Greek Watch Forum - Το ελληνικό forum ρολογιών
Off topic...! => Hobbies => Μήνυμα ξεκίνησε από: gsb στις Ιανουάριος 14, 2012, 20:24:09 μμ
-
Giannakis gets elbowed by Tkachenko (http://www.youtube.com/watch?v=iUMNKUU15V4#)
-
σαν χθες... :)
-
Μέσα ήμουν, αλλά όχι και σαν χθες. :P
Από τότε μέχρι σήμερα ότι τρίχα έπεσε από το κεφάλι μου έγινε κιλό στην κοιλιά μου :)
-
triponti vomva tou diamantidi (http://www.youtube.com/watch?v=CH1-HE2zmNQ#)
-
pyrros dimas gold medal 1996 (http://www.youtube.com/watch?v=nOWcrqOSevs#)
-
Το "αντίο" του Πύρρου Δήμα
Pyrros Dimas-2004 medal ceremony (http://www.youtube.com/watch?v=HRluLzhDNAs#)
-
Panathinaikos Final1996 Paris (http://www.youtube.com/watch?v=nFFGPfvs00c#)
-
UEFAEuro2004 Final HD 1080 Portugal 0 -- 1 Greece (http://www.youtube.com/watch?v=QUeaX_jMPZc#ws)
-
Paraskevi Patoulidou wins 100m hurdles 1992 Olympics (http://www.youtube.com/watch?v=_vQGB_hzToM#)
Voula Patoulidou | Medal Ceremony 100m hurdles (http://www.youtube.com/watch?v=_-SnTc45pS0#)
-
πονεμένη ιστορία...
Best of Athens 2004 Opening Ceremony (http://www.youtube.com/watch?v=DuSw5cZK3N8#)
-
και αυτά αξέχαστα είναι
aris hools torino 1993 (http://www.youtube.com/watch?v=yRSpvdmSb4k#)
-
pao basket 5 times european champions (http://www.youtube.com/watch?v=Mpk-A18uoaY#)
και τα ρέστα μας
Maccabi - Panathinaikos 2011 FINAL 70-78 (http://www.youtube.com/watch?v=rXWeJiGUqGQ#)
-
Panathinaikos Final1996 Paris (http://www.youtube.com/watch?v=nFFGPfvs00c#)
Αξεχαστες ντροπές του Ελληνικου αθλητισμου
-
δηλαδη??
-
Panathinaikos Final1996 Paris (http://www.youtube.com/watch?v=nFFGPfvs00c#)
Αξεχαστες ντροπές του Ελληνικου αθλητισμου
gayρος?
-
Juventus-Olympiakos 7-0 (http://www.youtube.com/watch?v=zVHyvTAdl78#)
-
Sport.gr - Kostas Kenderis wins 200metre final Sydney 2000 (http://www.youtube.com/watch?v=qZRR6R8Kakw#)
-
Pyrros Dimas - 207.5kg. C&J Gold Medal Attempt 2004 Olympics (http://www.youtube.com/watch?v=zc5q5OAK6Ns#)
-
Dimosthenis Tampakos Still Rings World Championship Los Angeles 2003 (http://www.youtube.com/watch?v=_L0-LQuwQBM#)
-
Ioannis Melissanidis (GRE) - 1996 Olympics EF FX (http://www.youtube.com/watch?v=sJabJuscX7E#)
-
Στέλιος Κυριακίδης
Στην Πάφο γεννήθηκε, σαν σήμερα. Στις 4 Μαϊου 1910. Πάνω από έναν αιώνα πια. Φτωχόπαιδο ήταν και κάποια στιγμή ξεκίνησε τον αθλητισμό στην Λεμεσό. Του άρεσε να τρέχει από πιτσιρίκι… Κατάφερε, μάλιστα, να πάρει μέρος ως δρομέας με την ελληνική εθνική ομάδα στους ολυμπιακούς αγώνες του 1936!
Αγροτόπαιδο, με έρωτα για τον αθλητισμό και ταλέντο, από το 1934 τα μαζεύει και μετακομίζει στο Χαλάνδρι. Έπιασε δουλειά στην ΔΕΗ (τότε Ηλεκτρική Εταιρεία) και πήγαινε να μετράει τα ρολόγια στα σπίτια του κόσμου για να βγάλει το μεροκάματο.
Τα’ μπλεξε ο πόλεμος μετά. Υπέφερε ο κόσμος. Έτσι κι αυτός, έτσι και η οικογένειά του. Το 1940 έκοψε το τρέξιμο και κοίταξε μόνο να ζήσει.
Πείνα! Έβλεπε τους παλιούς του συναθλητές, εκείνη την μεγάλη ομάδα του 1930, να λιμοκτονούν ή να τους σκοτώνει ο γερμανικός κατοχικός στρατός.
Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, τέλειωσε η Κατοχή, άρχισε η φαγωμάρα του Εμφυλίου. Αδερφός να σκοτώνει αδερφό εκείνα τα μαύρα χρόνια…
Πούλησε τα μισά έπιπλα για να πάει να τρέξει!
Παίρνει την μεγάλη απόφαση το 1946 να ξανατρέξει. Λίγη προπόνηση, ελάχιστο φαγητό από τους γείτονες, δύσκολα χρόνια. Ήθελε να πάει στην Αμερική. Στην Βοστώνη. Στον φημισμένο μαραθώνιο! Ελπίζοντας ότι και μόνο με την παρουσία του θα μπορέσει να ευαισθητοποιήσει τους Αμερικάνους για να βοηθήσουν τον λαό μας που τα περνούσε δύσκολα όσο ποτέ άλλοτε.
Πώς, όμως, να αγοράσει εισιτήριο για την Αμερική; Με τι λεφτά; Μαζεύει και πουλάει τα μισά έπιπλα του σπιτιού. Πιάνει πέντε δραχμές στο χέρι, του δίνουν με τα πολλά και κάμποσα ακόμα από την δουλειά του και πάει και βγάζει αεροπορικό εισιτήριο. Μονό! Δεν είχε λεφτά για «μετ’ επιστροφής».
Μέσα από τα χαλάσματα της Αθήνας, βρήκε το κουράγιο να πετάξει για Αμερική ρισκάροντας τα πάντα. Με μοναδικό σκοπό να… τρέξει! Τίποτα άλλο!
«Θα πεθάνεις στα πρώτα χιλιόμετρα»
Ο πιο δύσκολος μαραθώνιος της εποχής – κι ακόμα φημισμένος – ήταν αυτός της Βοστώνης. Φαβορί ο τεράστιος Άγγλος Κένεθ Μπέιλι και ο Αμερικάνος, νικητής της προηγούμενης χρονιάς, Τζόνι Κέλι. Κι από κοντά ένας Καναδός αθληταράς.
Πριν τον αγώνα όλοι οι αθλητές έπρεπε να περάσουν από γιατρό. Πάει και ο Κυριακίδης, τον εξετάζουν οι Αμερικάνοι και του λένε: «Δεν μπορείς να τρέξεις…».
- Μα, γιατί; Γιατί δεν μπορώ ενώ έκανα τόσο ταξίδι;
- Είσαι πολύ αδύναμος, νεαρέ Έλληνα. Θα πεθάνεις στον δρόμο από την εξάντληση, έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι. Δεν θα αντέξεις ούτε για μερικά χιλιόμετρα.
Παίρνει ουσιαστικά την προσωπική ευθύνη και λέει «φέρτε μου το χαρτί να το υπογράψω ότι θα τρέξω κι αναλαμβάνω όποιον κίνδυνο υπάρχει για την ζωή μου. Θα τρέξω κι ας πεθάνω εδώ πέρα…».
Αρχίζει ο αγώνας. 20 Απριλίου 1946 ήτανε… Ξεκίνησε αργά ο Στέλιος Κυριακίδης, αλλά ανέβαζε στροφές. Όλο και πλησίαζε τους πρώτους, όλο και πατούσε καλύτερα. Στο 40 χιλιόμετρο έπιασε τον Κέλι, τον πρωτοπόρο…
Ναι, κέρδισε! Με πανευρωπαϊκό ρεκόρ! Παραμιλούσε η Αμερική…
(http://img856.imageshack.us/img856/8563/kyriakidis.jpg) (http://imageshack.us/photo/my-images/856/kyriakidis.jpg/)
Uploaded with ImageShack.us (http://imageshack.us)
«Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου, ο Κυριακίδης για έναν λαό»
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν καλεί τον Κυριακίδη στον Λευκό Οίκο, μαζί με τον δεύτερο, τον Αμερικάνο Τζόνι Κέλι.
Κι όταν λέμε Κέλι να αναφέρουμε ότι 15 φορές βγήκε στην καριέρα του μέσα στην πρώτη πεντάδα του μαραθωνίου της Βοστώνης, ενώ το 2000 ανακηρύχθηκε από το Runner’s World ο κορυφαίος δρομέας για τον περασμένο αιώνα.
Ρωτάει ο Χάρι Τρούμαν τον Τζόνι Κέλι: «Καλά, βρε παιδί μου. Πώς έχασες απ’ αυτόν τον κοκαλιάρη (σ.σ. έτσι τον έλεγαν οι εφημερίδες) κι αδύναμο Έλληνα;».
Απάντηση Κέλι: «Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία...».
Ο Τρούμαν χαμογελάει και γυρνάει προς τον Κυριακίδη. «Εσύ, παιδί μου, είσαι άξιος συγχαρητηρίων. Για πες μου. Τι θες να κάνω για σένα; Θες ρούχα; Τρόφιμα να δυναμώσεις; Χρήματα; Ό,τι θες από μένα».
«Δεν θέλω τίποτα για μένα, μόνο για τους Έλληνες που λιμοκτονούν»
Απάντηση Κυριακίδη: «Σας ευχαριστώ, πρόεδρε. Δεν θέλω τίποτα για εμένα. Το μόνο που ζητώ, κύριε Τρούμαν, είναι να στείλετε ρούχα και τρόφιμα στα 7 εκατομμύρια Έλληνες που λιμοκτονούν. Αυτό ζητάω. Να βοηθήσετε τον λαό μου που υποφέρει».
Αυτό που έγινε μετά ήταν απίστευτο. Από δωρεές των Αμερικάνων μαζεύτηκαν τόνοι από τρόφιμα, φάρμακα, κουβέρτες. Δεν είχαν πώς να τα μεταφέρουν. Μόλις βρέθηκαν έξι καράβια, με τη συνδρομή της οικογένειας Λιβανού, έφτασε η βοήθεια στην Ελλάδα. Το «Πακέτο Κυριακίδη», όπως το ονόμασαν.
Συγκεντρώθηκαν, επίσης, 250.000 δολάρια για να δοθούν στους ταλαιπωρημένους Έλληνες από την Κατοχή και τον Εμφύλιο! Ποσό τεράστιο για την εποχή. Όλες οι αμερικάνικες εφημερίδες τον είχαν πρωτοσέλιδο, ενώ ο ίδιος έτρεχε από Πολιτεία σε Πολιτεία της Αμερικής για να φέρει κι άλλη βοήθεια στην τσακισμένη Ελλάδα.
Ένα εκατομμύριο κόσμος στην υποδοχή!
Ένας λαός που πέθαινε στους δρόμους από την εισβολή του ναζισμού και τον Εμφύλιο, μπόρεσε να χαμογελάσει ξανά απ’ αυτόν τον τεράστιο Έλληνα. Την μέρα που ήρθε από τις ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 23 Μαϊου, ξεχύθηκε στους δρόμους ένα εκατομμύριο κόσμος για να τον υποδεχτεί.
Είχαν φτάσει απ’ όλη την Ελλάδα άνθρωποι στην πρωτεύουσα για να τον ευχαριστήσουν. Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη φορά που φωταγωγήθηκε ξανά η Ακρόπολη από τότε που άρχισε ο πόλεμος. Και θεωρήθηκε το πρώτο χαρμόσυνο γεγονός για τον τόπο ύστερα από τόσα καταραμένα χρόνια. Ο Κυριακίδης έδωσε χαρά, περηφάνια, ανακούφιση στους συνανθρώπους του.
Πόσο γνήσιος ο Στέλιος Κυριακίδης! Πόσο αυθεντικός… Και τι ψυχή! Μεγαλείο…
Ο γιός του, απλόχερα και χωρίς να ζητήσει ποτέ καμία αμοιβή, προσέφερε χρόνια μετά όλα τα κειμήλια του Στέλιου Κυριακίδη στο Μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου στον Μαραθώνα (αξίζει να το επισκεφθείτε κάποια φορά).
Με διαμάντι!
Μέσα σ’ αυτά που έγιναν δωρεά στο Μουσείο είναι και το μετάλλιο τεράστιας αξίας από τον νικητήριο αγώνα στην Βοστώνη. Ένα μετάλλιο που ήταν συλλεκτικό ακόμα και τότε, αφού για εκείνη και μόνο τη χρονιά είχε τοποθετηθεί στο κέντρο του ένα διαμάντι!
Ο Στέλιος Κυριακίδης είναι ακόμα και σήμερα άγνωστος στους περισσότερους Έλληνες φιλάθλους. Στις ΗΠΑ, όμως, έχουν γράψει βιβλία για το κατόρθωμά του, έχουν γυρίσει βραβευμένα ντοκιμαντέρ (NBC), ενώ ετοιμάζουν και μια ταινία από την Disney με παραγωγούς τους Mark Ciardi και Gordon Gray.
Άνθρωπος της προσφοράς, με υψηλά ιδεώδη, γνώστης της βαριάς κληρονομιάς αυτού του τόπου στον αθλητισμό και τον πολιτισμό, ένας μοναδικός αθλητής που λατρεύτηκε στην εποχή του. Θα μπορούσε και σήμερα να αποτελεί φάρο έμπνευσης για όλους μας, αλλά μάλλον σε πολλούς το όνομά του δεν λέει κάτι.
Κι ας έκανε, πέρα απ’ όλα τα άλλα, κι έναν τεράστιο άθλο από καθαρά αθλητικής άποψης, αφού η νίκη στον μαραθώνιο της Βοστώνης θεωρείται κάτι τρομερά δύσκολο.
Ο αείμνηστος Φρέντυ Γερμανός είχε κάνει μια εξαιρετική εκπομπή για τον Κυριακίδη το 1981, απόσπασμα της οποίας μπορείτε να παρακολουθήσετε από το βίντεο που παραθέτουμε.
Αυτός ήταν, λοιπόν, ο Στέλιος Κυριακίδης…
Στέλιος Κυριακίδης - «Για την Ελλάδα Στέλιο μου!» (http://www.youtube.com/watch?v=fe3wB7iAh_g#)
http://www.gazzetta.gr/stibos/article/item/286006-aytos-o-terastios-ellinas-athlitis
-
Koρυφαιος αθλητης.
Μας κανει ολους περηφανους οταν διαβαζουμε για αυτον.
Σε ευχαριστουμε φιλε για αυτο το υπεροχο αρθρο.
-
Ωραιος Γιωργο...Ευχαριστουμε πολυ για το σπουδαιο αρθρο για εναν ΤΕΡΑΣΤΙΟ Αθλητη!
-
Mπράβο Γιώργο, Εξαιρετική παρουσίαση. (https://www.greekwatchforum.gr/Smileys/various_01/thumbsup.gif)
-
εξαιρετικο... ευχαριστιες...
-
USSR-Greece 80-81 (Eurobasket 1989 semi) Last 2 minutes (http://www.youtube.com/watch?v=5DyEEvXNNVc#)
-
Μακραν η μεγαλυτερη νικη ελληνικης ομαδας σε ομαδικο σπορ που εχει γινει ποτε....... :)
Mundobasket 2006-Semifinal-Greece vs USA - Highlights by NET (http://www.youtube.com/watch?v=5xl8K_snWHs#)
-
Pyrros Dimas training * (http://www.youtube.com/watch?v=K837AwoIpFI#)
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
Ετσι Αποστολη
κατσε κατω απο την μπαρα....... :D :D :D :D :D :D :D
-
χαιρετίσματα απο τον Αντώνη!!!
:D :D :D
Antonis Remos - Den Teleiosame (http://www.youtube.com/watch?v=4u85raW5WvQ#)
-
:D :D :D :D :D :D :D :D :D :D :D :D :D :D :D
Εσυ πολλα ξερεις.... ;)
-
:D :D :D
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
παρε κι εσυ "φαρμακο" να δουμε τι θα καταφερεις.
οσο για τα υπολοιπα που λες,
μην βασιζεσαι τοσο στην προστασια της διαδικτυακης ανωνυμιας σου.. ;)
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
παρε κι εσυ "φαρμακο" να δουμε τι θα καταφερεις.
οσο για τα υπολοιπα που λες,
μην βασιζεσαι τοσο στην προστασια της διαδικτυακης ανωνυμιας σου.. ;)
δεν σε κατάλαβα... λέω κάτι που ακούγετε πρώτη φορά?
και δεν κατάλαβα ακόμα περισσότερο αυτό για την ανωνυμία μου. εξήγησε το μου σε παρακαλώ πολύ.
σου είπε κάποιος ότι κρύβομε??
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
παρε κι εσυ "φαρμακο" να δουμε τι θα καταφερεις.
οσο για τα υπολοιπα που λες,
μην βασιζεσαι τοσο στην προστασια της διαδικτυακης ανωνυμιας σου.. ;)
δεν σε κατάλαβα... λέω κάτι που ακούγετε πρώτη φορά?
και δεν κατάλαβα ακόμα περισσότερο αυτό για την ανωνυμία μου. εξήγησε το μου σε παρακαλώ πολύ.
σου είπε κάποιος ότι κρύβομε??
ο γραπτος λογος φταιει...και γω ξερω ποιος εισαι!αχαχχαχαα :D :P
-
Αποστολη,θα κανεις μια ψητουρα και θα σου φερω και τον Gsb! ;D
-
για τέτοια είμαι μάνα!!! όποτε γουστάρετε!!!
-
για τέτοια είμαι μάνα!!! όποτε γουστάρετε!!!
μια χαρα! ;D
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
παρε κι εσυ "φαρμακο" να δουμε τι θα καταφερεις.
οσο για τα υπολοιπα που λες,
μην βασιζεσαι τοσο στην προστασια της διαδικτυακης ανωνυμιας σου.. ;)
δεν σε κατάλαβα... λέω κάτι που ακούγετε πρώτη φορά?
και δεν κατάλαβα ακόμα περισσότερο αυτό για την ανωνυμία μου. εξήγησε το μου σε παρακαλώ πολύ.
σου είπε κάποιος ότι κρύβομε??
εχει σημασια ποιες διαδοσεις εχουν ακουστει ??
δεν εχουμε κ εμεις ευθυνη για οσα -εστω- επαναλαμβανουμε..?
μια ζωη στην ελλαδα, το μονο που ξερουμε ειναι να πετροβολαμε
οποιον ειναι καλος σε καποιον τομεα κ οποιον αξιζει!!
οποτε ο συγκεκριμενος ειναι σιγουρο οτι θα γινοταν στοχος, αφου
εχει φερει 3 ολυμπιακα χρυσα + 1 χαλκινο κ πολλες παγκοσμιες
κ πανευρωπαικες διακρισεις καθως κ παγκοσμια ρεκορ!!
επισης το να πετας κατηγοριες κ υπονοουμενα πισω απο
ενα ψευδωνυμο, προς οποιονδηποτε γνωστο ή αγνωστο
ανθρωπο, εσυ το θεωρεις πραξη αξια επαινου??
-
έφαγαν φάρμακο αυτοί όλοι...
έχουμε και καλά φαρμακεία στη Λάρισα! :D :D :D :D
παρε κι εσυ "φαρμακο" να δουμε τι θα καταφερεις.
οσο για τα υπολοιπα που λες,
μην βασιζεσαι τοσο στην προστασια της διαδικτυακης ανωνυμιας σου.. ;)
δεν σε κατάλαβα... λέω κάτι που ακούγετε πρώτη φορά?
και δεν κατάλαβα ακόμα περισσότερο αυτό για την ανωνυμία μου. εξήγησε το μου σε παρακαλώ πολύ.
σου είπε κάποιος ότι κρύβομε??
εχει σημασια ποιες διαδοσεις εχουν ακουστει ??
δεν εχουμε κ εμεις ευθυνη για οσα -εστω- επαναλαμβανουμε..?
μια ζωη στην ελλαδα, το μονο που ξερουμε ειναι να πετροβολαμε
οποιον ειναι καλος σε καποιον τομεα κ οποιον αξιζει!!
οποτε ο συγκεκριμενος ειναι σιγουρο οτι θα γινοταν στοχος, αφου
εχει φερει 3 ολυμπιακα χρυσα + 1 χαλκινο κ πολλες παγκοσμιες
κ πανευρωπαικες διακρισεις καθως κ παγκοσμια ρεκορ!!
επισης το να πετας κατηγοριες κ υπονοουμενα πισω απο
ενα ψευδωνυμο, προς οποιονδηποτε γνωστο ή αγνωστο
ανθρωπο, εσυ το θεωρεις πραξη αξια επαινου??
καταρχήν διαδόσεις ειναι οτι ολη η ομάδα της αρσης βρέθηκε θετική σε ουσίες?
δε τα έβγαλα απο το μυαλό μου, υπάρχουν ονόματα.
αυτοι οι ανθρωποι μετα τα μεταλλια εγιναν αξιωματικοί στην ενοπλες δηναμης και παιρνουν καποιους μισθούς που πολλοι θα ζήλευαν.
επίσης ο αθλητισμός υποτίθεται πως ειναι κατι το αγνο, ποσο αγνο ειναι αυτο οταν εμείς περνάμε το μηνυμα οτι με τρόπους περίεργους μπορούμε να είμαστε πρώτοι?
εγω δεν αναφερθηκα μονο σε ενα ατομο αλλα σε ολη την ομαδα.
και μου κανει μεγαλη εντύπωση, πως απο τοτε δεν ξανα εμφανίστηκε καμια νικη στο συγκεκριμένο αθλημα σε κανενα επίπεδο
εχουμε πολα κακα φιλε εμεις οι ελληνες.
εμενα ο αθλητισμος της χώρας μου θυμίζει την σημερινή κατάσταση!
ολα πηγαίναν καλα, λεφτα υπήρχαν και δε νοιαζόταν κανενας για τίποτα, μόνη μας ενοια ήταν ο καταναλωτισμός
μετα απο χρονια ανακαλύψαμε (με τη βοήθεια αλλων) οτι τα λεφτα που τρωμε δε μας ανοικουν και τωρα κλαιμε τη μοιρα μας
δεν εχω τιποτα με κανεναν οταν ειναι καθαρος.
οταν εισαι λερωμένος ομως και τρως απο τα έτυμα εχω μεγαλο προβλημα.
και δέχομαι οτι δεν ηταν τιποτα αλλο παρα φήμες ολα αυτα για τα φαρμακα(που δεν πιστευω οτι ηταν) γιατι δεν εκαναν κατι να αποδείξουν το αντίθετο?
οσο για το αλλο με την ανωνυμία, δεν νομίζω οτι κάποιος μπαίνει στο νετ και νομίζει οτι ειναι ανώνυμος.
τουλάχιστον οχι εγω. γνωρίζω πολυ καλα πως πιο ανώνυμος ειμαι μεσα στο ιδιο μου το σπιτι παρα μεσα στον υπολογιστή μου
και ξανα λεω οτι δεν ειπα κατι που ακούγετε για πρωτη φορά.
-
βρε παιδακι μου, εδω κοριτσακα στο κολυμβητηριο ή στη ρυθμικη κ παιρνουν ουσιουλες
κ δεν θα παρουν οι αρσιβαριστες τιποτα??
δεν υπαρχει πρωταθλητισμος χωρις και καποια χημικη υποστηριξη!
απο κει κ περα ομως οση υποστηριξη κ να εχεις, αν δεν το
παλεψεις, δεν φτυσεις αιμα, δεν εχεις προπονητη κ δεν εχεις
κ τα γονιδια, δεν θα ξεχωρισεις!
οσο για τους ελεγχους κ το πως γινονται ειναι μια αλλη ιστορια..
εν παση περιπτωσει,
στο συγκεκριμενο θεμα γραφουμε για καποιες καλες στιγμες του αθλητισμου μας.
αν θες εσυ να γραψεις για κακες στιμες ή αλλα κουτσομπολιστικα, γιατι δεν ανοιγεις
ενα νεο θεμα?? :)
-
τωρα συμφωνούμε!
σε αυτο εχεις απολυτο δικιο, ηταν λαθος μου να γραψω εδω συγνώμη.
θα ζητήσω να σβηστούν τα μηνύματα μου.
-
καταρχήν διαδόσεις ειναι οτι ολη η ομάδα της αρσης βρέθηκε θετική σε ουσίες?
δε τα έβγαλα απο το μυαλό μου, υπάρχουν ονόματα.
αυτοι οι ανθρωποι μετα τα μεταλλια εγιναν αξιωματικοί στην ενοπλες δηναμης και παιρνουν καποιους μισθούς που πολλοι θα ζήλευαν.
επίσης ο αθλητισμός υποτίθεται πως ειναι κατι το αγνο, ποσο αγνο ειναι αυτο οταν εμείς περνάμε το μηνυμα οτι με τρόπους περίεργους μπορούμε να είμαστε πρώτοι?
εγω δεν αναφερθηκα μονο σε ενα ατομο αλλα σε ολη την ομαδα.
και μου κανει μεγαλη εντύπωση, πως απο τοτε δεν ξανα εμφανίστηκε καμια νικη στο συγκεκριμένο αθλημα σε κανενα επίπεδο
εχουμε πολα κακα φιλε εμεις οι ελληνες.
εμενα ο αθλητισμος της χώρας μου θυμίζει την σημερινή κατάσταση!
ολα πηγαίναν καλα, λεφτα υπήρχαν και δε νοιαζόταν κανενας για τίποτα, μόνη μας ενοια ήταν ο καταναλωτισμός
μετα απο χρονια ανακαλύψαμε (με τη βοήθεια αλλων) οτι τα λεφτα που τρωμε δε μας ανοικουν και τωρα κλαιμε τη μοιρα μας
δεν εχω τιποτα με κανεναν οταν ειναι καθαρος.
οταν εισαι λερωμένος ομως και τρως απο τα έτυμα εχω μεγαλο προβλημα.
και δέχομαι οτι δεν ηταν τιποτα αλλο παρα φήμες ολα αυτα για τα φαρμακα(που δεν πιστευω οτι ηταν) γιατι δεν εκαναν κατι να αποδείξουν το αντίθετο?
οσο για το αλλο με την ανωνυμία, δεν νομίζω οτι κάποιος μπαίνει στο νετ και νομίζει οτι ειναι ανώνυμος.
τουλάχιστον οχι εγω. γνωρίζω πολυ καλα πως πιο ανώνυμος ειμαι μεσα στο ιδιο μου το σπιτι παρα μεσα στον υπολογιστή μου
και ξανα λεω οτι δεν ειπα κατι που ακούγετε για πρωτη φορά.
Kατ αρχην,επι της ουσιας συμφωνω με την τοποθετηση σου περι ντοπινγκ και γενικοτερα περι Ελλαδος.
Ξεχνας ομως μια βασικη παραμετρο.Σε ολα τα αθληματα για να εισαι πρωταθλητης,δεν αρκει η δυναμη του σωματος και του πνευματος σου!!!
Κανονας απαραβατος,ολοι οι πρωταθλητες παιρνουν αναβολικα,το λεω και το εννοω.Μετα απο χρονια ενασχολησης σε ομαδα μπασκετ στα τμηματα υποδομης,ως υπευθυνος ακαδημιων,το πρωταρχικο μου μελημα ηταν η προστασια αυτων των παιδιων,μεταξυ των οποιων και ο γιος μου,απο τα φαρμακα.Και οποια εκπληξη!!!ξερεις ποιοι πιεζουν για ''καποιο βοηθηματακι'' που θα βελτιωσει τους παικτες;OI ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ!!!Τοσο ηλιθιοι ειναι!!
Πιστευεις οτι ο σπριντερ που τρεχει σαν τζαγκουαρ,ο αρσιβαριστας που σηκωνει τρεις φορες το βαρος του,ο αλτης που πεταει σαν πουλι,ειναι καθαροι;Aπλως η βιομηχανια της ντοπας ειναι παντα καποια βηματα πιο μπροστα απο το αντιντοπινγκ.Ετσι οι ''εχοντες'' σπανια πιανονται.
Καποια στιγμη μπηκε και η Ελλαδα στο κολπο,εκανε αρκετες επιτυχιες,αλλα βεβαια αυτο την εκανε στοχο με τα γνωστα αποτελεσματα.
Καθαρος αθλητισμος και πρωταθλητισμος δεν συμβαδιζουν!!!
EDIT:δεν προλαβα να διιαβασω τα ανωτερω,μαλλον βγηκα οφφ,αν πρεπει ας σβηστει το ποστ μου
-
Σπυρος Λουης
Ο Παπαδιαμαντόπουλος έδωσε το σήμα εκκίνησης στον Μαραθώνα. Δεκατρείς δρομείς από την Ελλάδα και τέσσερις αθλητές από άλλα έθνη έλαβαν μέρος. Ο Γάλλος Αλμπέν Λερμιζιό (Albin Lermusiaux) που είχε πάρει και χάλκινο στα 1500 μέτρα μπήκε νωρίς μπροστά και προηγείτο. Στο Πικέρμι ο Λούης σταμάτησε σε ένα καφενείο και ζήτησε να πιει ένα ποτήρι κρασί, λέγοντας ότι θα τους φτάσει και θα τους προσπεράσει όλους πριν από το τέλος.
Μετά το 32ο χιλιόμετρο, ο Λερμιζιό κατέρρευσε από την εξάντληση. Το προβάδισμα ανέλαβε τώρα ο Αυστραλός Τέντι Φλακ που πρωτύτερα είχε πάρει μετάλλιο στα 800 και 1500 μέτρα. Ο Λούης άρχισε να ελαττώνει την απόσταση, μέχρι που και ο Αυστραλός, που δεν ήταν συνηθισμένος στις μεγάλες αποστάσεις, κατέρρευσε μερικά χιλιόμετρα αργότερα, αφήνοντας το τελικό προβάδισμα στον Λούη.
Εν τω μεταξύ, στο στάδιο, η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη, ειδικά επειδή ένας αγγελιοφόρος με το ποδήλατο είχε βιαστεί να φέρει την είδηση ότι ο Αυστραλός προηγείτο. Ξαφνικά έφτασε και ένας άλλος αγγελιοφόρος που τον είχε στείλει κάποιος αστυνόμος μόλις ο Λούης μπήκε μπροστά, και ανήγγειλε ότι ένας Έλληνας ήταν πρώτος στον αγώνα δρόμου. Οι χιλιάδες θεατές άρχισαν να πανηγυρίζουν και να τον παροτρύνουν φωνάζοντας « Έλλην, Έλλην ! »
Πινακίδα στο Μαρούσι
Ο Λούης μπήκε στο στάδιο, όπου τον υποδέχτηκε ο λαός μαζί με δυο πρίγκιπες, τον κατοπινό διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο και τον πρίγκιπα Γεώργιο και τον κερνάγανε κρασί, γάλα, μπύρα, αυγά πασχαλινά, πορτοκαλάδα και άλλα δώρα. Πολλοί του έταζαν από κοσμήματα ως τζάμπα ξύρισμα στο κουρείο για πάντα. Δεν ξέρουμε αν τελικά τα πήρε όλα αυτά τα δώρα. Ο βασιλιάς Γεώργιος ρώτησε τον Λούη τι δώρο θα ήθελε να του προσφέρει, και εκείνος του απάντησε : « Ένα γαϊδουράκι να με βοηθάει να κουβαλάω το νερό. »
Ο Λούης έτρεξε τον μαραθώνιο σε χρόνο 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δεύτερα. Μετά τους Ολυμπιακούς γύρισε στο χωριό του και δεν πήρε μέρος σε κανέναν άλλο αγώνα δρόμου. Έζησε μια ζωή ήρεμη, εργαζόμενος ως αγρότης, και αργότερα ως τοπικός αστυνομικός.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%B7%CF%82 (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%80%CF%8D%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%B7%CF%82)
έγινα Λουης που λεμε!
-
τωρα συμφωνούμε!
σε αυτο εχεις απολυτο δικιο, ηταν λαθος μου να γραψω εδω συγνώμη.
θα ζητήσω να σβηστούν τα μηνύματα μου.
κανενα προβλημα ρε αποστολη!
μηπως ειπες για εμενα κατι??
απλως νομιζω οτι το καπως κιτρινο-ροζ-κουτσομπολιστικο υφος
καλυτερα να λειπει.. :)
τα μηνυματα εμενα δεν με ενοχλουν ουτε χρειαζεται να σβηστουν,
εκτος αν το προτιμας εσυ οποτε πρεπει να το συζητησεις με τους
προπονητ.. συγνωμη με τους αντμιν. ;)
-
ξερεις ποιοι πιεζουν για ''καποιο βοηθηματακι'' που θα βελτιωσει τους παικτες;OI ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ!!!Τοσο ηλιθιοι ειναι!!
οντως στον εφηβικο αθλητισμο, οι γονεις των νεων αθλητων παιζουν συχνα ρολους
ασυμβιβαστους με την ιδιοτητα τους!! :(
-
τωρα συμφωνούμε!
σε αυτο εχεις απολυτο δικιο, ηταν λαθος μου να γραψω εδω συγνώμη.
θα ζητήσω να σβηστούν τα μηνύματα μου.
κανενα προβλημα ρε αποστολη!
μηπως ειπες για εμενα κατι??
απλως νομιζω οτι το καπως κιτρινο-ροζ-κουτσομπολιστικο υφος
καλυτερα να λειπει.. :)
τα μηνυματα εμενα δεν με ενοχλουν ουτε χρειαζεται να σβηστουν,
εκτος αν το προτιμας εσυ οποτε πρεπει να το συζητησεις με τους
προπονητ.. συγνωμη με τους αντμιν. ;)
εγώ φταίω που ήθελα να δώσω λιγο χρώμα στο νήμα!! :P
τέρμα η πλάκα τώρα.
οι ντοπες ειναι πράγμα που σιχαίνομαι και γιαυτό ξεφεύγω οταν μιλάω για αυτές.
υγ. τουλάχιστον το βιντεακι θα ήθελα να σβηστεί...
-
Γιώργο (gsb) το νήμα τιτλοφορείται "Αξέχαστες στιγμές του Ελληνικού αθλητισμού". Μα και τα περισταστικά με τις ντόπες αξέχαστες στιγμές, δυστυχώς, είναι. Φρόντισαν κάποιοι κύριοι γι αυτό. Το συκώτι του Δήμα λόγου χάρη είναι κατεστραμμένο. Και όχι από το αλκοοόλ. ::)
Τέλος πάντων, το θέμα είναι τεράστιο και ο gsb έχει δίκιο όταν λέει ότι άπαντες οι πρωταθλητές παίρνουν. Και φυσικά δεν πάει να πει ότι όποιος πάρει ντόπα διακρίνεται. Αν εγώ αύριο πάρω το καλύτερο φάρμακο και πάω να κάνω άρση βαρών, το πολύ πολύ να σηκώσω την μπάρα μόνη της. Άρα ο διαγωνισμός γίνεται για να αναδειχθεί ποιος έχει τις καλύτερες ικανότητες, έχοντας πρώτα πάρει όμως το καλύτερο φάρμακο.
Τι; Ευ αγωνίζεσθαι; (https://www.greekwatchforum.gr/Smileys/various_02/sSig_Muahaha.gif)
Οφ τόπικ τέλος.
Αποστόλη, κάθε αναφορά στο Σπύρο Λούη είναι τουλάχιστον συγκινητική. Μου φαίνεται όμως ότι θα αποτελεί μακρινό παράδειγμα-ιστορία που θα διηγούμαστε στα παιδιά μας...
-
δεν ειναι off topic η κοσμια παραθεση μιας αποψης.. :)
με την υγεια του πυρρου δημα δεν γνωριζω αν συμβαινει κατι,
ομως αν συμβαινει ειναι πολυ δυσαρεστο!!
ευχομαι να αποτελει ενα ακομα κεφαλαιο στην "βιβλο" της
φημολογιας γυρω απο το ατομο του..
-
καμία δικαιολογία κ καμία αξία με τη ντόπα
αν είναι φόλες να μη βγάλουμε ποτέ πρωταθλητές
σόρρυ κ από μένα για το όφ τόπικ
-
Αποστόλη, κάθε αναφορά στο Σπύρο Λούη είναι τουλάχιστον συγκινητική. Μου φαίνεται όμως ότι θα αποτελεί μακρινό παράδειγμα-ιστορία που θα διηγούμαστε στα παιδιά μας...
μακάρι να τον ξέραμε όλοι για να τον μάθουν και τα παιδιά μας!
σταμάτησε, χτύπησε ένα κρασί, και τους διέλυσε όλους!! ;)
αυτά ειναι παραδείγματα!
-
Τι μαθήματα μας δίδαξε ο Νίκος Γκάλης και δεν τα εμπεδώσαμε
Διάβαζα για την τιμή που γίνεται στο Νίκο Γκάλη να είναι υποψήφιος για μια θέση στο Hall of Fame του παγκόσμιου μπάσκετ και συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πλέον Ελληνες 25 χρονών που δεν τον θυμούνται γιατί πιθανότατα να μην τον έχουν δει ποτέ να αγωνίζεται.
Από την κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού του 1987 – από τον απόλυτο και αξεπέραστο δηλαδή θρίαμβο του – έχουν περάσει πλέον πάνω από 25 χρόνια. Από την αποφράδα μέρα που έφυγε από τον Αρη, που υπήρξε το βασίλειο του, πέρασαν πάνω από είκοσι και από το πικρό και άδοξο αντίο του στο μπάσκετ ως αθλητής του Παναθηναϊκού, πάνω από δεκαεπτά. Λυπάμαι πραγματικά όσους δεν είδαν το Νικ και όσους δεν έζησαν τα κατορθώματα του. Πίστευα και πιστεύω πάντα πως η δική μου γενιά είναι μια τυχερή γενιά γιατί έζησε πολλούς και μεγάλους αθλητικούς θρύλους, όμως κανένας από όλους όσους ζήσαμε δεν συγκρίνεται με την εποποιία του Γκάλη. Αθλητές μεγάλους είδαμε πολλούς και θα δούμε κι άλλους. Όμως ποτέ δεν θα μας ξανατύχει να βρούμε ένα μπροστάρη, ένα άνθρωπο που με τα θαύματα του δημιούργησε ένα ολόκληρο κίνημα, ένα ηγέτη που άλλαξε το γούστο και την αισθητική μας, την αντίληψή μας για το τι είναι τα σπορ, τη στάση μας απέναντι στο ωραίο εν τέλει. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν ένας απλός αθλητής – ήταν πολύ περισσότερο ο μόνος που στην Ελλάδα δημιούργησε μια πολιτιστική επανάσταση: μας μύησε στα μυστικά ενός σπορ, μας αποκάλυψε την ομορφιά του, μας οδήγησε στο να κατανοήσουμε την στρατηγική του ακριβώς γιατί την καταργούσε και τη δυσκολία του ακριβώς γιατί την αποθέωσε. Το μπάσκετ δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα από τον Γκάλη – όπως συμβαίνει με κάθε θεάνθρωπο είχαν προηγηθεί οι προφήτες του. Ομως μόνο αυτός το μετέτρεψε σε θρησκεία μιας χώρας, μόνο αυτός το γιγάντωσε όσο τίποτα άλλο ποτέ, μόνο αυτός το έβαλε στη ζωή όλων – κρατώντας συγχρόνως τη δική του ζωή μακριά από όλα. Το μπάσκετ, χάρη στο Γκάλη έγινε η άγνωστη γλώσσα που κατορθώσαμε να μιλήσουμε, η άγνωστη Τέχνη που τελικώς μας συγκίνησε, η άγνωστη θρησκεία που απέκτησε πιστούς κι όμως ο ίδιος δεν είπε ποτέ για όλα αυτά το παραμικρό. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτά τα κατορθώματα που διαδραματίστηκαν αποκλειστικά στην Ελλάδα της δεκαετίας του 80 και του 90 θα γίνουν κατανοητά από τους κριτές της υποψηφιότητας του: αυτοί στο τέλος θα κληθούν να διαλέξουν από τη σχετική λίστα τρεις αθλητές – εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα θαυματοποιό που άλλαξε το γούστο μιας χώρας, παραμένοντας σιωπηλός, εσωστρεφής και μόνος Κάποιος θα πει ότι κι αν απλώς περιοριστούν στα κατορθώματα του δύσκολα θα βρουν κάποιον που να αξίζει την τιμή περισσότερο. Οι αριθμοί του Γκάλη ακόμα και σήμερα μαρτυρούν ένα έπος. Σκόραρε σε όλα τα πρωταθλήματα που πήρε μέρος με τη μαγική φανέλα του Αρη κατά μέσο όρο πάνω από 30 πόντους. Εκλεισε με τον ίδιο μέσο όρο καριέρας την παρουσία του στην Εθνική. Ηταν πρώτος σκόρερ σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που πήρε μέρος. Το μεγαλύτερο ματς της ζωής του ήταν κόντρα στους Σοβιετικούς στον τελικό του 1987 και το αμέσως επόμενο που ξεπέρασε το τέλειο, κόντρα στο Σαμπόνις δυο χρόνια αργότερα όταν με τηλεπάθεια έστειλε το τρίποντο του Χριστοδούλο στο καλάθι πανηγυρίζοντας μόνος αυτός πριν καν ο Φάνης σουτάρει. Όλα αυτά είναι ο Γκάλης και μπορούμε να βρούμε δεκάδες θαύματα του, αλλά όλα αυτά τα θαύματα και πάλι δεν αρκούν για να τον περιγράψουν. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν οι πόντοι και οι νίκες του, αλλά ήταν η απόδειξη ότι μπορεί στην Ελλάδα να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι που θα το θαυμάζει και θα το ζηλεύει όλος ο υπόλοιπος κόσμος για τη σπανιότητα του και την ομορφιά του. Οι επιτυχίες του Γκάλη δεν είχαν να κάνουν με τις γνωστές αρετές της ελληνικής φυλής, δηλαδή την άμυνα, την αντοχή, την πονηριά, την ικανότητα να ξεπερνάς τις ήττες όσο σκληρές κι αν είναι. Ο Γκάλης δεν ήταν ο χαρισματικός φτωχοδιάβολος που στο τέλος κερδίζει γιατί επιβιώνει, ούτε ο καλοπροαίρετος ανθρωπάκος που προκαλεί συγκίνηση για την προσπάθεια του, ούτε ο πονηρός Οδυσσέας που κατακτά την Τροία με ένα τρικ: ήταν ένας τρομερός επαγγελματίας που είχε ως όπλο του τον περφεξιονισμό, που βελτίωσε καταπληκτικά το παιγνίδι του, που χρησιμοποιούσε όσο κανείς το μυαλό του, που πίστευε στην αξία της προπόνησης, στην ανάγκη να γίνεσαι καλύτερος δουλεύοντας, στην ατομική βελτίωση. Ο Γκάλης δεν κατηχούσε την ομάδα, δεν έπιανε το συμπαίκτη για να του εξηγήσει τα προφανή, δεν ήθελε να δίνει οδηγίες ή να συντάσσει εγχειρίδια επιτυχίας. Ανάγκαζε όποιον δούλευε μαζί του να προσαρμόζεται στους δικούς του επαγγελματικούς ρυθμούς για να αντέχει στις συγκρίσεις, υποχρέωνε όποιον ήθελε να λέγεται συμπαίκτης του να αποδέχεται το δικό του κανόνα που ήταν δουλειά και μόνο δουλειά. Όλα αυτά τα έκανε στην Ελλάδα του 80 στην οποία το Δημόσιο ήταν το νέο Ελντοράντο, η επιδότηση η συνταγή της επιτυχίας, το άκοπο και χωρίς ιδρώτα εδώ και τώρα κοινωνική κατάκτηση. Για αυτό αγαπήσαμε παράφορα τον κρύο, αγέλαστο, σκληρό, περφεξιονιστή Νικ: γιατί δεν είχε τα ελαττώματα μας, γιατί ποτέ δεν θα γινόμασταν σαν αυτόν, γιατί ο επαγγελματισμός του ήταν παράταιρος με τον δικό μας κομφορμισμό. Ο Γκάλης – κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο σήμερα – ήταν ο πρώτος πολίτης σε μια Ελλάδα την οποία ποτέ δεν είδαμε, ο μεγάλος ξένος που μας έδειξε το δύσκολο δρόμο. Τον χειροκροτήσαμε γιατί τον περπάτησε, τον αποθεώσαμε γιατί μας τον έδειξε, τον λατρέψαμε γιατί μας έπεισε πως υπάρχει και μετά γυρίσαμε στα δικά μας, αφού το μάθημα του ήταν πολύ σκληρό για μας. Στην εποχή των θαυμάτων του υπήρξαν ελάχιστες οι συνεντεύξεις του. Ο Γκάλης δεν πούλησε ποτέ την εικόνα του. Η διασημότερη ατάκα του είναι ότι η νίκη επι των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Ευρωμπάσκετ του 87 είναι «η μεγαλύτερη της καριέρας του πριν την επόμενη». Δεν το είπε ποτέ: του το εκμαίευσε έξυπνα ο Βασίλης Σκουντής ρωτώντας τον – αυτός είπε ένα απλό «ναι». Ο Γκάλης δεν ήταν καλός με τις λέξεις, δεν πίστευε ότι υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από τη δουλειά και την Τέχνη του, δεν ήθελε να τον αγαπάς γιατί ήταν καλό παιδί, ή καταφερτζής,ή ρήτορας, ή επιτυχημένος, ή έξυπνος, ή διασκεδαστικός ή λωποδύτης. Ποτέ δεν μας είπε μεγάλα λόγια, ποτέ δεν μας εξήγησε τι ήθελε. Αλλά όλοι ξέραμε ότι θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο, γιατί αυτό ήταν η δουλειά του, μια δουλειά που πίσω της είχε τόνους ιδρώτα. Αναρωτιέμαι ποιο hall of fame μπορεί να στεγάσει ένα αθλητή του οποίου τα κατορθώματα υπήρξαν μαθήματα ζωής σε μια χώρα που τα χειροκρότησε χωρίς να καταφέρει ποτέ να τα υιοθετήσει…
Αντώνης Καρπετόπουλος
www.antibaro.gr/article/7051 (http://www.antibaro.gr/article/7051)
-
Ωραίο άρθρο.
-
ο γκαλης μεγαλη μορφη!
το αρθρο λιγο υπερβολικο μου φαινεται. :-[
-
Πολλές αλήθειες που πονάνε, αλλά δυστυχώς ισχύουν 1000%!
Φιλικά
Νίκος
-
Η ΜΑΛΑΚΙΑ ΤΟΥ ΦΑΣΟΥΛΑ (1992 PAOK - Real Madrid: 63 - 65) (http://www.youtube.com/watch?v=2OG7oxFTETk#)
Η ΤΡΟΜΕΡΗ ΜΠΟΥΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΦΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΥΘΡΟ ΑΣΤΕΡΑ (http://www.youtube.com/watch?v=GygGWiZyP24#)
-
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΑΟ 57-65(ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ) 4/5 (http://www.youtube.com/watch?v=ylys5U9pg9M#)
μου ειχαν κοπει τα ποδια... 12κατο λεπτο
-
Τι μαθήματα μας δίδαξε ο Νίκος Γκάλης και δεν τα εμπεδώσαμε
Διάβαζα για την τιμή που γίνεται στο Νίκο Γκάλη να είναι υποψήφιος για μια θέση στο Hall of Fame του παγκόσμιου μπάσκετ και συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πλέον Ελληνες 25 χρονών που δεν τον θυμούνται γιατί πιθανότατα να μην τον έχουν δει ποτέ να αγωνίζεται.
Από την κατάκτηση του Πανευρωπαϊκού του 1987 – από τον απόλυτο και αξεπέραστο δηλαδή θρίαμβο του – έχουν περάσει πλέον πάνω από 25 χρόνια. Από την αποφράδα μέρα που έφυγε από τον Αρη, που υπήρξε το βασίλειο του, πέρασαν πάνω από είκοσι και από το πικρό και άδοξο αντίο του στο μπάσκετ ως αθλητής του Παναθηναϊκού, πάνω από δεκαεπτά. Λυπάμαι πραγματικά όσους δεν είδαν το Νικ και όσους δεν έζησαν τα κατορθώματα του. Πίστευα και πιστεύω πάντα πως η δική μου γενιά είναι μια τυχερή γενιά γιατί έζησε πολλούς και μεγάλους αθλητικούς θρύλους, όμως κανένας από όλους όσους ζήσαμε δεν συγκρίνεται με την εποποιία του Γκάλη. Αθλητές μεγάλους είδαμε πολλούς και θα δούμε κι άλλους. Όμως ποτέ δεν θα μας ξανατύχει να βρούμε ένα μπροστάρη, ένα άνθρωπο που με τα θαύματα του δημιούργησε ένα ολόκληρο κίνημα, ένα ηγέτη που άλλαξε το γούστο και την αισθητική μας, την αντίληψή μας για το τι είναι τα σπορ, τη στάση μας απέναντι στο ωραίο εν τέλει. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν ένας απλός αθλητής – ήταν πολύ περισσότερο ο μόνος που στην Ελλάδα δημιούργησε μια πολιτιστική επανάσταση: μας μύησε στα μυστικά ενός σπορ, μας αποκάλυψε την ομορφιά του, μας οδήγησε στο να κατανοήσουμε την στρατηγική του ακριβώς γιατί την καταργούσε και τη δυσκολία του ακριβώς γιατί την αποθέωσε. Το μπάσκετ δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα από τον Γκάλη – όπως συμβαίνει με κάθε θεάνθρωπο είχαν προηγηθεί οι προφήτες του. Ομως μόνο αυτός το μετέτρεψε σε θρησκεία μιας χώρας, μόνο αυτός το γιγάντωσε όσο τίποτα άλλο ποτέ, μόνο αυτός το έβαλε στη ζωή όλων – κρατώντας συγχρόνως τη δική του ζωή μακριά από όλα. Το μπάσκετ, χάρη στο Γκάλη έγινε η άγνωστη γλώσσα που κατορθώσαμε να μιλήσουμε, η άγνωστη Τέχνη που τελικώς μας συγκίνησε, η άγνωστη θρησκεία που απέκτησε πιστούς κι όμως ο ίδιος δεν είπε ποτέ για όλα αυτά το παραμικρό. Ειλικρινά δεν ξέρω αν αυτά τα κατορθώματα που διαδραματίστηκαν αποκλειστικά στην Ελλάδα της δεκαετίας του 80 και του 90 θα γίνουν κατανοητά από τους κριτές της υποψηφιότητας του: αυτοί στο τέλος θα κληθούν να διαλέξουν από τη σχετική λίστα τρεις αθλητές – εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα θαυματοποιό που άλλαξε το γούστο μιας χώρας, παραμένοντας σιωπηλός, εσωστρεφής και μόνος Κάποιος θα πει ότι κι αν απλώς περιοριστούν στα κατορθώματα του δύσκολα θα βρουν κάποιον που να αξίζει την τιμή περισσότερο. Οι αριθμοί του Γκάλη ακόμα και σήμερα μαρτυρούν ένα έπος. Σκόραρε σε όλα τα πρωταθλήματα που πήρε μέρος με τη μαγική φανέλα του Αρη κατά μέσο όρο πάνω από 30 πόντους. Εκλεισε με τον ίδιο μέσο όρο καριέρας την παρουσία του στην Εθνική. Ηταν πρώτος σκόρερ σε όλες σχεδόν τις διοργανώσεις που πήρε μέρος. Το μεγαλύτερο ματς της ζωής του ήταν κόντρα στους Σοβιετικούς στον τελικό του 1987 και το αμέσως επόμενο που ξεπέρασε το τέλειο, κόντρα στο Σαμπόνις δυο χρόνια αργότερα όταν με τηλεπάθεια έστειλε το τρίποντο του Χριστοδούλο στο καλάθι πανηγυρίζοντας μόνος αυτός πριν καν ο Φάνης σουτάρει. Όλα αυτά είναι ο Γκάλης και μπορούμε να βρούμε δεκάδες θαύματα του, αλλά όλα αυτά τα θαύματα και πάλι δεν αρκούν για να τον περιγράψουν. Γιατί ο Γκάλης δεν ήταν οι πόντοι και οι νίκες του, αλλά ήταν η απόδειξη ότι μπορεί στην Ελλάδα να καταφέρουμε να κάνουμε κάτι που θα το θαυμάζει και θα το ζηλεύει όλος ο υπόλοιπος κόσμος για τη σπανιότητα του και την ομορφιά του. Οι επιτυχίες του Γκάλη δεν είχαν να κάνουν με τις γνωστές αρετές της ελληνικής φυλής, δηλαδή την άμυνα, την αντοχή, την πονηριά, την ικανότητα να ξεπερνάς τις ήττες όσο σκληρές κι αν είναι. Ο Γκάλης δεν ήταν ο χαρισματικός φτωχοδιάβολος που στο τέλος κερδίζει γιατί επιβιώνει, ούτε ο καλοπροαίρετος ανθρωπάκος που προκαλεί συγκίνηση για την προσπάθεια του, ούτε ο πονηρός Οδυσσέας που κατακτά την Τροία με ένα τρικ: ήταν ένας τρομερός επαγγελματίας που είχε ως όπλο του τον περφεξιονισμό, που βελτίωσε καταπληκτικά το παιγνίδι του, που χρησιμοποιούσε όσο κανείς το μυαλό του, που πίστευε στην αξία της προπόνησης, στην ανάγκη να γίνεσαι καλύτερος δουλεύοντας, στην ατομική βελτίωση. Ο Γκάλης δεν κατηχούσε την ομάδα, δεν έπιανε το συμπαίκτη για να του εξηγήσει τα προφανή, δεν ήθελε να δίνει οδηγίες ή να συντάσσει εγχειρίδια επιτυχίας. Ανάγκαζε όποιον δούλευε μαζί του να προσαρμόζεται στους δικούς του επαγγελματικούς ρυθμούς για να αντέχει στις συγκρίσεις, υποχρέωνε όποιον ήθελε να λέγεται συμπαίκτης του να αποδέχεται το δικό του κανόνα που ήταν δουλειά και μόνο δουλειά. Όλα αυτά τα έκανε στην Ελλάδα του 80 στην οποία το Δημόσιο ήταν το νέο Ελντοράντο, η επιδότηση η συνταγή της επιτυχίας, το άκοπο και χωρίς ιδρώτα εδώ και τώρα κοινωνική κατάκτηση. Για αυτό αγαπήσαμε παράφορα τον κρύο, αγέλαστο, σκληρό, περφεξιονιστή Νικ: γιατί δεν είχε τα ελαττώματα μας, γιατί ποτέ δεν θα γινόμασταν σαν αυτόν, γιατί ο επαγγελματισμός του ήταν παράταιρος με τον δικό μας κομφορμισμό. Ο Γκάλης – κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο σήμερα – ήταν ο πρώτος πολίτης σε μια Ελλάδα την οποία ποτέ δεν είδαμε, ο μεγάλος ξένος που μας έδειξε το δύσκολο δρόμο. Τον χειροκροτήσαμε γιατί τον περπάτησε, τον αποθεώσαμε γιατί μας τον έδειξε, τον λατρέψαμε γιατί μας έπεισε πως υπάρχει και μετά γυρίσαμε στα δικά μας, αφού το μάθημα του ήταν πολύ σκληρό για μας. Στην εποχή των θαυμάτων του υπήρξαν ελάχιστες οι συνεντεύξεις του. Ο Γκάλης δεν πούλησε ποτέ την εικόνα του. Η διασημότερη ατάκα του είναι ότι η νίκη επι των Ιταλών κατά τη διάρκεια του Ευρωμπάσκετ του 87 είναι «η μεγαλύτερη της καριέρας του πριν την επόμενη». Δεν το είπε ποτέ: του το εκμαίευσε έξυπνα ο Βασίλης Σκουντής ρωτώντας τον – αυτός είπε ένα απλό «ναι». Ο Γκάλης δεν ήταν καλός με τις λέξεις, δεν πίστευε ότι υπάρχει τίποτα σημαντικότερο από τη δουλειά και την Τέχνη του, δεν ήθελε να τον αγαπάς γιατί ήταν καλό παιδί, ή καταφερτζής,ή ρήτορας, ή επιτυχημένος, ή έξυπνος, ή διασκεδαστικός ή λωποδύτης. Ποτέ δεν μας είπε μεγάλα λόγια, ποτέ δεν μας εξήγησε τι ήθελε. Αλλά όλοι ξέραμε ότι θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι με κάθε δυνατό και αδύνατο τρόπο, γιατί αυτό ήταν η δουλειά του, μια δουλειά που πίσω της είχε τόνους ιδρώτα. Αναρωτιέμαι ποιο hall of fame μπορεί να στεγάσει ένα αθλητή του οποίου τα κατορθώματα υπήρξαν μαθήματα ζωής σε μια χώρα που τα χειροκρότησε χωρίς να καταφέρει ποτέ να τα υιοθετήσει…
Αντώνης Καρπετόπουλος
www.antibaro.gr/article/7051 (http://www.antibaro.gr/article/7051)
(https://www.greekwatchforum.gr/Smileys/070512/respect7.gif)
Τωρινές δήθεν συγκρίσεις με Διαμαντίδη είναι εκτός τόπου και χρόνου.Το παλικάρι έφερε την καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα.
-
ΠΑΝΙΩΝΙΟΣ-ΠΑΟ 57-65(ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ) 4/5 (http://www.youtube.com/watch?v=ylys5U9pg9M#)
μου ειχαν κοπει τα ποδια... 12κατο λεπτο
τραγικη στιγμη..
-
ιστορικό παιχνίδι....απέναντι στο μεγαθήριο Γιουγκοσλαβία με όλα τα αστέρια της....
Eurobasket.1987-7os.agonas.Hmitelikos.Ellada.vs.Yugoslavia (http://www.youtube.com/watch?v=g1SeNIN-RoU#)