογίας για την εποχή, έκανε την πρώτη εμφάνιση του στον διαγωνισμό του Neuchatel το 1963, στην κατηγορία "Ναυτικά Χρονόμετρα".  Το 1964 χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στους Ο.Α, μαζί με την νέα γενιά μηχανικών χρονογράφων. (Μεταξύ των οποίων και το θρυλικό πλέον "Crown Cronograph", απόγονος και αυτό του Seiko Marvel!


O Nakamura επίσης ήταν αυτός που είχε την ιδέα να ενσωματωθεί στους χρονογράφους μια συσκευή που θα εκτυπωνε απευθείας τα αποτελέσματα της χρονομέτρησης, κάτι που γινόταν για πρώτη φορά στην ιστορία των Ολυμπιακών αγώνων!
Αυτή η μικρή εφεύρεση είχε τόση επιτυχία που λανσαρίστηκε και εμπορικά το 1968 με το όνομα EP-101, ο πρώτος αριθμητικός εκτυπωτής...

Αυτή η κίνηση "γέννησε" την εταιρεία EPSON το 1975, το όνομα της οποίας έχει απλούστατη προέλευση :  Electronic Printer's Son !

Μετά  τους ολυμπιακούς αγώνες, φτάνουμε στο άλλο μεγάλο "κεφάλαιο" : τους διεθνείς διαγωνισμούς χρονομετριας. Η συμμετοχή της Seiko ήταν άλλη μια επίμονη ιδέα του Nakamura. Πολλά έχουν γραφτεί και δεν θα επεκταθούμε εδώ, η ιστορία είναι γνωστή... Το γεγονός που αξίζει ιδιαίτερης μνείας είναι και η επιμονή του Nakamura, αλλά και η ουσιαστική συμμετοχή του στον σχεδιασμό, εξέλιξη, κατασκευή των μηχανισμών που θα "κατέβαιναν" στους αγώνες.
Χαρακτηριστικά, στην πρώτη συμμετοχή της Suwa το 1964, και τα δέκα ρολόγια που παρουσιάστηκαν ήταν ρυθμισμένα απο τον ίδιο τον Nakamura!!!
("Παιδιά" της προσπάθειας αυτής ηταν και οι υπέροχες V.F.A. καλιμπρες....)


Όμως, παρά τα μέχρι τότε κατορθώματα του, ο Tsuneya Nakamura έμελλε να μείνει στην ιστορία για την δημιουργία του πρώτου ρολογιού χειρός στον κόσμο με μηχανισμό χαλαζία!!!!!
Μετά την επιτυχία του Crystal Chronometer, η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η σμίκρυνση της κατασκευής και το πρόβλημα που αυτή δημιουργούσε : αυτό της παροχής ενέργειας.
Τα πρώτα πρωτότυπα quartz ρολόγια χειρός "καταπιναν" τις μπαταρίες της εποχής σε χρόνο ρεκόρ. Κάτι τέτοιο φυσικά έκανε μη βιώσιμο ένα τέτοιο ρολόι.
Ο πρόεδρος της Seiko, γνωρίζοντας πως και οι Ελβετοί ασχολούνταν με τα quartz και ήταν θέμα χρόνου να κόψουν πρώτοι το νήμα
 (project Beta 21), στα τέλη του 1968 ανάθεσε στον Nakamura να έχει λύσει τα όποια προβλήματα και να έχει έτοιμο λειτουργικό ρολόι, πριν την 1η Ιανουάριου 1970!
Αυτό άφηνε μόλις έναν χρόνο στις νεοσύστατες ομάδες του Nakamura να λύσουν τον γρίφο. Η απόφαση που έλαβε για να ξεφορτωθεί το πρόβλημα ήταν απλή αλλά ευφυής στην συλληψη :
Η χρήση βηματικου μοτέρ για την κίνηση του δείκτη δευτερολέπτων ανα διαστήματα του ενός δευτερολέπτου!  Η λύση αυτή ακόμα και σήμερα αποτελεί το σήμα κατατεθέν των quartz μηχανισμών.
Στις 25 Δεκεμβρίου 1969 η Seiko λάνσαρε το Astron... Ο θαυμαστός κύριος Nakamura απάντησε με επιτυχία στην πρόκληση του "αφεντικού" και άλλαξε την πορεία της ωρολογοποιίας μια για πάντα!!!!


Η δράση του ομως δεν σταμάτησε εκεί. Συνέχισε να εργάζεται στην Suwa Seikosha (μετέπειτα Seiko Epson), ψάχνοντας νέους μηχανισμούς (Thermic, Kinetic), αλλά και οδηγώντας την εταιρεία σε νέα πιο οικολογικά μονοπάτια. (Αξίζει να σημειωθεί πως για έξι συνεχόμενα χρόνια βραβευόταν με το "Stratospheric Ozone Protection Award απο την αμερικανική κυβέρνηση, για τις προσπάθειες και ενέργειες του για την μείωση των cFC....)

Έγινε πρόεδρος της Seiko Epson το 1987 και συνταξιοδοτήθηκε το 1994, έπειτα απο 50 χρόνια αξιοζήλευτου έργου στην εταιρεία!!!!!

49 χρόνια μετά το αποκορύφωμα της καριέρας του, στις 25 Δεκεμβρίου 2018,  αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος, εξαιρετικός μηχανικός, οραματιστής, άφησε την τελευταία του πνοή,  έχοντας καταφέρει να διαμορφώσει την ιστορία της Seiko όσο λίγοι άλλοι.............





Πηγή: άρθρο απο fratello watches.

Το νησί Iriomote ανήκει στην Περιφέρεια Οκινάουα της Ιαπωνίας και είναι το δεύτερο σε μέγεθος μετά την ίδια την νήσο Οκινάουα.


Περισσότερο από το 90% της έκτασης του καλύπτεται απο δάση και ζούγκλα και για αυτό είναι χαρακτηρισμένο Εθνικό Πάρκο, ενώ αποκαλείται και ως "το τελευταίο κρυμμένο μυστικό της Ιαπωνίας".



Αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών που αναζητούν την επαφή με ένα παρθένο φυσικό περιβάλλον, ενώ είναι και δημοφιλής προορισμός για υποβρύχιες εξορμήσεις, καθώς τα νερά γύρω απο το νησί έχουν πλούσιους κοραλλιογενείς υφάλους.
 
 

Σε αυτό το "μαγικό" μέρος οι σχεδιαστές της Seiko βρήκαν την έμπνευση για την δημιουργία επετειακών ρολογιών στην σειρά Prospex, τιμώντας τα 140ά γενέθλια της εταιρείας....


Εκ των τριών, το SPB207J1 είναι μια εκμοντερνισμένη ( και πιο προσιτή) εκδοχή του θρυλικού πλέον 6159-7000, του πρώτου καταδυτικού ρολογιού που έφερε ταχύπαλμη (Hi-beat) καλίμπρα, και πρόγονο του πολυσυζητημένου MarineMaster 300!

(Έχω αναφερθεί εκτενώς σε άλλο νήμα για την σημασία και την βαρύτητα που έχουν στην ιστορία της φίρμας τα παραπάνω μοντέλα και δεν θα επεκταθώ περισσότερο εδώ... )

To ρολόι (όπως και τα αδερφάκια του 185 & 187) είναι ουσιαστικά μια "reduced" και πιο προσιτή εκδοχή του του ΜΜ300- γνωστού πια ως SLA021J1. H διαφοροποίηση του ως προς το 185 και το 187 είναι το χρώμα του dial, που αποκαλύπτει ένα υπέροχο πράσινο υπό τον κατάλληλο φωτισμό.

Η συσκευασία που έρχεται το ρολόι δεν είναι το γνωστό λευκό κουτί, αλλά ένα λιτό μαύρο.


Στο εσωτερικό του μαζί με το ρολόι, υπάρχει και έξτρα rubber λουρί σε σκούρο πράσινο χρώμα.


Η πρώτη εντύπωση παρατηρώντας το ρολόι είναι πως έχεις μπροστά σου ένα ΜΜ300 ελαφρώς συρρικνωμένο και αυτό επιβεβαιώνεται διαβάζοντας τις διαστάσεις : 42mm πλάτος, 48.8mm lug to lug και 12,5mm πάχος.
Το σχέδιο της κάσας φέρνει στο μυαλό τον μεγάλο αδερφό, με εναλλαγές γυαλισμένων και βουρτσισμένων επιφανειών.
 
 


Φυσικά την παράσταση κλέβει το χρώμα του καντράν, ένα βαθύ πράσινο που κάνει όμορφα παιχνίδια με το φώς...

Στο όλο σύνολο ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί ο χρυσός δευτερολεπτοδείκτης με το σχήμα/σήμα κατατεθέν και την κόκκινη τελεία κοντά στην άκρη του.


Στον καρπό, το ρολόι ταιριάζει σαν γάντι χάρη στο σχήμα της κάσας και τα κυρτά lugs που αγκαλιάζουν αρμονικά το χέρι.

Άπαξ και ρυθμιστεί το μπρασελέ ( που στα μάτια μου είναι αρκετά ποιοτικό και στιβαρό), η εφαρμογή είναι εξαιρετική και το ρολόι "δένει" πολύ όμορφα.


Τιμώντας την καταγωγή του απο τα επαγγελματικά "εργαλεία" προγόνους, το μπρασελέ έχει και"diver's extension" για να φοριέται εύκολα και με καταδυτική στολή, ενώ η στεφάνη του bezel είναι έτσι σχεδιασμένη και φτιαγμένη ώστε να είναι εύκολος ο χειρισμός της ακόμα και με γάντια 



Η δε αίσθηση της περιστροφής της με άφησε ευχάριστα έκπληκτο αφού είναι σχεδόν ίδια με του ΜΜ300: βουτυρένια, ακριβής και με τα 120 κλικ εύκολα διακριτά! ( και ΟΧΙ, δεν είναι misaligned, για όσους έχουν απορία..... ).


Για την μηχανή, την 6R35, δεν θα επεκταθώ τώρα, θα δώ και θα εκτιμήσω συμπεριφορα και επιδόσεις μετά απο μια ορισμένη περίοδο χρήσης...


Συμπερασματικά, δηλώνω ευτυχής κάτοχος και οι πρώτες εντυπώσεις είναι άριστες! Το ρολόι ήρθε την καταλληλότερη στιγμή, μιας και πλησιάζει καλοκαιράκι και καλοκαίρι χωρίς καταδυτικό Seiko για εμένα προσωπικά δεν γίνεται!!!.     

2 δεκαετίες μετά το παγκόσμιο επαναλανσαρισμα της σειράς "Grand Seiko", τα ρολόγια της εταιρείας έχουν βρεί θέση στους καρπούς πολλών ρολογόφιλων και η ύπαρξη τους είναι αντικείμενο συζήτησης ακόμα περισσότερων...
Στο παρόν θέμα, θα "γνωρίσουμε" τον άνθρωπο πίσω από τις μηχανικές καλιμπρες 9S, που μπήκαν στα ρολόγια σε αυτό το νέο ξεκίνημα.
Ο Ohira Sensei ξεκίνησε να δουλεύει στο εργοστάσιο Daini-Seikosha ( πλέον Seiko Instruments Inc.) το 1970, σε ηλικία μόλις 15 ετών. Η πρώτη του δουλειά εκεί ήταν απλά να ανοίγει τα καπάκια από τις κάσες που έρχονταν από το στάδιο κατασκευής και φινιρίσματος, προκειμένου να τοποθετηθούν οι μηχανισμοί! Μια βαρετή δουλειά για πολλούς, οι οποίοι την παράτησαν αρκετά γρήγορα και έφυγαν από το εργοστάσιο. Όχι όμως και ο μικρός Akira! Το επόμενο πόστο του ήταν να τοποθετεί τα έτοιμα dials στις καλιμπρες και αργότερα, να τοποθετεί τους δείκτες στα καντράν.
Η αξιολόγηση των εργαζομένων γινόταν βάσει του "pass ratio", τις επιτυχημένες συναρμολογήσεις δηλαδή. Για να περάσει λοιπόν κάποιος σε ανώτερο στάδιο στην αλυσίδα παραγωγής, έπρεπε να έχει υψηλή επιτυχία στο τωρινό του πόστο...
Σε 5 χρόνια ο Akira είχε περάσει από όλα τα στάδια συναρμολόγησης με εξαιρετικές επιδόσεις και έτσι σε ηλικία 20 ετών του προτάθηκε να φοιτήσει στο σχολείο ωρολογοποιίας της εταιρείας για 6 μήνες.
Κατόπιν εργάστηκε στην συναρμολόγηση και ρύθμιση μηχανισμών, όμως πλέον το ενδιαφέρον είχε ήδη στραφεί στους quartz μηχανισμούς και το τμήμα των μηχανικών καλιμπρών δεν παρουσίαζε προοπτικές εξέλιξης. Για αρκετά χρόνια ο κ. Ohira ταξίδευε ανά τον κόσμο προκειμένου να επιθεωρεί και να οργανώνει τα διάφορα εργοστάσια της Seiko...
Επόμενος σταθμός της καριέρας του ήταν η ενασχόληση του με το "Credor Chronometer", ενός μοντέλου περιορισμένης παραγωγής 520 τεμαχίων, που φορούσε την καλίμπρα 4S79, την οποία ανέλαβε να εξελίξει και να ρυθμίσει σε στάνταρς Χρονομέτρου!



Ένας από τους τρόπους που χρησιμοποίησε για να το επιτύχει αυτό ήταν ένα "παλιό κόλπο": Η τοποθέτηση ενός βάρους στο hairspring του μπαλανσιέ, για την εξάλειψη της απόκλισης λόγω θέσης. (Τεχνική που είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν μόνο στην καλίμπρα του 44KS, και έλκει την καταγωγή της από μια ιδέα που είχε βρεί πεδίο εφαρμογής στην ρύθμιση ναυτικών χρονομέτρων) !

(Σημ. : Επειδή η χρήση βάρους στο hairspring δεν είναι ευρέως διαδεδομένη και γνωστή, πολλοί "ανεξάρτητοι" επισκευαστές μπερδευαν το βάρος αυτό για επικαθήσεις στο ελατήριο και το αφαιρούσαν, καταστρέφοντας έτσι την ρύθμιση και ζύγισμα του μηχανισμού! ).


Κατόπιν ήρθε η "πρόκληση" που άκουγε στο όνομα "Grand Seiko new mechanical calibers"...
Ζητήθηκε από τον Ohira να αξιολογήσει τον σχεδιασμό της νέας γενιάς 9S, να συναρμολογήσει τα πρώτα δείγματα, να τις ρυθμίσει στα αυστηρά GS standards και να δώσει το απαραίτητο feedback στο τμήμα σχεδιασμού και κατασκευής...
Η ιδέα του λανσαρισματος των GS γεννήθηκε το 1996, το πρότζεκτ που αφορούσε τον σχεδιασμό και εξέλιξη των νέων μηχανισμών άρχισε το 1997και ανακοινώθηκε πως τα νέα ρολόγια θα κυκλοφορούσαν στα τέλη του 1998!
Αυτό έκανε τα χρονικά περιθώρια πολύ στενά, και ο Ohira ζήτησε από την διεύθυνση να ασχοληθεί μόνος του με το δύσκολο έργο του (προφανώς ήταν τύπος που δεν ήθελε πολλούς πάνω από το κεφάλι του όταν δούλευε  ).
Βλέποντας ότι δεν θα προλάβαινε την ημερομηνία που είχε ανακοινωθεί, απαίτησε να δουλέψει η ομάδα του χωρίς ρεπό και αργίες και να μην υπάρχουν πιέσεις από την διεύθυνση να τηρηθούν τα ωράρια, όπως ορίζει ο ιαπωνικός εργασιακός νόμος!!! Αντ'αυτου, όλοι όσοι δούλευαν υπό αυτό το καθεστώς θα αποζημιωνονταν οικονομικά και μετά την ολοκλήρωση του έργου τους θα λάμβαναν μεγάλες περιόδους ξεκούρασης...
Έτσι κατάφερε να τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα και οι μηχανές να είναι αντάξιες των προδιαγραφών της εταιρείας και του ονόματος της!

Αφού ολοκλήρωσε αυτό το έργο, και εφόσον πλέον τα ρολόγια απευθύνονταν στην παγκόσμια αγορά, η εταιρεία του ζήτησε να οργανώσει τα κέντρα επισκευής ανά τον κόσμο, εκπαιδεύοντας τεχνίτες στα διάφορα service center, έτσι ώστε τα GS να μην πρέπει να επιστρέφουν στην Ιαπωνία για service.
Μέχρι σήμερα ο Ohira Sensei περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του ταξιδεύοντας και εκπαιδεύοντας.....

Trivia:
-Σχεδόν όλοι οι ωρολοποιοί που εργάζονται σήμερα στο Shizukuishi, υπήρξαν μαθητευόμενοι του!
- Η "ψύχωση" του είναι να μην βλέπει ρολόι με απόκλιση μεγαλύτερη από +-3spd! Και αυτό το κάνει ακόμα και στις "ταπεινοτερες" μηχανές που πιάνει στα χέρια του...
- Πολλοί συλλέκτες και φαν της εταιρείας  αποζητούν τις -δυσευρετες πλέον- υπηρεσίες "των χεριών του Θεού", όπως συνήθως τον αποκαλούν!
(Για παράδειγμα, κάτοχος 61GS VFA του 1972, αναφέρει πως μετά από 5 χρόνια από την ρύθμιση του ρολογιού του από τον κ. Ohira, το ρολόι λειτουργεί σταθερά στα +2spd!!! 
- "Απεχθάνεται" το spring drive και ότι άλλο κατασκευάζεται από την αντίπαλο EPSON (aka Suwa- Seikosha)   
- Πρίν την εξέλιξη των νέων 36000 vph Hi-beat, "πρόλαβε" να φτιάξει και μια 8L88 που λειτουργούσε στους 43200vph (12Hz) και τοποθετήθηκε σε ΕΝΑ και μοναδικό ρολόι, το Credor GBBX998, αξίας 600000$ !



Thank you, Ohira-san!