1
Το νεο μου ρολοι-reviews / Απ: Seiko SRPA21 “PADI”
« στις: Σεπτέμβριος 05, 2016, 20:50:08 μμ »
To Liberty είναι αδιάβροχο και δε μασάει. Το έχω βουτήξει στα 30 και 35m και δεν άλλαξαν καν χρώμα οι ραφές του.
Εμφάνιση μηνυμάτων
Αυτό το τμήμα σας επιτρέπει να δείτε όλα τα μηνύματα που στάλθηκαν από αυτόν τον χρήστη. Σημειώστε ότι μπορείτε να δείτε μόνο μηνύματα που στάλθηκαν σε περιοχές που αυτήν την στιγμή έχετε πρόσβαση.
Σελίδες: [1]
2
Το νεο μου ρολοι-reviews / Απ: Seiko SRPA21 “PADI”
« στις: Σεπτέμβριος 05, 2016, 19:20:53 μμ »
Πέτρο, είσαι μεγάλος ρ̶ο̶υ̶φ̶ι̶ά̶ν̶ο̶ς̶ φίλος!
Ευχαριστώ, κύριοι. Με "χώσατε" σε σπουδαίο χόμπι. Χαλάλι του!
Ευχαριστώ, κύριοι. Με "χώσατε" σε σπουδαίο χόμπι. Χαλάλι του!
3
Το νεο μου ρολοι-reviews / Seiko SRPA21 “PADI”
« στις: Σεπτέμβριος 05, 2016, 18:14:24 μμ »
Η αPADIση στο Vintage (see what I did there?)
upload an image
Τελικά, δε μου αρέσουν τα μεγάλα ρολόγια. Προικισμένος με αυτό που οι Αμερικάνοι ονομάζουν “shitty genetics”, έχω γάμπες έφηβης κορασίδας και καρπούς 17 εκατοστών (παρότι φανατικός gym goer), οπότε, ακόμα κι αν μου άρεσαν, δεν αρέσω εγώ σ’ αυτά.
Τούτου δοθέντος, η περιώνυμη “Χελώνα” είναι ένα ρολόι που ανυπομονούσα να προσθέσω στη συλλογή μου - παρά το ευμέγεθες των διαστάσεών της. Γιατί;
Γιατί είναι σεβεντίλα. Οπως κι εγώ. Η νοσταλγία των παιδικών σου χρόνων, οι αναμνήσεις από τα χέρια (και τα ρολόγια) του πατέρα και των αγαπημένων θείων σου, το αληθινά πρωτοπόρο design που μεταμορφώνει ένα ρολόι σε κόσμημα χωρίς πολλά παραφερνάλια, δικαιολογούν την επάνοδο των 70’s ως ένα διαχρονικό σχεδιαστικό κίνημα - όχι μια εκδήλωση του τύπου “στερέψαμε από ιδέες και αρχίσαμε να τυμβωρυχούμε”. Τουλάχιστον σε όλους εμάς τους πενηντάρηδες.
Παρόλα αυτά, το πρόσφατο reissue της χελώνας, σε μαύρο, μπλε, χρυσό και pepsi δε με ενθουσίασε. Η χλευαστική καινοτομία του πρώτου 6105, με το rubber - γκοφρέτα και τον δευτερολεπτοδείκτη που-μοιάζει-με-φανάρι-αμαξοστοιχίας, απαλείφθηκαν στις σύγχρονες εκδοχές του, κάνοντάς το να μοιάζει με φτωχό συγγενή καλεσμένο στην κηδεία του πλούσιου θείου από την Αμερική. Με το ένα και μοναδικό, γαμπριάτικο κοστούμι του.
Και το γλειφιτζούρι στη λάθος πλευρά του second hand - πραγματική ιεροσυλία! Οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί προσβάλλει την αίσθηση συμμετρίας που έμφορεί ο κάθε αληθινός ωρολογολάτρης. Ή όποιος πάσχει από OCD, όπως ο υπογράφων…
Και εκεί που σχεδόν συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι η καινούργια χελώνα δεν είναι για μένα, έρχεται ο αρραβών…
Εγώ και η PADI…
We go way back. Συγκεκριμένα, πίσω στο 1992, όταν κάνω την πρώτη μου βουτιά και κολλάω με το βυθό. Θαλασσινός κι από τις δυο καταγωγές μου, αισθανόμουν ανέκαθεν σαν το ψάρι στο νερό, αλλά το scuba ήταν κάτι που διαρκώς ανέβαλλα. Μέχρι εκείνο το καλοκαίρι που αναγκάστηκα να μείνω, λόγω δουλειάς, στην Αθήνα. Και να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για τα μαθήματα τριών εβδομάδων, μέχρι το πρώτο δίπλωμα της PADI. Και καπάκι το δεύτερο. Advanced Open Water Diver. Διπλωματούχος βατραχάνθρωπος!
Η̶ ̶ε̶ρ̶ω̶τ̶ι̶κ̶ή̶ ̶μ̶ο̶υ̶ ̶σ̶χ̶έ̶σ̶η̶ ̶μ̶ε̶ ̶τ̶η̶ ̶θ̶ά̶λ̶α̶σ̶σ̶α̶ αφορμή για συλλογή καταδυτικών ρολογιών, χωρίς καταναλωτικές τύψεις, είχε μόλις παρουσιαστεί.
Too much bling?
Εχω πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το πώς πρέπει να είναι το ρολόι που μου αρέσει: αρρενωπό, στιβαρό, κλασικό και χωρίς εφήμερες εξάρσεις. Επίσης, να προέρχεται απαραιτήτως από μια εταιρεία που φτιάχνει μόνο ρολόγια και όχι ρολόγια/ρούχα/αρώματα/κλινοσκεπάσματα/σεμεδάκια για την Urania της γιαγιάς. Ομως, ακόμα και οι καλόγεροι έχουν ανάγκη από λίγη ελαφρότητα (δεν το λέω εγώ· το λέει ο Umberto Eco στο “Ονομα του Ρόδου”). Και αν αυτή η ελαφρότητα ταιριάζει κάπου, αυτό το “κάπου” είναι η θάλασσα. Η θάλασσα που σε ξαλαφρώνει από ρούχα και καθωσπρεπισμούς, που σε κάνει ερωτότροπο και παιχνιδιάρη, που σε απαλλάσει από το μεταφορικό κοστούμι και το κυριολεκτικό dress watch. Και η έκφραση αυτής της ελαφρότητας ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ είναι το ρολόι του (και - οίκτο κάπου! - όχι το παρεό του…) Οπότε, η έκφραση “too much blink” (πολύ φρου-φρού κι αρώματα - σε ελεύθερη μετάφραση) δεν δικαιολογείται, right?
Τι μου αρέσει στη νέα χελώνα.
Επειδή αυτό δεν είναι το πρώτο μου ρολόι (τι μου κάνατε, άτιμοι!), δεν αποδίδω αυτά που θα πω παρακάτω στον έρωτα της πρόσφατης απόκτησης. Εχω ήδη πέντε SEIKO, τρέφω πλέον ΤΕΡΑΣΤΙΑ εκτίμηση στην εταιρεία αλλά - ειλικρινά - αν μου επέβαλλαν να φοράω μόνο ένα ρολόι για το υπόλοιπο του βίου μου, ανεξαρτήτως τιμής και status, είναι πολύ πιθανό αυτό το ένα ρολόι να ήταν το PADI.
Γιατί;
- Είναι μεγάλο (για τον 17άρη καρπό μου) αλλά φοριέται σαν μεσαίο. Και το σχήμα της κάσας, αυτό το μεγαλούργημα της σχεδιαστικής σχολής των 70’s, του επιτρέπει να στέκεται σταθερά ακόμα με σε έναν καρπό με μικρή διάμετρο. Πολύ σημαντικό για όσους δε θέλουν να κουνάνε σα μανιακοί το χέρι τους για να ξαναγυρίσει το ρολόι “επάνω”.
- Είναι ευανάγνωστο. Ακόμα και από πρεσβύωπες (μη γελάτε, καθάρματα). Ακόμα και σε συνθήκες αυξημένων κραδασμών (πάνω στο μηχανάκι εννοώ ρε!).
upload an image
- Εχει lume που σκοτώνει. Μπήκα σε κινηματογράφο έχοντας εκθέσει τυχαία το ρολόι στα τεχνητά φώτα του lobby (καμία σχέση με daylight) και έβλεπα την ώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της δίωρης-και-βάλε ταινίας.
- Είναι σοβαρά καταδυτικό. Ο λεπτοδείκτης δεν έχει τυχαία κόκκινο περίγραμμα. Στη θάλασσα, αν θέλεις να μετράς τα λεπτά που σου απομένουν στο tank, αυτό το ασπροκόκκινο δεικτάκι είναι το πρώτο πράγμα που θα τραβήξει το βλέμμα σου, “σβήνοντας” ασυνείδητα τον σκέτο, λευκό ωροδείκτη. Με μια ματιά έχεις all the information you need.
- Είναι τόσο-όσο βαρύ. Για να αισθάνεσαι ότι φοράς ρολόι και όχι πλαστικό περικάρπιο, αλλά και για να μην ενοχλεί σαν βαράκι για δικέφαλους.
- Αν και είναι “ψηλό”, η κάσα λειτουργεί ως σκαλοπάτι / σφήνα / ράμπα, και το ρολόι εισχωρεί εύκολα μέσα από τη μανσέτα του πουκάμισου, χωρίς να σκαλώνει.
- Είναι κλασσικό - with a twist. Τίποτα επάνω του δεν χαλάει το αρμονικό σύνολο ενός καθαρόαιμου diver. Ακόμα και οι κόκκινες γραμμές στα πεντάλεπτα είναι εμφανείς μόνο κάτω από direct light. Διαφορετικά, δίνουν “χώρο” στα batons με το lume, αφαιρώντας ό,τι ακριβώς χρειάζεται από τη φλυαρία ενός γεμάτου dial.
- Εχει drilled lugs. Για τους λουράκηδες ανάμεσά μας, που αλλάζουν διαρκώς από μπρασελέ σε λουρί και πάλι πίσω, τα drilled lugs είναι ευλογία. Επίσης, δεν χαλάνε την αισθητική της κάσας. Είναι, πρακτικά, αόρατα. Ολα τα ρολόγια θα έπρεπε να έχουν τρύπες στα lugs. ΟΛΑ.
upload an image
Μόνη παραφωνία, το λάθος lollipop. Δηλαδή, ήμαρτον και Θου Κύριε, από πού κι ως πού το lollipop γίνεται ξαφνικά αντίβαρο αντί για indicator - όπως ήταν τότε που τα πάντα ήταν γνήσια, καθαρά και βιολογικά;
Ομως, υπάρχει λύση. Ή, τουλάχιστον, υπάρχει για μένα. Αγνοείς την αναποδιά και θεωρείς το κοντό lollipop “σωστή” πλευρά του seconds hand. Οπότε, στο δικό μου PADI, το λεπτό αλλάζει όταν το lollipop δείχνει 12. Problem solved!
(ok, ok, είμαι λίγο psycho)
upload an image
Τι ΔΕΝ μου αρέσει.
- Το εξαιρετικό μπρασελέ του, για το οποίο αξίζει να κάνει κάποιος ιδιαίτερη μνεία (αλλά δεν έχω τη σχετική πείρα) ενώνει τα links του με αυτό το βλακώδες, φτηνιάρικο, απαράδεκτο σύστημα του πείρου με τα δύο “πουκάμισα”. Για να αφαιρέσεις ένα link, σπρώχνεις το πειράκι, σου μένει το ένα περίβλημα στην ακίδα του εργαλείου, ελαφρώς παραμορφωμένο, και άντε να το ξαναβάλεις στη θέση του. Πραγματικά, αίσχος. Γιατί η SEIKO δεν έβαλε βιδωτούς πείρους, δεν έχω ιδέα. Ξέρει κανείς; (μη μου πείτε “κόστος”, δεν ψήνομαι…)
- Το dial είναι μάλλον λεκτικά busy. SEIKO, prosper logo, PADI, Automatic, Diver’s, 200m… μόνο το special edition λείπει (thank God for small favours!) Θα μου πείτε, “τι θα μπορούσε να αφαιρεθεί;” Νομίζω ότι ένα 200m κάτω από το PADI logo θα ήταν σαφές. Τα άλλα έφευγαν άνετα, χωρίς πρόβλημα.
upload an image
Κατά τα άλλα, το ρολόι καλύπτει τα λεφτά του - και με το παραπάνω. Το βούρτσισμα της χελώνας είναι άψογο, το βερνίκι στο dial παιχνιδιάρικο με το φως (χαζεύεις να το… χαζεύεις), το bezel κλικάρει σωστά και με αυτοπεποίθηση, το lume είναι SEIKO στα καλύτερά του, το clasp του μπρασελέ στιβαρό, το extension ανοιγοκλείνει με ευκολία αλλά μόνο όταν το θέλεις, και το caseback σε two-tone (γυαλισμένο και βουρτσισμένο), εξαιρετικό.
upload an image
Αισθάνομαι πολύ τυχερός που περίμενα και έπεσα πάνω στο PADI. Κοιτάζω τώρα τα άλλα τέσσερα μοντέλα και μου φαίνονται τόσο βαρετά, όσο ένα ελληνικό σήριαλ της δεκαετίας του 80 σε εκατοστή επανάληψη.
Dōmo Arigatō, Seiko!
Υ.Γ. Οσο καλό κι αν είναι το μπρασελέ, το ρολόι αυτό εκτοξεύεται στο χαρισματικό του ζενίθ με ένα παχύ, δερμάτινο λουρί. Με ή χωρίς εμφανείς ραφές (προσωπικά μου αρέσουν πολύ τα λευκά ξώραφα). Του πήρα δώρο ένα 22άρι Hirsch Liberty και το ξαναλάτρεψα.
upload an image
Η παραδοσιακή rubber γκοφρέτα δε μου άρεσε ποτέ. Καταλαβαίνω το γιατί είναι περιζήτητη στους συλλέκτες, αλλά δεν ήταν ποτέ ένα λουράκι ποιότητας. Ηταν μια φτηνιάρικη λύση και τέτοια παραμένει ακόμα και σήμερα. Ενα καλύτερο rubber θα του ταιριάζει σίγουρα. Oh, well, του χρόνου το καλοκαίρι που τα το ξαναβουτήξω…
upload an image
upload an image
upload an image
upload an image
upload an image
upload an image
upload an imageΤελικά, δε μου αρέσουν τα μεγάλα ρολόγια. Προικισμένος με αυτό που οι Αμερικάνοι ονομάζουν “shitty genetics”, έχω γάμπες έφηβης κορασίδας και καρπούς 17 εκατοστών (παρότι φανατικός gym goer), οπότε, ακόμα κι αν μου άρεσαν, δεν αρέσω εγώ σ’ αυτά.
Τούτου δοθέντος, η περιώνυμη “Χελώνα” είναι ένα ρολόι που ανυπομονούσα να προσθέσω στη συλλογή μου - παρά το ευμέγεθες των διαστάσεών της. Γιατί;
Γιατί είναι σεβεντίλα. Οπως κι εγώ. Η νοσταλγία των παιδικών σου χρόνων, οι αναμνήσεις από τα χέρια (και τα ρολόγια) του πατέρα και των αγαπημένων θείων σου, το αληθινά πρωτοπόρο design που μεταμορφώνει ένα ρολόι σε κόσμημα χωρίς πολλά παραφερνάλια, δικαιολογούν την επάνοδο των 70’s ως ένα διαχρονικό σχεδιαστικό κίνημα - όχι μια εκδήλωση του τύπου “στερέψαμε από ιδέες και αρχίσαμε να τυμβωρυχούμε”. Τουλάχιστον σε όλους εμάς τους πενηντάρηδες.
Παρόλα αυτά, το πρόσφατο reissue της χελώνας, σε μαύρο, μπλε, χρυσό και pepsi δε με ενθουσίασε. Η χλευαστική καινοτομία του πρώτου 6105, με το rubber - γκοφρέτα και τον δευτερολεπτοδείκτη που-μοιάζει-με-φανάρι-αμαξοστοιχίας, απαλείφθηκαν στις σύγχρονες εκδοχές του, κάνοντάς το να μοιάζει με φτωχό συγγενή καλεσμένο στην κηδεία του πλούσιου θείου από την Αμερική. Με το ένα και μοναδικό, γαμπριάτικο κοστούμι του.
Και το γλειφιτζούρι στη λάθος πλευρά του second hand - πραγματική ιεροσυλία! Οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί προσβάλλει την αίσθηση συμμετρίας που έμφορεί ο κάθε αληθινός ωρολογολάτρης. Ή όποιος πάσχει από OCD, όπως ο υπογράφων…
Και εκεί που σχεδόν συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι η καινούργια χελώνα δεν είναι για μένα, έρχεται ο αρραβών…
Εγώ και η PADI…
We go way back. Συγκεκριμένα, πίσω στο 1992, όταν κάνω την πρώτη μου βουτιά και κολλάω με το βυθό. Θαλασσινός κι από τις δυο καταγωγές μου, αισθανόμουν ανέκαθεν σαν το ψάρι στο νερό, αλλά το scuba ήταν κάτι που διαρκώς ανέβαλλα. Μέχρι εκείνο το καλοκαίρι που αναγκάστηκα να μείνω, λόγω δουλειάς, στην Αθήνα. Και να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία για τα μαθήματα τριών εβδομάδων, μέχρι το πρώτο δίπλωμα της PADI. Και καπάκι το δεύτερο. Advanced Open Water Diver. Διπλωματούχος βατραχάνθρωπος!
Η̶ ̶ε̶ρ̶ω̶τ̶ι̶κ̶ή̶ ̶μ̶ο̶υ̶ ̶σ̶χ̶έ̶σ̶η̶ ̶μ̶ε̶ ̶τ̶η̶ ̶θ̶ά̶λ̶α̶σ̶σ̶α̶ αφορμή για συλλογή καταδυτικών ρολογιών, χωρίς καταναλωτικές τύψεις, είχε μόλις παρουσιαστεί.
Too much bling?
Εχω πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το πώς πρέπει να είναι το ρολόι που μου αρέσει: αρρενωπό, στιβαρό, κλασικό και χωρίς εφήμερες εξάρσεις. Επίσης, να προέρχεται απαραιτήτως από μια εταιρεία που φτιάχνει μόνο ρολόγια και όχι ρολόγια/ρούχα/αρώματα/κλινοσκεπάσματα/σεμεδάκια για την Urania της γιαγιάς. Ομως, ακόμα και οι καλόγεροι έχουν ανάγκη από λίγη ελαφρότητα (δεν το λέω εγώ· το λέει ο Umberto Eco στο “Ονομα του Ρόδου”). Και αν αυτή η ελαφρότητα ταιριάζει κάπου, αυτό το “κάπου” είναι η θάλασσα. Η θάλασσα που σε ξαλαφρώνει από ρούχα και καθωσπρεπισμούς, που σε κάνει ερωτότροπο και παιχνιδιάρη, που σε απαλλάσει από το μεταφορικό κοστούμι και το κυριολεκτικό dress watch. Και η έκφραση αυτής της ελαφρότητας ΣΤΟΝ ΑΝΤΡΑ είναι το ρολόι του (και - οίκτο κάπου! - όχι το παρεό του…) Οπότε, η έκφραση “too much blink” (πολύ φρου-φρού κι αρώματα - σε ελεύθερη μετάφραση) δεν δικαιολογείται, right?
Τι μου αρέσει στη νέα χελώνα.
Επειδή αυτό δεν είναι το πρώτο μου ρολόι (τι μου κάνατε, άτιμοι!), δεν αποδίδω αυτά που θα πω παρακάτω στον έρωτα της πρόσφατης απόκτησης. Εχω ήδη πέντε SEIKO, τρέφω πλέον ΤΕΡΑΣΤΙΑ εκτίμηση στην εταιρεία αλλά - ειλικρινά - αν μου επέβαλλαν να φοράω μόνο ένα ρολόι για το υπόλοιπο του βίου μου, ανεξαρτήτως τιμής και status, είναι πολύ πιθανό αυτό το ένα ρολόι να ήταν το PADI.
Γιατί;
- Είναι μεγάλο (για τον 17άρη καρπό μου) αλλά φοριέται σαν μεσαίο. Και το σχήμα της κάσας, αυτό το μεγαλούργημα της σχεδιαστικής σχολής των 70’s, του επιτρέπει να στέκεται σταθερά ακόμα με σε έναν καρπό με μικρή διάμετρο. Πολύ σημαντικό για όσους δε θέλουν να κουνάνε σα μανιακοί το χέρι τους για να ξαναγυρίσει το ρολόι “επάνω”.
- Είναι ευανάγνωστο. Ακόμα και από πρεσβύωπες (μη γελάτε, καθάρματα). Ακόμα και σε συνθήκες αυξημένων κραδασμών (πάνω στο μηχανάκι εννοώ ρε!).
upload an image- Εχει lume που σκοτώνει. Μπήκα σε κινηματογράφο έχοντας εκθέσει τυχαία το ρολόι στα τεχνητά φώτα του lobby (καμία σχέση με daylight) και έβλεπα την ώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της δίωρης-και-βάλε ταινίας.
- Είναι σοβαρά καταδυτικό. Ο λεπτοδείκτης δεν έχει τυχαία κόκκινο περίγραμμα. Στη θάλασσα, αν θέλεις να μετράς τα λεπτά που σου απομένουν στο tank, αυτό το ασπροκόκκινο δεικτάκι είναι το πρώτο πράγμα που θα τραβήξει το βλέμμα σου, “σβήνοντας” ασυνείδητα τον σκέτο, λευκό ωροδείκτη. Με μια ματιά έχεις all the information you need.
- Είναι τόσο-όσο βαρύ. Για να αισθάνεσαι ότι φοράς ρολόι και όχι πλαστικό περικάρπιο, αλλά και για να μην ενοχλεί σαν βαράκι για δικέφαλους.
- Αν και είναι “ψηλό”, η κάσα λειτουργεί ως σκαλοπάτι / σφήνα / ράμπα, και το ρολόι εισχωρεί εύκολα μέσα από τη μανσέτα του πουκάμισου, χωρίς να σκαλώνει.
- Είναι κλασσικό - with a twist. Τίποτα επάνω του δεν χαλάει το αρμονικό σύνολο ενός καθαρόαιμου diver. Ακόμα και οι κόκκινες γραμμές στα πεντάλεπτα είναι εμφανείς μόνο κάτω από direct light. Διαφορετικά, δίνουν “χώρο” στα batons με το lume, αφαιρώντας ό,τι ακριβώς χρειάζεται από τη φλυαρία ενός γεμάτου dial.
- Εχει drilled lugs. Για τους λουράκηδες ανάμεσά μας, που αλλάζουν διαρκώς από μπρασελέ σε λουρί και πάλι πίσω, τα drilled lugs είναι ευλογία. Επίσης, δεν χαλάνε την αισθητική της κάσας. Είναι, πρακτικά, αόρατα. Ολα τα ρολόγια θα έπρεπε να έχουν τρύπες στα lugs. ΟΛΑ.
upload an imageΜόνη παραφωνία, το λάθος lollipop. Δηλαδή, ήμαρτον και Θου Κύριε, από πού κι ως πού το lollipop γίνεται ξαφνικά αντίβαρο αντί για indicator - όπως ήταν τότε που τα πάντα ήταν γνήσια, καθαρά και βιολογικά;
Ομως, υπάρχει λύση. Ή, τουλάχιστον, υπάρχει για μένα. Αγνοείς την αναποδιά και θεωρείς το κοντό lollipop “σωστή” πλευρά του seconds hand. Οπότε, στο δικό μου PADI, το λεπτό αλλάζει όταν το lollipop δείχνει 12. Problem solved!
(ok, ok, είμαι λίγο psycho)
upload an imageΤι ΔΕΝ μου αρέσει.
- Το εξαιρετικό μπρασελέ του, για το οποίο αξίζει να κάνει κάποιος ιδιαίτερη μνεία (αλλά δεν έχω τη σχετική πείρα) ενώνει τα links του με αυτό το βλακώδες, φτηνιάρικο, απαράδεκτο σύστημα του πείρου με τα δύο “πουκάμισα”. Για να αφαιρέσεις ένα link, σπρώχνεις το πειράκι, σου μένει το ένα περίβλημα στην ακίδα του εργαλείου, ελαφρώς παραμορφωμένο, και άντε να το ξαναβάλεις στη θέση του. Πραγματικά, αίσχος. Γιατί η SEIKO δεν έβαλε βιδωτούς πείρους, δεν έχω ιδέα. Ξέρει κανείς; (μη μου πείτε “κόστος”, δεν ψήνομαι…)
- Το dial είναι μάλλον λεκτικά busy. SEIKO, prosper logo, PADI, Automatic, Diver’s, 200m… μόνο το special edition λείπει (thank God for small favours!) Θα μου πείτε, “τι θα μπορούσε να αφαιρεθεί;” Νομίζω ότι ένα 200m κάτω από το PADI logo θα ήταν σαφές. Τα άλλα έφευγαν άνετα, χωρίς πρόβλημα.
upload an imageΚατά τα άλλα, το ρολόι καλύπτει τα λεφτά του - και με το παραπάνω. Το βούρτσισμα της χελώνας είναι άψογο, το βερνίκι στο dial παιχνιδιάρικο με το φως (χαζεύεις να το… χαζεύεις), το bezel κλικάρει σωστά και με αυτοπεποίθηση, το lume είναι SEIKO στα καλύτερά του, το clasp του μπρασελέ στιβαρό, το extension ανοιγοκλείνει με ευκολία αλλά μόνο όταν το θέλεις, και το caseback σε two-tone (γυαλισμένο και βουρτσισμένο), εξαιρετικό.
upload an imageΑισθάνομαι πολύ τυχερός που περίμενα και έπεσα πάνω στο PADI. Κοιτάζω τώρα τα άλλα τέσσερα μοντέλα και μου φαίνονται τόσο βαρετά, όσο ένα ελληνικό σήριαλ της δεκαετίας του 80 σε εκατοστή επανάληψη.
Dōmo Arigatō, Seiko!
Υ.Γ. Οσο καλό κι αν είναι το μπρασελέ, το ρολόι αυτό εκτοξεύεται στο χαρισματικό του ζενίθ με ένα παχύ, δερμάτινο λουρί. Με ή χωρίς εμφανείς ραφές (προσωπικά μου αρέσουν πολύ τα λευκά ξώραφα). Του πήρα δώρο ένα 22άρι Hirsch Liberty και το ξαναλάτρεψα.
upload an imageΗ παραδοσιακή rubber γκοφρέτα δε μου άρεσε ποτέ. Καταλαβαίνω το γιατί είναι περιζήτητη στους συλλέκτες, αλλά δεν ήταν ποτέ ένα λουράκι ποιότητας. Ηταν μια φτηνιάρικη λύση και τέτοια παραμένει ακόμα και σήμερα. Ενα καλύτερο rubber θα του ταιριάζει σίγουρα. Oh, well, του χρόνου το καλοκαίρι που τα το ξαναβουτήξω…
upload an imageupload an imageupload an imageupload an imageupload an imageupload an image4
Βιβλιοθήκη (άρθρα - παρουσιάσεις) / Απ: Citizen Aqualand JP2000-08E
« στις: Φεβρουάριος 29, 2016, 20:22:07 μμ »Επίσης Geofranz,υπάρχει παλιότερο θέμα εδώ,για λουριά που ενδεχομένως του ταιριάζουν...ρίξε μια ματιά:
http://www.greekwatchforum.gr/index.php?topic=4005.0
THANKS! Το ψάχνω ήδη :-)
5
Ελβετικές εταιρείες / Απ: Tudor
« στις: Φεβρουάριος 29, 2016, 00:13:58 πμ »
Γιατί βρε παιδιά να φαίνεται "παράλογο" ή "λάθος"; Ούτε ψωμί είναι, ούτε βαμβάκι, ούτε κοτόπουλο. Είναι ένα super premium προϊόν που κάνει τόσα για να μην μπορώ να το αγοράσω εγώ.
Οπως το ακούτε. Η οικονομική ελίτ χρειάζεται διακριτικά για να ξεχωρίζει από εσένα κι εμένα.
Και επειδή δεν μπορεί να κυκλοφορεί με κονκάρδες και παράσημα, έχει δημιουργήσει το segment της αγοράς super premium goods and services.
Τα λέω αυτά χωρίς ίχνος κριτικής διάθεσης ή μισαλλοδοξίας.
Η κοινωνία μας είναι ταξική από τη φύση της, θα είναι πάντοτε ταξική (οι αστείες και απέλπιδες προσπάθειες υπέρβασης της ταξικότητας είναι η καλύτερη απόδειξη) και οι τάξεις θα έχουν εργαλεία διάκρισης. Τα ρολόγια, τα σπίτια, τα κοσμήματα, τα αυτοκίνητα, θα ανήκουν πάντα σ' αυτή την κατηγορία.
Και θα υπάρχουν πάντα φουλάρια Hermes, της κακιάς ώρας κιόλας, που θα κοστίζουν 0,30€ και θα στοιχίζουν 300.
Sent from my iPhone using Tapatalk
Οπως το ακούτε. Η οικονομική ελίτ χρειάζεται διακριτικά για να ξεχωρίζει από εσένα κι εμένα.
Και επειδή δεν μπορεί να κυκλοφορεί με κονκάρδες και παράσημα, έχει δημιουργήσει το segment της αγοράς super premium goods and services.
Τα λέω αυτά χωρίς ίχνος κριτικής διάθεσης ή μισαλλοδοξίας.
Η κοινωνία μας είναι ταξική από τη φύση της, θα είναι πάντοτε ταξική (οι αστείες και απέλπιδες προσπάθειες υπέρβασης της ταξικότητας είναι η καλύτερη απόδειξη) και οι τάξεις θα έχουν εργαλεία διάκρισης. Τα ρολόγια, τα σπίτια, τα κοσμήματα, τα αυτοκίνητα, θα ανήκουν πάντα σ' αυτή την κατηγορία.
Και θα υπάρχουν πάντα φουλάρια Hermes, της κακιάς ώρας κιόλας, που θα κοστίζουν 0,30€ και θα στοιχίζουν 300.
Sent from my iPhone using Tapatalk
6
Βιβλιοθήκη (άρθρα - παρουσιάσεις) / Απ: Citizen Aqualand JP2000-08E
« στις: Φεβρουάριος 28, 2016, 19:31:44 μμ »
Ναι, βρε παιδιά, JP2000!
Ου γαρ έρχεται μόνον...
Ου γαρ έρχεται μόνον...
7
Βιβλιοθήκη (άρθρα - παρουσιάσεις) / Απ: Citizen Aqualand JP8000-08E
« στις: Φεβρουάριος 28, 2016, 18:02:26 μμ »
Παρντόν για την λάθος καταχώριση. Σωστά μεταφέρθηκε στη βιβλιοθήκη· και τιμή μου! :-)
8
Βιβλιοθήκη (άρθρα - παρουσιάσεις) / Citizen Aqualand JP2000-08E
« στις: Φεβρουάριος 28, 2016, 17:45:53 μμ »
Ιδού, ο νυμφίος έφτασε.
upload gambar
Το ιστορικό μοδέλλο της Citizen, αυτό που με είχε εντυπωσιάσει στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν το πρωτοείδα στη θάλασσα, στο χέρι ενός ΟΥΚ-ά.
Δεν θα σας κουράσω με specs. Τα βρίσκετε παντού - το ρολόι ζει ήδη τη δεύτερη νιότη του. Θα αναφερθώ μόνο στα pros-and-cons της νέας, ελαφρώς παραλλαγμένης, έκδοσης. Μερικά από αυτά έχουν αντικειμενική αφετηρία. Αλλα πάλι, είναι σαφώς υποκειμενικά. Κουβέντα να γίνεται...
Τα πλεονεκτήματα:
1. Μία μπαταρία αντί για τρεις. Ξέρω ότι κάποιοι από εμάς θεωρούν τις ιδιοτροπίες "χαρακτήρα" (όπως, π.χ. με τα ιταλικά μηχανάκια που δεν είχαν ποτέ ηλεκτρικά της προκοπής αλλά είχαν "προσωπικότητα") but not me! Οταν έχεις μια κασετίνα ρολόγια, η εύκολη συντήρηση είναι ευλογία.
2. Screwdown Back. Οι βιδωτές ποτέ δε μου άρεσαν στα ρολόγια. Προσωπικό γούστο, αλλά για μένα, βιδωτά καπάκια έχουν τα κάρτερ. Τα ρολόγια έχουν μια, αισθητικά "καθαρή" πλάτη. Επίσης νομίζω ότι είναι και ευκολότερο να διατηρήσουν την υδατοστεγανότητά τους (δεν είμαι και σίγουρος, διορθώστε με αν κάνω λάθος).
adult image sharing
3. Ελαφρώς μετατοπισμένο προς τα κάτω, το lcd παράθυρο. Στο παλιό Aqualand, το παράθυρο είναι στριμωγμένο στο άνω μέρος της κάσας, ρημάζοντας τη συμμετρία. Στο νέο, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει να είναι!
how to screenshot on windows
Τα μειονεκτήματα:
1. Το rubber. Παρότι δείχνει ανθεκτικό, από καλή πολυμερική οικογένεια, αντιολισθητικό στην πίσω πλευρά του και στο σωστό μήκος (not too long - not too short), είναι σκληρό και άκαμπτο (θα μαλακώσει με τον καιρό, αλλά όχι αρκετά), και οι "μπούκλες" στην αρχή του (ένθεν και ένθεν των lugs) είναι μόνο για φιγούρα - δεν έχουν καμία ελαστικότητα. Εχω περάσει στο χέρι μου αρκετά καταδυτικά rubbers. Αν έπρεπε να το βαθμολογήσω, θα του έβαζα με το ζόρι 06/10.
host image
2. Οι θηλιές στο λουράκι (τις λένε κάπως αλλιώς;). Τί διάολο τους έπιασε και τις έκαναν μεταλλικές, από το ίδιο υλικό με την κάσα και την αγκράφα, δεν ξέρω! Πρώτη φορά το συναντώ. Αλλά είναι (φυσικά) άκαμπτες, το λουρί περνάει πολύ (ΠΟΛΥ) δύσκολα ανάμεσά τους, και ΧΑΡΑΖΕΤΑΙ! Οπως βλέπετε και στη φωτογραφία, χαράζεται άσκημα, παρότι του φέρομαι κάθε φορά με πατρική στοργή και Proderm. Για μένα, αυτό είναι το μεγαλύτερο φάουλ: να σε αναγκάζει μια εταιρεία να φθείρεις το προϊόν της, σε καθημερινή χρήση, λόγω κακού design. "Είναι όμορφο" θα πει κάποιος. Well, not to me. Το rubber αυτό θα αντικατασταθεί με την πρώτη ευκαιρία, μόνο και μόνο εξ' αιτίας αυτής της λεπτομέρειας - που-δεν-είναι-λεπτομέρεια για κάποιον με OCD.
photo uploading websites
3. Το Bezel. Δεν είναι κακό. Δεν είναι και άριστο. Εχει λίγα clicks (σε σχέση με ό,τι έχουμε κακομάθει από τη SEIKO), και μια ανοχή περίπου τριών δεκάκις χιλιοστών στην απόσταση από την κάσα. Δεν είναι αμελητέο. Αν το πιέσεις προς την κάσα, αντιλαμβάνεσαι το κακό blueprinting που έχει γίνει εδώ. Αν μάλιστα το πιέσεις από τη μία πλευρά, με το ένα δάκτυλο, κάνει ένα κλικ σαν παλιός, μορσικός ασύρματος: κλικ κλικ κλιιικ, κλικ κλιιικ κλιιικ κλικ! Γενικώς το bezel του δε μου αρέσει. Είναι πολύ στενό, σε σχέση με το ρολόι, πολύ συνηθισμένο, και δεν κάνει compliment σε ένα - κατά τα άλλα - εξαίρετο design. Μάλλον το φτηναίνει κάπως.
gifs upload
Τρία και τρία λοιπόν. Τελική εντύπωση; Για τα 256 ευρώ που κόστισε (συν άλλα τριάντα τελωνείο γιατί δε με άκουσαν και το έστειλαν με DHL...) θα το έλεγα και κελεπούρι. Ομως, εγώ έχω τελικά συναισθηματική σύνδεση μ' αυτό το άψυχο αντικείμενο. Επίσης, βουτάω, οπότε το βλέπω και σαν εργαλείο (και είναι). Κάποιος άλλος μπορεί να εκτιμήσει περισσότερο τα νεότερα μοδέλλα (λατρεύω τη λέξη "μοδέλλα" - φαίνεται;)
Στα άλλα πλεονεκτήματά του, ο κανόνας των No Decompression χρόνων παραμονής στο βυθό (αλλά τον χάνεις μόλις αλλάξεις το λουράκι), το ιδιαίτερα intuitive interface του (ανακάλυψα όλες τις λειτουργίες του χωρίς να ανοίξω manual), το ξυπνητήρι με παλιομοδίτικο ήχο buzzer, το χρονόμετρο και το εξαιρετικό lume (όχι επιπέδου Orange Monster αλλά καλό, παρά ταύτα).
upload a picture
Α! Να σας πω και τί άλλο με ξένισε; Που, την σήμερον ημέραν, υπάρχει ρολόι με LCD, ΧΩΡΙΣ ΦΩΤΙΣΜΟ! Μου φαίνεται σχεδόν αστείο. Αναρωτιέμαι αν και τα νεότερα μοδέλλα έχουν αυτή τη βασική έλλειψη ενός Indiglo-type φωτισμού στο ψηφιακό καντράν.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Στο επόμενο θέμα: Το ρολόι του μπαμπά μου και γιατί δεν το βρίσκω πουθενά στο Google!
Καλή βδομάδα!
upload gambar
Το ιστορικό μοδέλλο της Citizen, αυτό που με είχε εντυπωσιάσει στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν το πρωτοείδα στη θάλασσα, στο χέρι ενός ΟΥΚ-ά.
Δεν θα σας κουράσω με specs. Τα βρίσκετε παντού - το ρολόι ζει ήδη τη δεύτερη νιότη του. Θα αναφερθώ μόνο στα pros-and-cons της νέας, ελαφρώς παραλλαγμένης, έκδοσης. Μερικά από αυτά έχουν αντικειμενική αφετηρία. Αλλα πάλι, είναι σαφώς υποκειμενικά. Κουβέντα να γίνεται...
Τα πλεονεκτήματα:
1. Μία μπαταρία αντί για τρεις. Ξέρω ότι κάποιοι από εμάς θεωρούν τις ιδιοτροπίες "χαρακτήρα" (όπως, π.χ. με τα ιταλικά μηχανάκια που δεν είχαν ποτέ ηλεκτρικά της προκοπής αλλά είχαν "προσωπικότητα") but not me! Οταν έχεις μια κασετίνα ρολόγια, η εύκολη συντήρηση είναι ευλογία.
2. Screwdown Back. Οι βιδωτές ποτέ δε μου άρεσαν στα ρολόγια. Προσωπικό γούστο, αλλά για μένα, βιδωτά καπάκια έχουν τα κάρτερ. Τα ρολόγια έχουν μια, αισθητικά "καθαρή" πλάτη. Επίσης νομίζω ότι είναι και ευκολότερο να διατηρήσουν την υδατοστεγανότητά τους (δεν είμαι και σίγουρος, διορθώστε με αν κάνω λάθος).
adult image sharing
3. Ελαφρώς μετατοπισμένο προς τα κάτω, το lcd παράθυρο. Στο παλιό Aqualand, το παράθυρο είναι στριμωγμένο στο άνω μέρος της κάσας, ρημάζοντας τη συμμετρία. Στο νέο, βρίσκεται ακριβώς εκεί που πρέπει να είναι!
how to screenshot on windows
Τα μειονεκτήματα:
1. Το rubber. Παρότι δείχνει ανθεκτικό, από καλή πολυμερική οικογένεια, αντιολισθητικό στην πίσω πλευρά του και στο σωστό μήκος (not too long - not too short), είναι σκληρό και άκαμπτο (θα μαλακώσει με τον καιρό, αλλά όχι αρκετά), και οι "μπούκλες" στην αρχή του (ένθεν και ένθεν των lugs) είναι μόνο για φιγούρα - δεν έχουν καμία ελαστικότητα. Εχω περάσει στο χέρι μου αρκετά καταδυτικά rubbers. Αν έπρεπε να το βαθμολογήσω, θα του έβαζα με το ζόρι 06/10.
host image
2. Οι θηλιές στο λουράκι (τις λένε κάπως αλλιώς;). Τί διάολο τους έπιασε και τις έκαναν μεταλλικές, από το ίδιο υλικό με την κάσα και την αγκράφα, δεν ξέρω! Πρώτη φορά το συναντώ. Αλλά είναι (φυσικά) άκαμπτες, το λουρί περνάει πολύ (ΠΟΛΥ) δύσκολα ανάμεσά τους, και ΧΑΡΑΖΕΤΑΙ! Οπως βλέπετε και στη φωτογραφία, χαράζεται άσκημα, παρότι του φέρομαι κάθε φορά με πατρική στοργή και Proderm. Για μένα, αυτό είναι το μεγαλύτερο φάουλ: να σε αναγκάζει μια εταιρεία να φθείρεις το προϊόν της, σε καθημερινή χρήση, λόγω κακού design. "Είναι όμορφο" θα πει κάποιος. Well, not to me. Το rubber αυτό θα αντικατασταθεί με την πρώτη ευκαιρία, μόνο και μόνο εξ' αιτίας αυτής της λεπτομέρειας - που-δεν-είναι-λεπτομέρεια για κάποιον με OCD.
photo uploading websites
3. Το Bezel. Δεν είναι κακό. Δεν είναι και άριστο. Εχει λίγα clicks (σε σχέση με ό,τι έχουμε κακομάθει από τη SEIKO), και μια ανοχή περίπου τριών δεκάκις χιλιοστών στην απόσταση από την κάσα. Δεν είναι αμελητέο. Αν το πιέσεις προς την κάσα, αντιλαμβάνεσαι το κακό blueprinting που έχει γίνει εδώ. Αν μάλιστα το πιέσεις από τη μία πλευρά, με το ένα δάκτυλο, κάνει ένα κλικ σαν παλιός, μορσικός ασύρματος: κλικ κλικ κλιιικ, κλικ κλιιικ κλιιικ κλικ! Γενικώς το bezel του δε μου αρέσει. Είναι πολύ στενό, σε σχέση με το ρολόι, πολύ συνηθισμένο, και δεν κάνει compliment σε ένα - κατά τα άλλα - εξαίρετο design. Μάλλον το φτηναίνει κάπως.
gifs upload
Τρία και τρία λοιπόν. Τελική εντύπωση; Για τα 256 ευρώ που κόστισε (συν άλλα τριάντα τελωνείο γιατί δε με άκουσαν και το έστειλαν με DHL...) θα το έλεγα και κελεπούρι. Ομως, εγώ έχω τελικά συναισθηματική σύνδεση μ' αυτό το άψυχο αντικείμενο. Επίσης, βουτάω, οπότε το βλέπω και σαν εργαλείο (και είναι). Κάποιος άλλος μπορεί να εκτιμήσει περισσότερο τα νεότερα μοδέλλα (λατρεύω τη λέξη "μοδέλλα" - φαίνεται;)
Στα άλλα πλεονεκτήματά του, ο κανόνας των No Decompression χρόνων παραμονής στο βυθό (αλλά τον χάνεις μόλις αλλάξεις το λουράκι), το ιδιαίτερα intuitive interface του (ανακάλυψα όλες τις λειτουργίες του χωρίς να ανοίξω manual), το ξυπνητήρι με παλιομοδίτικο ήχο buzzer, το χρονόμετρο και το εξαιρετικό lume (όχι επιπέδου Orange Monster αλλά καλό, παρά ταύτα).
upload a picture
Α! Να σας πω και τί άλλο με ξένισε; Που, την σήμερον ημέραν, υπάρχει ρολόι με LCD, ΧΩΡΙΣ ΦΩΤΙΣΜΟ! Μου φαίνεται σχεδόν αστείο. Αναρωτιέμαι αν και τα νεότερα μοδέλλα έχουν αυτή τη βασική έλλειψη ενός Indiglo-type φωτισμού στο ψηφιακό καντράν.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Στο επόμενο θέμα: Το ρολόι του μπαμπά μου και γιατί δεν το βρίσκω πουθενά στο Google!
Καλή βδομάδα!
9
Ιαπωνικές εταιρείες / Απ: Ζητώ να μου χαρίσουν...
« στις: Φεβρουάριος 25, 2016, 01:33:01 πμ »
Τελικά το αγόρασα καινούργιο (review to follow). Παρακαλώ να διαγραφεί!
10
Ιαπωνικές εταιρείες / Απ: Seiko νεα Prospex
« στις: Φεβρουάριος 09, 2016, 08:30:18 πμ »
Οσο το βλέπω το χρυσό (καλά, είναι και το μάτι του φωτογράφου πολύ αξιόλογο...) τόσο με ψήνει... Αλλά δεν έχω ούτε ένα pepsi. Που σημαίνει ότι μετά, θα ψάχνω ΚΑΙ για pepsi. Γιατί ρε παιδιά, γιατί;
11
Ιαπωνικές εταιρείες / Ζητώ να μου χαρίσουν...
« στις: Φεβρουάριος 05, 2016, 10:02:49 πμ »
Εντάξει, πλάκα κάνω. Αναζητώ - προς αγορά φυσικά - ένα Citizen Aqualand JP2000, σε άριστη κατάσταση (γιατί είμαι και λίγο OCD). Υπόσχομαι ότι θα το αγαπώ και θα το βγάζω πολλές βόλτες μέχρι τα 40 μέτρα (πιο κάτω δεν πάω - σκιάζουμαι!).
Any volunteers?
Any volunteers?
12
Ιαπωνικές εταιρείες / Απ: Seiko νεα Prospex
« στις: Φεβρουάριος 04, 2016, 08:10:17 πμ »Ναι αλλά από ποια μεριά μετράμε τα δευτερόλεπτα, του "γλυφειτζουριου" ή την άλλη?
Και αν μετράμε από τη μακριά μεριά, τη νυχτα το αλλάζουμε??
Πρόκειται για γνήσια απορία αλλά υπάρχει λύση: κόβουμε το μισό από την αντίθετη πλευρά του lollipop και έχουμε απλώς έναν κοντό δευτερολεπτοδείκτη που μετράει από την πλευρά του γλειφιτζουριού - έτσι γράφεται - άλλο γλείφω κι άλλο γλύφω :-)
Τη νύχτα δεν το κοιτάμε για να μη μας έρθει ντουβρουτζάς.
Problem solved.
13
Ιαπωνικές εταιρείες / Απ: Seiko νεα Prospex
« στις: Φεβρουάριος 03, 2016, 19:18:33 μμ »
Επίσης, εγώ είμαι πολύ OCD ή το lolipop έπρεπε να είναι από την άλλη πλευρά του δευτερολεπτοδείκτη;
14
Ιαπωνικές εταιρείες / Απ: Seiko νεα Prospex
« στις: Φεβρουάριος 03, 2016, 19:12:16 μμ »
388 έουρος το πρώτο που εμφανίστηκε (ή, τέλος πάντων, το πρώτο που εντόπισα) στο ebay. Τσουχτερό...
15
Vintage ρολόγια / Απ: Ένα Seiko 5 του 1976 (...και πως τα αντικείμενα μπορεί να έχουν ψυχή)
« στις: Ιανουάριος 20, 2016, 20:33:32 μμ »
Είναι ρολόι - πατρικό χάδι. Δεν είναι τυχαίο ότι η συντριπτική πλειονότητα των αντικειμένων που οι πατεράδες κληροδοτούν στους γιούς τους είναι ρολόγια.
Καλώς σας βρήκα :-)
Καλώς σας βρήκα :-)
Σελίδες: [1]